Skip to main content

Midzomernachtsdroom of midzomernachtmerrie?


Een paar weken geleden lag er plotseling een bootje op ons strandje. Het was zo'n zeldzaam zwoele nacht. Het water glad als een spiegel, zo warm dat je nog laat zonder jas buiten kon zijn. Toen ik de volgende ochtend ging zwemmen en de eigenaar van het bootje aan de koffie zag zitten vertelde ik hem dat ik wel een beetje jaloers op hem was. "Ik woon hier zo vlakbij, maar eigenlijk is het een droom van me om echt aan het water te slapen".

"Dan zet je toch gewoon een tentje neer?" zei hij. En inderdaad, waarom deed ik dat niet? Ons strandje is een levend iets, soms ligt het meer naar links, dan weer naar rechts, er is zelfs een zomer geweest dat er amper een strandje was, maar nu lag er al een tijdje een vrij breed stuk strand.


Ja, waarom deed ik het niet gewoon? Soms heb je van die dromen als zwemmen met dolfijnen, of een zomer lang richting de Noordkaap reizen, die zijn er voor 'ooit'. Maar er zijn ook veel dromen die veel simpeler zijn. Die je gewoon alleen moet DOEN. En dus bedacht ik dat ik deze midzomer zo gaan kamperen op het strandje. De nacht van dinsdag op woensdag, want woensdag was ik vrij. Dat was dan nog wel niet echt midzomer, maar ik zou wel de midzomerzon zien opkomen. Ik had er al een hele tijd kriebels van in mijn buik. Het leek me zo leuk, zo'n avontuur!



Dinsdagochtend was ik helemaal blij, vanavond zou het gebeuren. Tijdens mijn ochtendduik lag het strandje er nog prima bij. Dat het wel heel hard waaide, negeerde ik maar een beetje. Ik was vroeg begonnen met werken om de ergste hitte op mijn kantoor voor te zijn en er was veel te doen.

Toen ik om 4 uur de computer uitzette en naar het strandje liep, toen was het wel even een domper.
Help! De helft van het strandje is onder gelopen.


Wat je niet op de foto ziet is de wind. Het waaide flink. Pal vanaf het water. Flinke golven met schuimkoppen rolden over het strandje. 


Erg vredig was het niet en ik dubde. Wat zou ik doen? Het tentje op de dijk is echt geen optie, dat is veel te scheef. Ik zou het kunnen uitstellen. Maar ja, van uitstel komt afstel en ik had me er zo op verheugd. Bovendien. Er was nog best een reepje strand dat wel goed was. Wat zou me kunnen gebeuren? In het ergste geval zou de tent onderlopen en dan was ik in tien passen weer thuis. Ik zou er gewoon voor gaan.



En zo togen Joost en ik na het eten naar het strand. We maakten een stukje recht, veegden de meeste schapendrollen aan de kant. Ik zette mijn tentje op, nog best een klus in die harde wind, haringen houden natuurlijk niet in de schelpen, dus we zetten de tent vast met stenen en dekten de zijkanten af met schelpen zodat het ergste geflapper voorbij was. 


Ik haalde een matras en zeilde de dijk over.


En we bouwden samen forten, terwijl de meiden binnen druk aan het studeren waren. Een beetje omgekeerde wereld?


Met een emmer haalde ik schelpen om een dijk om de tent te bouwen, versterkt met wier. 


Wat een uitzicht!


  

Maar ook wel een beetje spannend. Want die wind maakte best wat herrie. De golven kwamen al tot aan de rand van de 'dijk' en het opspattende water maakte de tent (en ons) nat. De tent hing scheef en het doek flapperde en klapperde.

Soms heb je dat met dromen, ik had zo'n heel beeld gecreërd, van ik, op het strandje, onder de sterren, spiegelglad water, stilte, rust en zen. De werkelijkheid was anders: lawaai, zwart water vol zeewier, een tentje dat het maar amper hield en de spanning over hoe het de nacht zou doorstaan. Anders dan mijn droom, maar misschien zelfs wel beter nog, want: Avontuur!


Kijk maar hoe hard het waaide.





Ja hoor, ik ben blij als een ei.


De zon ging onder achter de dijk. Het vuur werd aangestoken. We schonken een wijntje in en pelden pistachenootjes en we lachten om onszelf.



Een flinke golf en mijn tentje zou in een meertje komen te staan. Nu al werden onze konten nat omdat het water onderlangs door de schelpen liep.


Maar hee, het was verder een prachtige avond. De zon ging onder, maar het werd niet echt donker.


Wij keken in het vuur en genoten.









Toen het donker was, ging Joost naar huis. Hij wilde wél slapen ;) en ik vond het heerlijk zo'n eigen avontuur. Kijk maar hoe blij ik was:







Van slapen kwam het niet. Ik lag heerlijk en voelde me een expeditiereiziger. In die boeken over mensen die de noordpool overgaan lees je dat dan, hoe ze hun tentje neerzetten in de wind en over de herrie in de nacht. En een herrie was het, die golven in de schelpen, de spetters op de tent. Mijn tentje schudde en alles werd klam. Af en toe checkte ik of ik nog niet echt in een meertje lag, maar nee, so far so good. 

Kennelijk was ik toch in slaap gedommeld, want om 5 uur schrok ik wakker van de wekker. Ik moest even nadenken, waar was ik? De rare dromen over wegdrijvende huizen en vlotten vervaagden toen ik naar buiten stapte en om me heen keek. We hadden het gered, het tentje en ik!


De lucht werd roze en oranje en ja hoor! Om 5.19 was daar de zon!



Zie je 'm?


 

Met een blij hart en een wattig hoofd klom ik de dijk over en rolde me in een dekentje op de bank. Wat een heerlijke rust hier binnen. Nog even een uurtje slapen, voor de kinderen op gingen staan....

Comments

Inge said…
Wauw wat gaaf...
Mooi dat je je de dingen doet waar je blij van wordt...
Kunnen veel mensen nog iets van leren waaronder ik !
Bedankt voor je mooie blogs!
Anonymous said…
Wat een leuk avontuur en wat heb je er een leuke blog over geschreven!
Ik wens je nog veel mooie avonturen!
groeten, Benedicte
Anonymous said…
Waw, je bent zo'n inspiratiebron!!
Marjolein
Willy said…
Super, Jolanda!
Conny said…
Leuk hoor! Doet me denken aan onze kampeervakanties in Canada, Alaska en USA. Krijg er meteen weer zin in....
Anonymous said…
Je bent een geweldige vrouw, met zoveel levensvreugd.
Een voorbeeld voor velen.

Yvonne

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more