Skip to main content

De Skyway, het achtste wereldwonder


Op een paar minuutjes loopafstand van ons hotel start de Skyway. Een pas geopende (sinds 2015) kabelbaan die richting de Mont Blanc gaat. Tot 'Punta Helbronner'  op 3466 m. Dat is nog best een stuk onder de top van de Mont Blanc die wel 4807 meter hoog is, maar evengoed voelt het alsof je op de bovenkant van de wereld bent.


Joost en ik gingen samen, in de ronddraaiende capsule, de lucht in. Uitzicht op een ander wonderlijk stukje menselijke techniek: de tunnels die zo de berg ingaan.


Schitterend uitzicht onderweg en met iedere meter hoger, voel je je als mens nietiger worden.






1000 meter hoger, 7 graden kouder, zo leerde ik het op de middelbare school. En dat was goed te merken. Met de snijdende wind die vrij spel had, voelde het als een expeditie, zelfs binnen de omheining van het veilige gebouw.



Machtig mooi en indrukwekkend. In de lift waren er ook hele groepen met complete uitrusting en ski's. Dit gebied staat bekend om de prachtige off piste afdalingen. Ik vond het toen al doodeng en spelen met je leven. Maar hoe letterlijk dat is, bleek gisteren, toen er in hetzelfde gebied (alleen dan aan de andere kant van de skipistes en niet op deze helling) een aantal freeriders is omgekomen bij een lawine. 

De kick van het goed kunnen skiën lijkt me zo'n adrenalinerush opleveren dat je je de koning van de wereld kunt voelen. Maar de natuur is altijd sterker en meedogenloos. Ik vind het heftig.






Dit witte punt in het midden is de Mont Blanc. Hij ziet er zo bijna lieflijk uit, met dat gladde laagje sneeuw.


Daar gaan ze, een groepje freeriders. 


Wat verder ingezoomd. 
Het is spelen met je leven. Ook al konden we zelfs van veraf zien hoe voorzichtig ze zijn en welke veiligheidsmaatregelen ze nemen. Eén voor één dalen ze stukjes af, wachten op elkaar, controleren de route. Feitelijk gezien is het 'gewoon skiën' op de pistes misschien wel gevaarlijker, omdat er dan veel meer mensen, met veel minder ervaring maar een beetje wat doen. Ik vond het af en toe in ieder geval best eng, dat ik vlak langs anderen zoefte en amper wist hoe goed te remmen om sommige punten. Wonderbaarlijk dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. 

Maar hoewel het risico veel gecontroleerder is voor deze groepen freeriders, blijft het levensgevaarlijk. Waarschijnlijk is dat een onderdeel van de kick. Ik ben er teveel een watje voor (bovendien zou ik nooit zo goed kunnen leren skiën).


Alles ademde gevaar, op het hoogste punt. De zon schijnt dan wel stralend, maar op de foto's voel je niet de snijdende koude wind. 



Met een wankel trappetje kunnen de ervaren klimmers de gletcher bereiken.


Daar gaat weer een stel.


Het is wel indrukwekkend, mensen als miertjes.


Veiligheid voor alles.


Wij gingen maar weer naar beneden.








Comments

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more