Skip to main content

De Skyway, het achtste wereldwonder


Op een paar minuutjes loopafstand van ons hotel start de Skyway. Een pas geopende (sinds 2015) kabelbaan die richting de Mont Blanc gaat. Tot 'Punta Helbronner'  op 3466 m. Dat is nog best een stuk onder de top van de Mont Blanc die wel 4807 meter hoog is, maar evengoed voelt het alsof je op de bovenkant van de wereld bent.


Joost en ik gingen samen, in de ronddraaiende capsule, de lucht in. Uitzicht op een ander wonderlijk stukje menselijke techniek: de tunnels die zo de berg ingaan.


Schitterend uitzicht onderweg en met iedere meter hoger, voel je je als mens nietiger worden.






1000 meter hoger, 7 graden kouder, zo leerde ik het op de middelbare school. En dat was goed te merken. Met de snijdende wind die vrij spel had, voelde het als een expeditie, zelfs binnen de omheining van het veilige gebouw.



Machtig mooi en indrukwekkend. In de lift waren er ook hele groepen met complete uitrusting en ski's. Dit gebied staat bekend om de prachtige off piste afdalingen. Ik vond het toen al doodeng en spelen met je leven. Maar hoe letterlijk dat is, bleek gisteren, toen er in hetzelfde gebied (alleen dan aan de andere kant van de skipistes en niet op deze helling) een aantal freeriders is omgekomen bij een lawine. 

De kick van het goed kunnen skiën lijkt me zo'n adrenalinerush opleveren dat je je de koning van de wereld kunt voelen. Maar de natuur is altijd sterker en meedogenloos. Ik vind het heftig.






Dit witte punt in het midden is de Mont Blanc. Hij ziet er zo bijna lieflijk uit, met dat gladde laagje sneeuw.


Daar gaan ze, een groepje freeriders. 


Wat verder ingezoomd. 
Het is spelen met je leven. Ook al konden we zelfs van veraf zien hoe voorzichtig ze zijn en welke veiligheidsmaatregelen ze nemen. Eén voor één dalen ze stukjes af, wachten op elkaar, controleren de route. Feitelijk gezien is het 'gewoon skiën' op de pistes misschien wel gevaarlijker, omdat er dan veel meer mensen, met veel minder ervaring maar een beetje wat doen. Ik vond het af en toe in ieder geval best eng, dat ik vlak langs anderen zoefte en amper wist hoe goed te remmen om sommige punten. Wonderbaarlijk dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. 

Maar hoewel het risico veel gecontroleerder is voor deze groepen freeriders, blijft het levensgevaarlijk. Waarschijnlijk is dat een onderdeel van de kick. Ik ben er teveel een watje voor (bovendien zou ik nooit zo goed kunnen leren skiën).


Alles ademde gevaar, op het hoogste punt. De zon schijnt dan wel stralend, maar op de foto's voel je niet de snijdende koude wind. 



Met een wankel trappetje kunnen de ervaren klimmers de gletcher bereiken.


Daar gaat weer een stel.


Het is wel indrukwekkend, mensen als miertjes.


Veiligheid voor alles.


Wij gingen maar weer naar beneden.








Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more