Friday, March 3, 2017

De Skyway, het achtste wereldwonder


Op een paar minuutjes loopafstand van ons hotel start de Skyway. Een pas geopende (sinds 2015) kabelbaan die richting de Mont Blanc gaat. Tot 'Punta Helbronner'  op 3466 m. Dat is nog best een stuk onder de top van de Mont Blanc die wel 4807 meter hoog is, maar evengoed voelt het alsof je op de bovenkant van de wereld bent.


Joost en ik gingen samen, in de ronddraaiende capsule, de lucht in. Uitzicht op een ander wonderlijk stukje menselijke techniek: de tunnels die zo de berg ingaan.


Schitterend uitzicht onderweg en met iedere meter hoger, voel je je als mens nietiger worden.






1000 meter hoger, 7 graden kouder, zo leerde ik het op de middelbare school. En dat was goed te merken. Met de snijdende wind die vrij spel had, voelde het als een expeditie, zelfs binnen de omheining van het veilige gebouw.



Machtig mooi en indrukwekkend. In de lift waren er ook hele groepen met complete uitrusting en ski's. Dit gebied staat bekend om de prachtige off piste afdalingen. Ik vond het toen al doodeng en spelen met je leven. Maar hoe letterlijk dat is, bleek gisteren, toen er in hetzelfde gebied (alleen dan aan de andere kant van de skipistes en niet op deze helling) een aantal freeriders is omgekomen bij een lawine. 

De kick van het goed kunnen skiën lijkt me zo'n adrenalinerush opleveren dat je je de koning van de wereld kunt voelen. Maar de natuur is altijd sterker en meedogenloos. Ik vind het heftig.






Dit witte punt in het midden is de Mont Blanc. Hij ziet er zo bijna lieflijk uit, met dat gladde laagje sneeuw.


Daar gaan ze, een groepje freeriders. 


Wat verder ingezoomd. 
Het is spelen met je leven. Ook al konden we zelfs van veraf zien hoe voorzichtig ze zijn en welke veiligheidsmaatregelen ze nemen. Eén voor één dalen ze stukjes af, wachten op elkaar, controleren de route. Feitelijk gezien is het 'gewoon skiën' op de pistes misschien wel gevaarlijker, omdat er dan veel meer mensen, met veel minder ervaring maar een beetje wat doen. Ik vond het af en toe in ieder geval best eng, dat ik vlak langs anderen zoefte en amper wist hoe goed te remmen om sommige punten. Wonderbaarlijk dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. 

Maar hoewel het risico veel gecontroleerder is voor deze groepen freeriders, blijft het levensgevaarlijk. Waarschijnlijk is dat een onderdeel van de kick. Ik ben er teveel een watje voor (bovendien zou ik nooit zo goed kunnen leren skiën).


Alles ademde gevaar, op het hoogste punt. De zon schijnt dan wel stralend, maar op de foto's voel je niet de snijdende koude wind. 



Met een wankel trappetje kunnen de ervaren klimmers de gletcher bereiken.


Daar gaat weer een stel.


Het is wel indrukwekkend, mensen als miertjes.


Veiligheid voor alles.


Wij gingen maar weer naar beneden.








No comments:

Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails