Skip to main content

Wintersport in Italië


Deze voorjaarsvakantie gingen we eens niet naar Portugal, maar op wintersport. De allereerste keer echt skiën. Ooit toen ik 20 was een keer een weekje gesnowboard (en dat kon ik niet) en in Noorwegen wel gelanglaufd. Maar skiën, dat was voor het eerst. We hadden twee lessen genomen in een sneeuwhal en er heel erg veel zin in.
De rit erheen was prachtig, ondanks de vele files, die er volgens mij gewoon bijhoren als je gebonden bent aan de vakantieperiode. Mooi om te zien hoe het landschap verandert en er steeds meer bergen komen.



Ik had weer lang gespeurd naar een mooie plek. Wilde niet tussen het Hollandse skivermaak, maar liever iets rustiger. Wilde wel graag echte bergen. Het liefst een huisje, maar dan wel vlak bij de piste en dat lukte me niet om te vinden. Het werd een prachtig familiehotel aan de voet van de Montblanc, daar waar Italië en Frankrijk elkaar een hand geven.

Een fijne familiekamer, met een bed voor Isa en Lotte op de entrosol.



Alsof ik in een filmset was. Het hotel zo sfeervol ingericht, vol mooie hoekjes en fijne plekjes om even te gaan zitten.



Met daarbij een heerlijk zwembadje, sauna en stoombad. Het moest nog even tot me doordringen. De weken en dagen voor we gingen waren zo druk geweest, met korte nachtjes slaap, dat het kwartje nog niet echt viel dat we gewoon een hele week konden gaan genieten.



Wat een schitterende plek, en die stralend blauwe knisperende berglucht. Wat een heerlijkheid!


We zaten vlak bij Courmayeur, een beetje de PC Hooftstraat van skiën in Italië. Winkels met Dior skipakken met een jasje in de uitverkoop voor € 1500. Van die RAI Uno Italiaanse dames met opgespoten lippen en harige moonboots. Dikke auto's en een showroom van auto's op een van de mooiere pleintjes in het dorp. Ik voelde me er eerlijk gezegd nogal ongemakkelijk.


Gelukkig lag ons hotel in het gehuchtje verder op, waar de tijd stil was blijven staan en er alleen maar hele schattige stenen huisjes, kleine straatjes en steegjes en veel sneeuw was.


En daar gingen we. Skiën. Vol goede moed en blij van zin omhoog met de gondel en daar de eerste skilift in. Op het kaartje hadden we gezien dat je dan in een gebied kwam met allemaal mooie blauwe pistes. Prima om de eerste dag te beginnen.

Maar zoals dat gaat (dat bleek tenminste toen ik mijn verhaal vertelde, heel veel mensen maken zoiets mee), we hadden niet goed uitgekeken en toch een verkeerde lift genomen, die ons naar boven een hele enge steile piste leidde.

Wat nu? Een beetje angstig keek ik de diepte in. Dit was echt heel anders dan de steilste stukjes uit de skihal. Joost zou de boel even verkennen, maar was binnen no time beneden (met een flinke val ertussen in). En daar stonden we dan. Geen andere mogelijkheid dan toch maar gewoon te gaan. Zoveel mogelijk zigzaggend, de hele breedte van de piste gebruiken. Maar bij iedere bocht kregen we zoveel snelheid dat het gewoon eng was. Toen vloog Isa's ski ook nog uit en kregen we 'm met geen mogelijkheid meer aan op die steile helling. Wat waren we aan het klooien, snel kloppend hart en intussen ook wel bang. Maar opgeven was geen optie, dus uiteindelijk met verkrampte benen kwamen we veilig onderaan uit.

De rest van de dag hebben we extra goed opgelet en alleen de blauwe pistes genomen. Mooi!
Zo mooi, door het bos, in de bergen, met het zonnetje erbij. Wat een ervaring en wat ontzettend gaaf!





Na een dag skiën is het echt pure luxe om de sauna en het stoombad in te kunnen en lekker te bubbelen met uitzicht op de bergen.


Iedere ochtend vanaf mijn balkon: wat een uitzicht!


Dag 3 was drama. Ik had zo'n spierpijn dat ik geen trap op en af kon. Eerst dacht ik nog dat ik het er wel uit zou skiën, maar na een uurtje bedacht ik dat ik maar beter even rust kon nemen. Lekker wandelen, in de zon, boek lezen. Dag 4 ging ik helemaal niet skiën en samen met Joost de Skyway op naar een heel hoog punt met uitzicht op de top van de Mont Blanc. Wat prachtig!








De laatste twee dagen weer heerlijk geskied. Een dagje in La Thuile, een ander gebied, met hele fijne blauwe pistes. De meiden hadden 't al eerder dan ik, dat gevoel dat het echt lekker gaat, maar de laatste twee dagen ging ik ook als een speer! Leuk hoor!









Echt genoten!!!

Comments

Sil said…
Wauw, ziet er supergeweldigfijn uit!
En wat ben jij toch belachelijk :-) goed in het uitzoeken van bijzondere verblijfplaatsen! Leuk om te zien!

Dit vinden anderen leuk nu

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Daily life in week 29: een beetje vakantie in iedere dag

Terug uit Slovenië en weer thuis bij mijn eigen gekke lieve mensen. Spelletje doen in de tuin, kijken naar de ondergaande zon, beetje onkruid trekken en alle bloemetjes vriendelijk toespreken. Het zijn de fijne dingen in het leven.

Zomer in Nederland. Laatste 'echte' werkweek, maar het voelt al als vakantie. Een paar uurtjes eerder stoppen en met zijn vieren nog even op pad. Ik had gelezen over het stadsstrand bij Zaandam en was benieuwd. Helaas bleek het gesloten te zijn, maar we lieten ons niet ontmoedigen en reden door naar Wormerveer, waar je ook zo heerlijk aan het water kunt zitten. Drankje, bitterballetje, lekker bijkletsen met zijn viertjes en ons verheugen op binnenkort: de roadtrip door Californië!



Na het werk lekker in de tuin kroelen met Rocky die nogal opdringerig kan zijn.

Avondwandeling door het dorp, waar er een filmset is opgebouwd. Ik heb nog niet kunnen achterhalen welke film er werd gedraaid, maar ik snap ze. Het is een bijzonder mooie locatie.


Dag zon, be…