Gemis


Er zijn van die dagen dat ik haar extra mis, mijn lieve schoonmoeder Ans. Nu in het voorjaar, waarin alles opkomt, de lammetjes geboren worden en de tuin zo snel groeit. Ans hield daar ook zo van en ik heb regelmatig het gevoel 'oh, dat moet ik haar even vertellen als ik haar straks bel'. Maar bellen kan niet meer.

Het verdriet van het gemis voelt vaak als een gevonden kastanje in mijn zak. Altijd aanwezig, maar ook glad en glanzend van alle mooie herinneringen. Op sommige dagen is het verdriet weer wat rauwer. Dan is het extra duidelijk dat ze er niet bij is. Terwijl dat nog zo kort geleden wel nog zo was. Dan is het gemis echt een missen en voel ik naast mijn eigen verdriet ook het verdriet van anderen weer even extra sterk.


Zo vierden we Jans eerste verjaardag zonder Ans erbij. In mijn herinnering was ze er wel, nog minder dan een jaar geleden zaten we ook nog met zijn allen bij elkaar. Auw. Rouw.


Toch is het goed om dit soort dingen te blijven vieren. Te blijven kijken naar al het nieuwe wat groeit. En met elkaar te zijn. In mijn gedachten is ze nog steeds dichtbij. Maar soms voelt het verder dan ooit.










1 comment:

Fleur said...

<3 voor jullie

De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu