Sneeuwstormwandeling

De wereld was plotseling wit. En dan kun je niet anders dan op avontuur gaan! Het stukje dijk waar ik woon is al prachtig, maar zo zijn er veel meer schitterende plekken. Ik maakte een flinke wandeling.





Alle bomen en struiken langs het water hingen vol met ijspegels. Het leken wel grotten, van die druipsteengrotten, maar dan van ijs. 


De oostenwind waaide hard en snijdend en mijn handen bevroren zowat bij het maken van de foto's.






En toen begon het ook nog te sneeuwen. Eerst een beetje lieflijk, wat kleine vlokjes. Maar het werd donkerder en de vlokken werden groter. Ze prikten in mijn ogen en maakten de wereld wit.



Ik voelde me net een eskimo, steeds verder ingesneeuw.
Eski-Jo.


Ook de schapen werden witter.


Je kon de molen bijna niet meer zien door de sneeuw.


Wat een pracht! Bijna surrealistisch, alsof ik in een droom liep, want alles klinkt ook anders, gedempter.





Daar word ik heel bij van. Zo mooi! (en niemand die er liep he? Waar zit iedereen dan? Ik had de neiging om iedereen op te bellen: Kom naar buiten, kom kijken, het is zooooooo mooooooi!)


Sprookje.




1 comment:

Dit vinden anderen leuk nu