Skip to main content

SOS - trouble in paradise

Over hoe onze trip opeens een 'Help, red mijn vakantie' wordt. En hoe we daar dan weer mee omgingen.


Via AirBnB hadden we een appartement geboekt. Eerst in de buurt van Denia, een prachtig pittoresk plekje. Maar toen die reservering onverwachts werd ingetrokken, moesten we snel op zoek naar iets anders. De foto's zagen er goed uit en we hadden allemaal weinig tijd om diepgaander onderzoek te doen. Huppetee, boeken met die handel.

En zo reden we voorbij Valencia, langs een kust met weliswaar een prachtig natuurgebied, maar ook badplaatsjes die je op zijn positiefst als 'vergane glorie' kunt omschrijven. Vervallen appartementencomplexen, die in de jaren 70-80 vast druk bezocht waren, maar waar ik nu niet echt warm meer van word. Ons eigen plaatsje, Faro de Cullera, gelegen op een soort schiereiland, leek op de foto's een stuk autenthieker. Vol verwachting kwam we naderbij en volgden de routeplanner waar we het adres op ingevoerd hadden. We vonden het wel een beetje vreemd dat de slingerende weg steeds smaller werd. Op een gegeven moment was de weg niet eens meer echt verhard, meer een soort grindpad vol scherpe bochten. De boomtakken sleepten over het dak van de auto, maar volgens het kaartje zouden we er echt Bij-Na moeten zijn. Tot de weg doodliep. Sja. En nu? We hadden prachtig uitzicht op zee, dat wel. Met veel moeite keerden we in tig keer steken de auto en reden we op goed geluk meer richting van wat wij het centrum vonden. Waze leidde ons naar de juiste straat, een slingerende weg de berg op, vol appartementen die in aanbouw waren (of waren ze juist inmiddels zo vervallen, dat was niet helemaal duidelijk). We reden de weg wel tien x heen en weer, maar 'ons' huisnummer bestond gewoon niet. Gelukkig maar, want op deze spookplek wilden we nog niet dood gevonden worden. We belden de eigenaar Jorge, die er over een uurtje zou zijn (wij waren vroeg, maar gewoon al nieuwsgierig naar het appartement), dus we besloten aan het strand lekker te lunchen.




Sja, en dan ben je dus in Spanje. Waar naast ons een familie heerlijk aan het eten was, hoorden wij dat we te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner waren. Een zakje chips konden we krijgen. Die we maar wegspoelden met wijn. We wisten niet zo goed of we nu moesten lachen of huilen. Trouble in paradise.


Maar we hadden elkaar, de zon en de zee. En natuurlijk moesten we er erg hard om lachen.


Een uurtje later reden we weer door de straat, waar een oud mannetje op krukken liep. Een beetje melig geworden draaide Petra haar raam open en vroeg 'Jorge?' De man hief zijn krukken in de lucht en begon te schreeuwen 'Jorge! Es mi hijo! Jorge! Joooo-oooorge!' en ja hoor, daar kwam Jorge aan en hij showde ons het appartement, waar we nogal flauwtjes op reageerden, want we wisten niet meer precies wat we er nu van moesten vinden.

Het uitzicht als je omlaag kijkt:



Het Leen Bakker interieur met Hollands Oranje en een verkeerde Wificode ;).


Maar hee, zoals dat ook in het hele leven zo is. Het gaat erom hoe je naar de dingen kijkt, waar je de focus op hebt. Want je kunt naar de vervallen plek kijken en bedenken hoe zielig je bent, dat je in het enige bewoonde appartement in een verlaten kustplaatsje zit, maar je kunt ook rechtuit kijken en je alleen richten op het prachtige uitzicht dat je hebt.


En dat deden we dus maar. We schoven ons verwende gedrag opzij en besloten dat het toch een prachtig appartement was. 


  





In het naburige stadje haalden we boodschappen en ergens aan de boulevard, aan het strand aten we tapas. En we hadden heel veel lol.




Want Paradise, dat is natuurlijk ook een state of mind.
En eerlijk: dit is toch eigenlijk echt wel een stukje paradijs.











Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more