Skip to main content

Mijn voornemen voor 2017: Doe iets

Voornemens, daar doe ik niet écht aan. Maar toch mijmer ik rond de jaarwisseling vaak over het leven. Hoe dankbaar ik ben voor al het moois. Wat ik graag wil blijven doen en of er nog dingen zijn om te veranderen. En voor komend jaar heb ik een streven, iets wat ik nog meer in mijn leven wil brengen: dingen doen voor anderen.



Want zo terugkijkend op 2016 kan ik niet anders dan concluderen hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Hoe we boffen dat we in Nederland wonen, dat we de mogelijkheden voor opleidingen hebben gehad, dat we ons hebben kunnen ontwikkelen en ondernemingen hebben waarmee we geld verdienen om te leven zoals we leven. Hoe goed we het hebben, in dit huis en in dit land.

Het komende jaar wil ik meer doen dan wat ik al jaren doe. Maar alleen maandelijks geld doneren aan verschillende goede doelen, tegen ziektes, voor de natuur, voor mensen die het slechter hebben dan wij, dat voelt een beetje te makkelijk. Dat simpele geld geven voelt steeds meer als een soort afkopen, hoe nodig het ook is. Dus het komende jaar ga ik iedere maand Iets Doen voor anderen. Dat hoeft niet groots te zijn, heb ik besloten. Juist kleine dingen doen ertoe. Want ook in het leven is het zo dat als je terugkijkt, dat dan de aaneenschakeling van het kleine geluk, het grote geluk blijkt te zijn.

Ik ben er meteen mee aan de slag gegaan. Een verrassingsweekend organiseren voor een vriendin die dat echt verdient en kan gebruiken. Een kaartje voor ouders van vrienden die nu door een hele moeilijke tijd gaan. Een lift naar de bus aan een jongen uit Moldavië die hier in de buurt in het 'Oostblokhotel' woont, waar weliswaar ook een gestolen fiets van vrienden is teruggevonden, maar waar vast ook veel goede mensen wonen, die hard werken om een bestaan op te bouwen. Don't judge a book by it's cover. Winterkleren/sjaals/mutsen/wanten uitgezocht voor het Leger des Heils, want wij hebben genoeg en anderen hebben het nodig.

Het is niet veel en ik wil mezelf absoluut niet op de borst kloppen, want steeds vaker krijg ik juist het gevoel dat ik zoveel meer zou kunnen doen voor anderen. Maar het is een begin.

Een begin van een rimpeling.
Want als je een steentje gooit in het water, dan waaieren de cirkels wijder en wijder uit.

Ik wil heel veel steentjes gooien.

Comments

Weet je met dit soort dingen verander je niet DE wereld maar wel jouw wereld en dat is toch hartstikke mooi? Stel dat ieder iedere dag 3 van die daden doet. Ik ga zo verderop de bende opruimen in het parkje. Je bent gek zei de man, nee hoor zei ik ik wil gewoon anders zijn dat geeft mij een goed gevoel.
Fijne week.
Lieneke said…
Je woorden inspireren mij om meer stil te staan bij de noden van mensen in mijn omgeving. Ook met kleine dingen, kun je soms een groot verschil maken. Jij doet dat voor mij door het plaatsen van die schitterende foto's op je weblog, daar geniet ik enorm van. Dank je wel!
Heidi said…
Mooi wat je deelt. En idd, jouw foto's is ook heel veel wat je voor anderen doet.
wilmi said…
Wat een mooi streven voor dit nog lege nieuwe jaar! Doe goed en zie niet om roep ik hier altijd. En het werkt hoor,die rimpeling..
Anonymous said…
Het zijn de kleine dingen die het doen.

Sergia

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …