Week 19: stukjes dag uit een gewone werkweek


Een doodgewone werkweek na de vakantie. Vol met fijns. Het fluitekruid in ons Wilde Bos bijvoorbeeld.


Of een van de laatste bloeiende tulpenvelden hier in de buurt, in het late zonnetje.


Een havermoutpannenkoekontbijtje met banaan en kwark, dat ik maakte om de schoolochtend voor de meisjes (en onszelf) wat prettiger te maken.


De zon die zo mooi door de bladeren schijnt.


Een wandeling samen met Joost, na het eten, door het vogelgebied.


Onze nieuwe buren. Zo gezellig dat ze er weer staan.


Een hele mooie 'toverbalpioen' die steeds van kleur verandert en intussen licht poederzalmroze is.


Een lekker hardlooprondje met fikse intervallen. Ondanks het vliegjesvangen langs de dijk ging het lekker. Ik dacht na afloop dat ik het tempo niet goed had kunnen vasthouden, maar dat bleek eigenlijk best mee te vallen!


Koffie op de steiger en de buurdames begroeten.




Hardlooprondje in Hoorn. Ik vind het leuk om steeds op andere plekken te lopen.




Mijn mandje met onkruid. Iedere dag probeer ik een uurtje onkruid tussen het gras uit te steken. Straks als het dichter en sterker is, kan het mee gemaaid worden, maar nu groeit het sneller dan het gras en alles wat ik er met wortel en stronk uit kan steken, dat is maar weg.


Zo'n fijn plekje, in het Wilde Bos, nu alle fluitekruid zo mooi bloeit.


Daar is het bollenveld weer.


En de koeien. Iedere dag naar de koeien kijken. In zo'n periode is het een herhaling van zetten, maar door het jaar heen verschuift alles.



Mijn Blurbboeken. In 2006 maakte ik het eerste jaarboek in Blurb, daarvoor gebruikte ik de Hema (die gekleurde kaften), vanaf 2008 pakte ik groot uit en koos het grootste formaat. Ik blader er regelmatig in en kan me nu al verheugen op dat ik straks een oud omaatje ben en eens rustig terugkijk op deze mooiste jaren van het leven.


Met een vriendin in Edam meegeweest om een nieuwe bril voor haar uit te zoeken en daarna een boeket voor mij. Mijn verjaardagscadeau is bijna op. Wat heb ik ervan genoten, om zo regelmatig een nieuw boeket van losse bloemen te kunnen uitzoeken.


Stralend weer, het is zoveel warmer opeens! Heerlijk!


Zonder jas op het terras!



Een schitterende volle maan. Maar weer ben ik vergeten 'm te begroeten als hij opkomt uit het water.


Hai Lot!


Deze week was ook verdrietig. Ans was jarig, maar niet meer echt, want ze is er niet meer. En dan voelt het gemis extra zwaar. Ik was er erg verdrietig van.



We wilden de herinnering toch vieren en Joost had een heerlijke lunch geregeld voor Jan. Hij nam zoiets liefs mee. Van Ans. Vol liefde.


Het was sowieso een rare dag, want Lotte bleek een gebroken pols te hebben. Eerder in de week was ze gevallen, met de fiets, toen de sturen in elkaar kwamen. Het leek mee te vallen en koelen en verbinden hielp wel wat. Ik belde met de huisarts om te overleggen, maar de assistente vond dat we het best aan konden zien. Dat leek mij ook. Maar toen ze vrijdagochtend nog steeds zo'n vreselijke pijn had, toen belde ik de huisarts weer en konden we gelukkig direct foto's laten nemen (van buiten was er amper iets te zien, vrijwel geen zwelling of bloeduitstorting). Gebroken bleek het, en sterker nog, in die paar dagen was het alweer tegen elkaar aangegroeid en nog een beetje scheef ook. Wachten. Wachten. Wachten op wat nou het verstandigste was. Maar uiteindelijk werd er gips gezet met een beetje tegendruk en verwachten ze dat het zo op de juiste manier verder kan helen. Dat horen we over een week of 4 als we voor controle terug moeten. 


Die arme bikkelige Lotte had dus gewoon een paar dagen met een gebroken pols rond gelopen en die ochtend zelfs nog haar Franse toets gedaan.



's Middags lekker bijkomen in het zonnetje dus maar.


En 's avonds was er in de regen een prachtige zonsondergang. En zon en regen. Dat betekent.


Een schitterende regenboog. Een seintje van Ans, zo vond ik zelf.



No comments:

Dit vinden anderen leuk nu