Skip to main content

Week 9: wat een mooie week!

Grappig is dat, hoe je eigen beeld van de dingen, de dingen maakt zoals ze zijn.
Het was zo'n fijne week. Met alle tijd voor leuke dingen.

Was het dan veel rustiger? Was er minder gedoe? Nee, eigenlijk niet. Maar mijn aandacht lag er minder. De drukke dingen deed ik gewoon. Lekker patsboem vroeg opstaan, lekker doorwerken (en daar dan ook wel van genieten, want ik hou van mijn werk) en daarnaast in alle vrije uren dingen doen zoals ik ze wil. Want hé, ik leef NU. Dit is mijn leven. Niet nu hard werken voor straks. Of doorbuffelen tot de vakantie. Het vakantiegevoel kan ook gewoon in iedere dag.

Sja, de geest is een bijzonder ding. En hoewel het leven niet maakbaar is, in ieder geval niet in alles, kun je je blik op het leven dus wel maken.

Het leverde mij een hele goede week op. Blij kijk ik terug door mijn fotootjes.

Langs bij lieve Frank en Stefan, die weer naar de beschaving zijn verhuisd ;) en druk aan het verbouwen zijn. Dat kunnen ze als geen ander en het gaat prachtig worden.




En nog even langs het strand, voor we bij ons jarige neefje lekker gaan lunchen.


Terug. In de tuin aan de slag. Vorig jaar was de voortuin nu nog één grote modderbende. Wacht, ik kijk even terug. Kijk maar. En dan was het hier al netjes aangeharkt enzo. 


Ik zag het toen al wel voor me, maar het werd nog mooier dan ik dacht en de hele winter waren de plantenrestanten nog mooi. Maar nu was het tijd om te snoeien en de tuin voorjaarsklaar te krijgen.


Dat is meteen het fijne, met die losse vakken is het een stuk overzichtelijker en makkelijker bij te houden. Want dat is het ook, met zo'n enorm stuk grond is het bijna een full time job om alles een beetje onder controle te houden. En die tijd hebben we niet. Keuzes maken dus. En deze lijkt goed uit te pakken!


Intussen groeit en bloeit er van alles.


De steiger is klaar. Dit gaat ons lievelingsplekje worden. Eerste rang zonsondergang.


In de Kampioen stond een artikel over Catalonië, dat ik direct aan Petra appte. Kennen jullie haar blog al? In tegenstelling tot mijn huistuinenkeukengemijmer heeft zij een echt professioneel blog. Mooie verhalen, prachtige foto's. Een inkijkje in hoe dat nou is, als gezin je spullen pakken en emigreren naar Catalonië. Ik kan het al verklappen. Het is niet alleen maar leuk. Maar ze Leven wel. Meer dan ooit. Met een dikke hoofdletter.
Ga het lezen: www.http://bondiatarragona.nl/ 


Op wat jaloezietjes op het prachtige weer in de wintermaanden daar (in de zomer vind ik het te heet, tot 20 graden functioneer ik lekker, daarna gaat alles in mij te traag voor mij) geniet ik vooral digitaal mee met alle mooie verhalen. Ik vind het prachtig dat mensen hun hart volgen en hun droom leven.
 Mijn droom ligt hier, op het fijnste plekje van de wereld. Waar de lente uitbarst.


Het stormt en regent weliswaar. Dat was een kort en winderig en nat rondje.


Joost maakte een heerlijke curry. Vol groente en super pittig.


Er waren prachtige mistige ochtenden.


En avonden waarbij de zon opeens voluit de kamer in scheen.


Als ik dan 's avonds op de bank zit en ik zit hier, dan kan ik alleen maar diep zuchten van dankbaarheid. Hoe heilig dat ook klinkt. Maar ik ben dan zo blij dat wij de mogelijkheid hebben om hard te kunnen werken en hier ons plekje te hebben en steeds mooier te maken.




In de tuin liggen ontelbaar veel zwanenmossels. Grote schelpen die vogels uit de sloot opduiken. Ik vind dat maar bijzonder en zou het wel eens willen zien, hoe ze dat doen: onderduiken en zo'n enorme schelp oppikken en op het land krijgen om 'm daar te openen en te verorberen. Ik zie alleen de restanten en maak in mijn hoofd een film ervan.


