Skip to main content

Opladen in Fuerteventura


Een aanrader, Fuerteventura?

Die vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. Of tenminste, als je van surfen houdt, is het een volmondig JA!

Maar als je een weekje weg wil naar de zon, niet te ver vliegen, sja, dan vind ik Fuerteventura eerlijk gezegd de minst mooie van de Canarische eilanden. Ik ken ze niet allemaal, maar Tenerife, Madeira (al is dat geen Canarisch eiland volgens mij), Gran Canaria en zelfs het al kale Lanzarote zijn een stuk afwisselender en mooier.

Fuerteventura is ruig.
Leeg.
Kaal.

Een combinatie van lavavelden en woestijn, het ligt vlak naast de Saharah. Het heeft prachtige stranden, maar het waait er veel en flink (it's in a name), dus op een handdoekje zonnen op het strand is niet echt comfortabel (ik hou dat sowieso niet langer dan een uurtje vol).

De hoofdstad is misschien wel authentiek, maar dan in de Fundamanier van interpreteren. Het heeft geen leuke steegjes of pleintjes en is eigenlijk gewoon vervallen.
Corralejo is zo'n typisch toeristenoord, met dronken bierbuiken op een terras.
De afstanden zijn flink, wij hebben alleen het noordelijke gedeelte gezien. Vanaf daar naar de zuidpunt is zeker 2 uur rijden.
Ook de leuke plaatsjes (Lajares waar wij zaten en El Cotillo aan de kust) zijn niet pittoresk. Een verzameling van vervallen en nieuwe appartementen. Geen hoogbouw, maar ook niet echt sfeervol ofzo.

En toch. Toch heeft het eiland mijn hart meer dan gestolen. Wat is het dan? Misschien juist dat onherbergzame, het vervallen, het lege. Of is het de relaxte vibe die er hangt, van de vele surfers die er hun plek hebben gevonden? Natuurlijk is het heerlijke weer al een dikke plus, zalige temperaturen van een graadje of 23, met dagen met zeker een uur langer licht dan in Nederland in januari.

En die paar leuke plekjes, die voelen extra als een gevonden schat. Ach, ik neem je gewoon mee, dan kun je zelf bedenken of het wat voor jou is.


Dit is het eiland. Het malpais, met vulkaangrond en vulkaankegels. Hier en daar wat dorpjes en vrijwel altijd wel ergens uitzicht op zee. In zijn kaalheid weer heel afwisselend, want het is prachtig om te zien hoe de kleuren van het landschap wisselen, van zandgeel tot pikzwart, met alle bruin en roodtinten ertussen die je je maar kunt bedenken. En heel weinig groen. Overal gestapelde muurtjes. Rondlopende geiten. Een beetje een maanlandschap.


Ons huisje was een oase in die leegte. Klein maar fijn en midden in een prachtige tuin. Naast ons huisje een geweldige cactus.


En 's nachts zie je alleen de sterren en de maan. De volle maan gaf zoveel licht dat je buiten gewoon nog je eigen schaduw zag.


We waren natuurlijk samen. Eigenlijk hebben we het dan overal wel leuk, al zet je ons in pak 'm beet Waddinxveen neer ofzo.


Omdat er weinig 'must sees' waren, hadden we genoeg tijd voor chill. Naast uren surfen, lagen we dan ook gewoon vaak heerlijk een boekje te lezen, of een beetje te dutten.


De meisjes maakten foto's van elkaar.



Voor ons was deze week vooral om te surfen. Het eiland wordt ook wel het Hawaii van Europa genoemd. Het pakte voor ons, in ieder geval de eerste twee dagen, wel wat anders uit. Maar al met al hebben we heel veel in het water gelegen en prachtige golven gepakt.










Van surfen word ik echt gelukkig.
Naast beurs, stijf, met kneuzingen en blauwe plekken.

