Skip to main content

SOS - trouble in paradise

Over hoe onze trip opeens een 'Help, red mijn vakantie' wordt. En hoe we daar dan weer mee omgingen.


Via AirBnB hadden we een appartement geboekt. Eerst in de buurt van Denia, een prachtig pittoresk plekje. Maar toen die reservering onverwachts werd ingetrokken, moesten we snel op zoek naar iets anders. De foto's zagen er goed uit en we hadden allemaal weinig tijd om diepgaander onderzoek te doen. Huppetee, boeken met die handel.

En zo reden we voorbij Valencia, langs een kust met weliswaar een prachtig natuurgebied, maar ook badplaatsjes die je op zijn positiefst als 'vergane glorie' kunt omschrijven. Vervallen appartementencomplexen, die in de jaren 70-80 vast druk bezocht waren, maar waar ik nu niet echt warm meer van word. Ons eigen plaatsje, Faro de Cullera, gelegen op een soort schiereiland, leek op de foto's een stuk autenthieker. Vol verwachting kwam we naderbij en volgden de routeplanner waar we het adres op ingevoerd hadden. We vonden het wel een beetje vreemd dat de slingerende weg steeds smaller werd. Op een gegeven moment was de weg niet eens meer echt verhard, meer een soort grindpad vol scherpe bochten. De boomtakken sleepten over het dak van de auto, maar volgens het kaartje zouden we er echt Bij-Na moeten zijn. Tot de weg doodliep. Sja. En nu? We hadden prachtig uitzicht op zee, dat wel. Met veel moeite keerden we in tig keer steken de auto en reden we op goed geluk meer richting van wat wij het centrum vonden. Waze leidde ons naar de juiste straat, een slingerende weg de berg op, vol appartementen die in aanbouw waren (of waren ze juist inmiddels zo vervallen, dat was niet helemaal duidelijk). We reden de weg wel tien x heen en weer, maar 'ons' huisnummer bestond gewoon niet. Gelukkig maar, want op deze spookplek wilden we nog niet dood gevonden worden. We belden de eigenaar Jorge, die er over een uurtje zou zijn (wij waren vroeg, maar gewoon al nieuwsgierig naar het appartement), dus we besloten aan het strand lekker te lunchen.




Sja, en dan ben je dus in Spanje. Waar naast ons een familie heerlijk aan het eten was, hoorden wij dat we te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner waren. Een zakje chips konden we krijgen. Die we maar wegspoelden met wijn. We wisten niet zo goed of we nu moesten lachen of huilen. Trouble in paradise.


Maar we hadden elkaar, de zon en de zee. En natuurlijk moesten we er erg hard om lachen.


Een uurtje later reden we weer door de straat, waar een oud mannetje op krukken liep. Een beetje melig geworden draaide Petra haar raam open en vroeg 'Jorge?' De man hief zijn krukken in de lucht en begon te schreeuwen 'Jorge! Es mi hijo! Jorge! Joooo-oooorge!' en ja hoor, daar kwam Jorge aan en hij showde ons het appartement, waar we nogal flauwtjes op reageerden, want we wisten niet meer precies wat we er nu van moesten vinden.

Het uitzicht als je omlaag kijkt:



Het Leen Bakker interieur met Hollands Oranje en een verkeerde Wificode ;).


Maar hee, zoals dat ook in het hele leven zo is. Het gaat erom hoe je naar de dingen kijkt, waar je de focus op hebt. Want je kunt naar de vervallen plek kijken en bedenken hoe zielig je bent, dat je in het enige bewoonde appartement in een verlaten kustplaatsje zit, maar je kunt ook rechtuit kijken en je alleen richten op het prachtige uitzicht dat je hebt.


En dat deden we dus maar. We schoven ons verwende gedrag opzij en besloten dat het toch een prachtig appartement was. 


  





In het naburige stadje haalden we boodschappen en ergens aan de boulevard, aan het strand aten we tapas. En we hadden heel veel lol.




Want Paradise, dat is natuurlijk ook een state of mind.
En eerlijk: dit is toch eigenlijk echt wel een stukje paradijs.











Comments

Dit vinden anderen leuk nu

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Daily life in week 29: een beetje vakantie in iedere dag

Terug uit Slovenië en weer thuis bij mijn eigen gekke lieve mensen. Spelletje doen in de tuin, kijken naar de ondergaande zon, beetje onkruid trekken en alle bloemetjes vriendelijk toespreken. Het zijn de fijne dingen in het leven.

Zomer in Nederland. Laatste 'echte' werkweek, maar het voelt al als vakantie. Een paar uurtjes eerder stoppen en met zijn vieren nog even op pad. Ik had gelezen over het stadsstrand bij Zaandam en was benieuwd. Helaas bleek het gesloten te zijn, maar we lieten ons niet ontmoedigen en reden door naar Wormerveer, waar je ook zo heerlijk aan het water kunt zitten. Drankje, bitterballetje, lekker bijkletsen met zijn viertjes en ons verheugen op binnenkort: de roadtrip door Californië!



Na het werk lekker in de tuin kroelen met Rocky die nogal opdringerig kan zijn.

Avondwandeling door het dorp, waar er een filmset is opgebouwd. Ik heb nog niet kunnen achterhalen welke film er werd gedraaid, maar ik snap ze. Het is een bijzonder mooie locatie.


Dag zon, be…