Terugblik op week 4 van 2017

Week 4 was vol. Niet alleen vol werk, maar ook vol leuke dingen.

Mijn mama was jarig en we lunchten lekker om dat te vieren.
We hadden nog een skiles en hebben weer wat meer geleerd. We kunnen niet wachten tot we echt de bergen af gaan suizen!



Ik ging een heerlijke dag naar de sauna met een vriendin en had als klap op de vuurpijl het fijne verrassingsweekend. De grote dingen die ik me blijf herinneren, omdat ze als 'afspraak' in mijn agenda staan.

Maar tussen die volheid was er veel meer. Dingen die niet op de agenda staan, maar wel een plek hebben in mijn dag. Want mijn 'doel' in mijn leven is niets groots, maar heel simpel: genoeg leuke minuten in iedere dag hebben.

In de ochtend aan het water bijvoorbeeld:





Of op mijn buik in de tuin, bij de eerste sneeuwklokjes die opkomen.


Tijdens een wandelingetje langs de grens van water en land, waar het ijs mooie vormen heeft.






Kijk maar eens goed, dit lijkt bijna wel een dier dat op de uitkijk zit.


Minuutjes in de vroeg ochtend, als het zonnegloren de lucht kleurt.


En vroege wandelingetjes door het land. Holland in de winter, is het geen pracht.




Iedere dag nu ook minuutjes Spaans. Steeds zo ergens tussendoor. Of 's avonds echt een half uurtje.



Even een minuutje stil staan en écht kijken naar hoe de amaryllis uitkomt.



Een half uurtje hardlopen in Siberia. Dat leek het echt, zo rond zonsopkomst, met die snijdend koude wind en al het sneeuw en ijs. Maar wat voelt dat goed!






Nog maar weer een minuutje uit het zolderraam turen.


En dan snel naar buiten. Het werk kan best een kwartiertje wachten, dan heb ik de tijd om de dag fijn te beginnen.



En ik kan ook regelmatig een minuutje (of wat) zalig luieren. Mijn leermeester geeft het juiste voorbeeld. Nu alleen nog beter leren spinnen.




Nog wat meer minutjes spaans.
 



 En weer een vroege ochtend aan het water. De zon komt al een half uur eerder op, steeds vroeger naar buiten om 'm te zien.




Een wandelingetje, waarbij ik toeren uithaalde om deze pegels op de foto te krijgen. Ze hingen aan het frame van wat in de zomer een steiger is. Ik wiebelde over de stenen en de sneeuw, me vasthoudend aan dat (ijskoude!) frame. Tot ik opeens met één been tot mijn kuiten erdoorheen zakte! Oeps! Snel doorstappen maar en warme droge sokken aan. Maar het leverde wel een mooi plaatje op.


Grappig is dat. Want terugkijkend naar de 'grote' dingen van de week, was het een heerlijke week. Maar wat ben ik blij dat ik steeds ook heb stil gestaan bij de kleine mooie minuutjes. Want als ik daarop terugkijk, was het echt een week om nooit meer te vergeten.


Dag januari!

No comments:

Dit vinden anderen leuk nu