Week 9 Meer leven in het leven


Voor de voorjaarsvakantie was het er langzaam ingeslopen. De drukte in mijn hoofd. Goed, het was misschien ook wel écht druk, met verschillende projecten tegelijkertijd, de perikelen van een groeiend bedrijf waarbij het werk nooit klaar is. Maar uiteindelijk zijn de dingen vooral zoals je ze zelf ervaart. En hoewel ik er intussen een gewoonte van heb gemaakt om vaak te pauzeren op een dag om even te genieten van wat er is, om regelmatig lekker naar buiten te gaan, me te richten op de natuur, vrienden en aardig zijn voor elkaar. Toch was het er langzaam in geslopen, het gevoel van haast, van 'eigenlijk zou ik nu even .....'. Tijdens mijn wandelingetjes ging het teveel door mijn hoofd 'die klant moet eigenlijk nog dit en dit toegestuurd worden', 'voor dat project zou ik eigenlijk nog dit en dat moeten doen', 'Ik wil dit en dat nog afronden voor de beurs in Spanje, maar hoe plan ik dat in', 'Ik moet nog een cursusopzet doormailen, dat doe ik vanavond dan maar' en zo tuimelden de gedachtes over elkaar heen.

Daarbij is het leven nooit alleen werk en was project tuin ook al in de steigers. Ik hoefde daar zelf nog niet veel aan te doen, maar het was wel een flikkerend lampje in mijn hoofd 'Je moet toch snel aan de slag om beplantingsplannen te maken', 'Je moet de bolletjes redden en ze uitspitten en herplanten', en er moesten keuzes gemaakt worden. Hoe groot, welke tegel, waar de paadjes, hoe pakken we het aan, wanneer gaat wat gebeuren. Allemaal flikkerende lampjes in mijn hoofd.

Andere flikkerende lampjes: vergaderingen rondom de dijkverzwaring, waar nog steeds het laatste woord nog niet over is gezegd. Persoonlijk, voor ons eigen stukje dijk, hebben we het tij kunnen doen keren en is de vooroever van de baan, die ervoor zou zorgen dat je niet meer bij het water kon komen, maar dat er een sloot met daarachter een ontoegankelijk moeras zou komen. Dat is niet meer, maar het gaat niet alleen om mij, tussen Hoorn en Amsterdam ligt er 33km prachtige dijk en op sommige stukken zijn er bijzonder onzalige plannen. Dat terwijl er een geweldig alternatief is. Zo actief als een paar jaar geleden ben ik niet meer, maar toch ben ik iedere week wel een avond ergens aan het praten en overleggen en zorgt alle informatie daaromheen voor een hoop onrust.

Ja, zo gaan die dingen gewoon, ook om me heen. Iedereen heeft het druk, met werk, met gezin, met activiteiten. Maar wilde ik juist niet een beetje minder drukte en een beetje meer gewoon genieten en laten waaien? Meer minuten in de dag voor fijne dingen?

Ik moest mezelf even streng toespreken, ik doe de dingen omdat ik ze wil doen, iedere dag heeft een overvloed aan tijd en de manier hoe ik dat indeel bepaal ik zelf. Dus weer even terug bij af. Productief werken als ik aan het werk ben, maar dan in de pauzes tussendoor niet alsnog de administratie gaan doen, maar even naar buiten. En als ik dan buiten ben, de rest echt 'uit' zetten. Want dat is volgens mij de crux. Projecten gaan niet sneller als ik er de hele dag (en nacht) mee bezig ben. Het is zo simpel, niet multitasken maar met aandacht doen wat je doet op dat moment. Ik oefen het al lang en soms moet ik er weer wat meer mijn best voor doen.

Dan is het fijn om even jezelf te beschouwen en weer wat meer spelen en leven in het leven terug te brengen. Weer even stil te staan bij wat belangrijk is en daar het meeste aandacht aan te geven.

En daarbij gewoon lekker te leven.

Zo besloot ik maandag om 17.18 dat het mooi was voor vandaag. Ik keek naar buiten en het licht was zo bijzonder. Alsof er een theatervoorstelling zou beginnen. Snel naar buiten.




Er wordt zo hard gewerkt! Project Tuin is volop aan de gang!






Ik stak een kaarsje aan voor mijn lieve vriendin Petra en haar gezin, die deze week zomaar hun twee liefste honden moesten missen. Aangereden terwijl ze achter een kat aanzaten. Alle drie plotsklaps dood. Wat een verdriet. Echt helpen zal het niet, maar ik heb dan toch altijd het gevoel dat positieve gedachten sturen en meeleven een pietsie van de pijn verlicht.



Ondertussen merk je aan alles dat het leven weer groeit. De vogels klinken anders, bloemen schieten uit de grond, het is zoveel langer licht. Het komt eraan, zo voel ik iedere dag. (en eigenlijk is het er al, deze tijd waarbij het de ene dag nog koud, miezerig en druilerig is en de andere dag echt al aangenaam uit de wind en in de zon, eigenlijk is deze tijd OOK de mooiste tijd van het jaar).




Ik doe een rondje voor ik begin met werken.


Op het strandje zie ik een vogel zitten, hij beweegt met zijn koppie en ik loop dichterbij.


Wat is er met hem aan de hand? Hij ziet er niet uitgehongerd uit, is niet gewond, maar hij zit daar zo stilletjes. Ik neem hem mee en zet 'm aan de slootrand, met wat vers voer. Dan kan hij aansterken en over de weilanden wegvliegen.


Maar als ik een uurtje later check, is het mooie beestje dood. De natuur is niet alleen mooi, maar soms ook erg hard.


Het werk gaat door.


En ik loop een zalig rondje hard. Genieten!



Rondom het hele huis komen smalle paadjes met oude geeltjes.


Weer een wandelingetje op de dijk. Iedere dag anders.




De rijp ligt nog in het mos, het is 's nachts nog koud.



En het werk gaat door (die jongens, die werken pas echt, kom ik aan met mijn geklaag over drukke projectjes, veilig vanuit mijn stoel in een warme kamer, ik ben een zeurpiet!)


Zondag eten we bij vrienden. Ik heb ze gemist. Fijn, lekker bijkletsen en gewoon bij elkaar zijn.



Het voelt als thuis.


Halverwege de week was ik nog een dag in Amsterdam voor een eigen opdracht. Aan het einde van de dag stapte ik niet de file in, maar deed ik een wandeling in het Amstelpark. Waar er -als je goed keek- al zoveel groeide en bloeide.


Op zo'n zonnige ochtend, dan voel je: de Lente komt eraan.



Nog even en de magnolia bloeit weer.



Prachtige luchten.





En weer een lekkere training achter de rug!


Wandelingetje in Edam. Een van mijn lievelingshuisjes.


3 comments:

Willy said...

Wat mooi, die paadjes met/van oude geeltjes!

Conny - Alias Papillon said...

Toch beetje uitkijken met het 'redden' van vogels. Ze kunnen de vogelgriep hebben. En als je niet uitkijkt krijgen je kippetjes dat dan ook.
Weer super mooie foto's en take care! Werken is ook niet alles....

jojoco said...

@Conny, ja dat bedacht ik me ook, pas toen het arme beestje dood lag. Dom van mij.

Dit vinden anderen leuk nu