Wandeling langs ijsschotsen en door de polder


Iedere bocht anders. Hier en daar tingelend, verderop schuddend en schuivend, de ijsschotsen over elkaar heen. Stukken met nog grote oppervlaktes bevroren, hoopjes kleine ijssnippers. Dat geluid, je moet erbij zijn, dan weer dreigend en zwaar en soms ook lieflijk. Een levend wezen bijna, het IJsselmeer. Ik wilde een klein stukje, maar liep uiteindelijk kilometers, tot bij de molen.
















Daar ging ik het land in, met twee pontjes zou ik zo weer doorsteken naar het dorp. Maar heee, de sloot was zo dik bevroren dat het trekpontje met geen mogelijkheid vooruit kwam. Het ijs was net te dun om op te staan. Ik durfde het in ieder geval niet en liep een heel eind om. Dat gaf niets, want het was zo mooi. Dat heldere wintersportweer, die zon al best lekker warm op mijn gezicht. En ja hoor, hier en daar steken de eerste sneeuwklokjes al hun koppetjes boven de grond.






1 comment:

Jolanda said...

Sneeuwklokjes! Ik heb ze nog niet gezien. Ga ik op letten de komende dagen. Leuk.
Wat heb je de eenden mooi gevangen. Prachtig.
En dat ijs.. Wauw. Heel gaaf.

Dit vinden anderen leuk nu