Het is datzelfde gevoel wat je ook wel eens op wintersport kunt hebben, 'waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen'. Alleen heb je bij het surfen nog minder invloed op de pistes die je neemt. Door de wind, de maan en de stroming kan het zomaar zijn dat het veel te heftig is. Als beginner een dagje met alleen maar zwarte pistes, dat idee.

Maar wij leerden gedurende de week en wisten beter welk strand en welk getij goed was voor ons. Bovendien nam de maan af en ook de heftige stroming.


Er waren ook een paar pareltjes. Niets echt bijzonders, maar juist in zijn eenvoud zo mooi.


Corralejo is een stad om te vermijden, maar het ligt tegen het duinengebied aan. Een stukje woestijn met 'shifting dunes'.



In de verte zie je twee grote afzichtelijke hotels. Naar ik heb begrepen zijn ze zonder vergunning in het natuurgebied gebouwd en is niet zeker wat er met de hotels gaat gebeuren.


Leegte.


Woestijn meest vulkaan.


Zo hier en daar stuit je op kleine haventjes, meer vakantiehuisjes of vissershutten voor de locals en in januari allemaal verlaten.


De tuin in de ochtend, iedere keer een cadeau.


Gewekt worden door de telefoonvogel, die heel nauwkeurig een telefoonalarm kan nadoen.



Onze Fiat Panda. Met een panda lach je iedereen uit! Plankjes op het dak. Vier x vier en huppetee, de off the road paden op.


Ook weer zoiets. Twee keer per dag kwamen ze voorbij geschommeld, nieuwsgierig even bij ons binnen kijkend.


'Onze' straat. Was in het donker bij aankomst nog best even zoeken.


Hier zie je weer hoe leeg het eiland is, met op de achtergrond de appartementen van El Cotillo.


Surfen is fijn!



On the road, of beter gezegd, off the road.


Veel kitesurfers ook.


Dit is een beetje een samenvatting van mijn vakantie: in de bruisende branding staan met mijn board. Kijken hoe ver ik de zee in durf en welke golf ik zal gaan pakken.


Schitterend toch?


De allerlaatste dag ontdekten we opeens nog veel meer mooie strandjes. Dat maakt het wel een eiland om nog weer naar terug te keren.





Schattig haventje in El Cotillo.





En nog weer een klein vissersdorpje.


Natuurlijk de molentjes. Die zie je overal.


En nou is het genoeg met je camera!


Maar samengevat, hoe was zo'n weekje Fuerteventura?

Hemels!



Comments

Popular posts from this blog

De gewone dingen in het nieuwe jaar

Het jaar mag dan wel begonnen zijn in de warmte in Fuerteventura, voor we het wisten waren we weer thuis. Ik vond het niet zo fijn als andere keren - was liever nog langer weggebleven, maar goed. Het dagelijks leven heeft ook wel weer zijn charme.

Het gekke van thuiskomen was wel dat Sammy er niet meer was. Ze was tijdens onze vakantie aangereden op de dijk. Slecht nieuws, waarvan ik pas echt merkte hoe verdrietig ik ervan was, toen we weer thuis waren.
Gelukkig is kleine Sammy/Monki er en houdt die heel veel van knuffelen.

De kerstboom en amaryllis stonden er ook gewoon nog. 

We boften, want we kwamen aan op een stralende zondag. Dat maakt het wennen iets minder heftig.

Maar koud is het wel! En het stormt! En het water staat zo hoog!

We kunnen bijna surfen op ons eigen strandje, ware het niet dat de gevoelstemperatuur zo rond het vriespunt ligt

Het zonnetje zorgt wel voor fijn licht in huis.



Isa is ziek geworden en ik maak maar lekkere zoeteaardappelsoep met veel gember.


Knuffelen m…

Een beetje kleur in je dag

In Nederland is de enige kleur vandaag oranje: Code oranje. Vandaar dus maar wat kleur op mijn blog als afleiding van de storm.











Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more