Oepsie. Dit weekend zat ik nog een beetje te klagen. Onze kippies zijn lief en mooi. Maar echt veel heb je er niet aan. Eitjes leggen is niet hun hoogste prioriteit zeg maar. Dacht ik. Met alle herrie in de tuin van trekkers en zagen en hamers hadden ze ook wel wat beters te doen dan eieren leggen. Dacht ik. Tot ik in de hoek vier eitjes zag. En in het binnenhok keek (dat ik voor de wintersport had schoongemaakt, maar daarna geen blik waardig vond). In het binnenhok lagen meer dan een dozijn eieren. Oepsie. Arme kippies. Sorry. Ik ga mijn leven beteren. Hok weer schoon. Verse schelpjes erin. En een extra handje graan voor de moeite.



Mooie ochtenden.



Ook zo fijn, het is hier nooit echt opgeruimd. Er slingert van alles rond (ook van mij). Maar juist die sporen van leven en spelen, van lezen en kijken, van bedenken en maken, die maken ons huis een thuis. Kijk nou eens wat knap van Lotte.


Lekker spelen met snapchat. Ik snap die hele app niet, maar vind de filters wel ontzettend grappig.



Misty morning.



En ook weer zon.


Deze week maakten we veel tijd voor project tuin. Met de voortuin in mijn achterhoofd probeer ik ook hier door de modder heen te kijken. Ik kan me bijna niet voorstellen dat over een paar maanden alles hier mooi groeit en bloeit. Met dank aan Joost, die niet alleen plannen maakt en dromen heeft, maar ze ook opstart en uitvoert (op momenten dat ik denk 'nu maar even niets'). Zonder zijn daadkracht zaten we hier nu niet.


En ik keek naar de zon en zag dat het goed was.



Comments

Bedankt voor de mooie fotos.
Selien

Dit vinden anderen leuk nu

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 19: stukjes dag uit een gewone werkweek

Een doodgewone werkweek na de vakantie. Vol met fijns. Het fluitekruid in ons Wilde Bos bijvoorbeeld.

Of een van de laatste bloeiende tulpenvelden hier in de buurt, in het late zonnetje.


Een havermoutpannenkoekontbijtje met banaan en kwark, dat ik maakte om de schoolochtend voor de meisjes (en onszelf) wat prettiger te maken.


De zon die zo mooi door de bladeren schijnt.

Een wandeling samen met Joost, na het eten, door het vogelgebied.

Onze nieuwe buren. Zo gezellig dat ze er weer staan.


Een hele mooie 'toverbalpioen' die steeds van kleur verandert en intussen licht poederzalmroze is.


Een lekker hardlooprondje met fikse intervallen. Ondanks het vliegjesvangen langs de dijk ging het lekker. Ik dacht na afloop dat ik het tempo niet goed had kunnen vasthouden, maar dat bleek eigenlijk best mee te vallen!


Koffie op de steiger en de buurdames begroeten.




Hardlooprondje in Hoorn. Ik vind het leuk om steeds op andere plekken te lopen.




Mijn mandje met onkruid. Iedere dag probeer ik een…

Moederdagweekend

Nog helemaal vol van de Springsnow in Amsterdam probeer ik mijn gezin ervan te overtuigen hoe leuk het is om daar te wandelen en de mooie sneeuw te bekijken. Ik schuif mijn telefoon met filmpjes voor hun hoofd. 'Ja mam, hartstikke mooi' weten ze er nog uit te persen. Maar animo om samen een echte wandeling te doen, die is er niet.
Tot 's middags op de familie app. Berichtjes van Isa met het voorstel om samen gezellig naar Amsterdam uit eten te gaan. 'en dat we dan ook bij die gekke blaadjes gaan lopen even'.
Ik veer blij op! Leuk! Met zijn allen uit eten is altijd leuk en hiermee sta ik helemaal te popelen. En dus gaan we. In de grote zwarte Amerikaan de grachten over. Dat het enorm heeft gehoosd en dat alle 'springsnow' als vieze plakkerige derrie in de hoeken ligt, daar letten we gewoon niet op. Ik hups over de grachten en trek me niets aan van de opmerkingen van mijn gezin die af en toe braaf knikken als ik zeg 'Leuk he, allemaal?'. 


We moeten e…