Skip to main content

SOS - trouble in paradise

Over hoe onze trip opeens een 'Help, red mijn vakantie' wordt. En hoe we daar dan weer mee omgingen.


Via AirBnB hadden we een appartement geboekt. Eerst in de buurt van Denia, een prachtig pittoresk plekje. Maar toen die reservering onverwachts werd ingetrokken, moesten we snel op zoek naar iets anders. De foto's zagen er goed uit en we hadden allemaal weinig tijd om diepgaander onderzoek te doen. Huppetee, boeken met die handel.

En zo reden we voorbij Valencia, langs een kust met weliswaar een prachtig natuurgebied, maar ook badplaatsjes die je op zijn positiefst als 'vergane glorie' kunt omschrijven. Vervallen appartementencomplexen, die in de jaren 70-80 vast druk bezocht waren, maar waar ik nu niet echt warm meer van word. Ons eigen plaatsje, Faro de Cullera, gelegen op een soort schiereiland, leek op de foto's een stuk autenthieker. Vol verwachting kwam we naderbij en volgden de routeplanner waar we het adres op ingevoerd hadden. We vonden het wel een beetje vreemd dat de slingerende weg steeds smaller werd. Op een gegeven moment was de weg niet eens meer echt verhard, meer een soort grindpad vol scherpe bochten. De boomtakken sleepten over het dak van de auto, maar volgens het kaartje zouden we er echt Bij-Na moeten zijn. Tot de weg doodliep. Sja. En nu? We hadden prachtig uitzicht op zee, dat wel. Met veel moeite keerden we in tig keer steken de auto en reden we op goed geluk meer richting van wat wij het centrum vonden. Waze leidde ons naar de juiste straat, een slingerende weg de berg op, vol appartementen die in aanbouw waren (of waren ze juist inmiddels zo vervallen, dat was niet helemaal duidelijk). We reden de weg wel tien x heen en weer, maar 'ons' huisnummer bestond gewoon niet. Gelukkig maar, want op deze spookplek wilden we nog niet dood gevonden worden. We belden de eigenaar Jorge, die er over een uurtje zou zijn (wij waren vroeg, maar gewoon al nieuwsgierig naar het appartement), dus we besloten aan het strand lekker te lunchen.




Sja, en dan ben je dus in Spanje. Waar naast ons een familie heerlijk aan het eten was, hoorden wij dat we te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner waren. Een zakje chips konden we krijgen. Die we maar wegspoelden met wijn. We wisten niet zo goed of we nu moesten lachen of huilen. Trouble in paradise.


Maar we hadden elkaar, de zon en de zee. En natuurlijk moesten we er erg hard om lachen.


Een uurtje later reden we weer door de straat, waar een oud mannetje op krukken liep. Een beetje melig geworden draaide Petra haar raam open en vroeg 'Jorge?' De man hief zijn krukken in de lucht en begon te schreeuwen 'Jorge! Es mi hijo! Jorge! Joooo-oooorge!' en ja hoor, daar kwam Jorge aan en hij showde ons het appartement, waar we nogal flauwtjes op reageerden, want we wisten niet meer precies wat we er nu van moesten vinden.

Het uitzicht als je omlaag kijkt:



Het Leen Bakker interieur met Hollands Oranje en een verkeerde Wificode ;).


Maar hee, zoals dat ook in het hele leven zo is. Het gaat erom hoe je naar de dingen kijkt, waar je de focus op hebt. Want je kunt naar de vervallen plek kijken en bedenken hoe zielig je bent, dat je in het enige bewoonde appartement in een verlaten kustplaatsje zit, maar je kunt ook rechtuit kijken en je alleen richten op het prachtige uitzicht dat je hebt.


En dat deden we dus maar. We schoven ons verwende gedrag opzij en besloten dat het toch een prachtig appartement was. 


  





In het naburige stadje haalden we boodschappen en ergens aan de boulevard, aan het strand aten we tapas. En we hadden heel veel lol.




Want Paradise, dat is natuurlijk ook een state of mind.
En eerlijk: dit is toch eigenlijk echt wel een stukje paradijs.











Comments

Popular posts from this blog

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Kleur in huis

Feestje in de week: verse bloemen van mijn favoriete bloemist. Het is een week verder nu, maar ze staan nog steeds prachtig.

De zon geeft er nog extra kleur aan.



Het mag buiten wel vriezen, vanachter het glas lijkt het echt lente.

Hard aan het leren.


Lekker aan het lopen.



Vanuit de auto na een werkdag in Amsterdam. Fijn dat de zon steeds later onder gaat.




Mooie lucht!


Met Isa netflixte ik deze lekkere film. Gezellig, een avondje tv kijken.



En weer een rondje!


De mimosa staat er zo uitbundig bij.


Bijna mijn eerste blaadje vol. Heel lang hield ik me niet bezig met het vergelijken van mijn loopjes, maar nu ik in training ben, wil ik ook wel iedere keer een beetje verder of een beetje sneller en ben ik heel nerderig naast de afstand en tijd ook mijn tempo en snelheid aan het berekenen.

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more