Snaar en stilstaan - en over hoop en liefde

Er kwam een reactie binnen op één van mijn logjes. Over dat het toch wel wereldvreemd was om zo maar gewoon vrolijk door te tweeten. Alsof de Europese gebeurtenissen van vorige week niets met een mens doen. Dat doorgaan mag, maar stilstaan ook goed is.

En laat stilstaan nou net zijn wat ik graag doe.

Dus buurmeisje (kun je nog een iets concretere hint geven, ben nieuwsgierig nu), je raakte een gevoelige snaar. Want inderdaad, hoe ga je om als mens, met alle verschrikkingen in de wereld. De aanslagen in België zorgden ook bij mij voor angst en een verslagen gevoel. Net als bij ieder mens denk ik.

En breder nog dan dat, want België is misschien wel dichterbij, maar mijn overgevoelige hart gaat ook uit naar alle mensen die in oorlogsgebieden leven. Onschuldige mannen, vrouwen en kinderen die in Syrië haard en huis verliezen en op de vlucht moeten. 

Die vervolgens elders met de nek aangekeken worden, alsof het profiteurs zouden zijn. Landen die hun grenzen sluiten. Dorpen, steden vol mensen die protesteren tegen opvangcentra om mensen in nood te helpen. Trump die een muur wil bouwen. Muren die opgetrokken worden in harten van mensen. Angst die gezaaid wordt en onwetendheid. 

De betrokkenen van de aanslagen in België, ze doen mijn hart huilen. Maar ook die van de aanslagen in Parijs, in Turkije, Israël, Afghanistan, Irak, Ivoorkust, Somalië, ga zo maar door.

Zoveel mensen die zinloos sterven. Zoveel verdriet. Zoveel machteloosheid. 

Wat doet dat met me? Met de mens? Het is zo moeilijk om een goede weg te vinden en mee te leven op een manier die gepast is, die bij je past. Ik sta er stil bij stil. Als ik aan het water zit en me realiseer wat voor een geluk ik heb, dat ik hier veilig in Nederland ben geboren.

Ik sta er stilletjes bij stil. 
Pas niet mijn profielfoto aan met de vlag van 1 land, want welk land zou ik moeten kiezen. 
Ook al vind ik ook dat best een mooie manier van hoe anderen troost en medeleven proberen te tonen. Ieder kiest zijn eigen weg.

Ik sta er stilletjes bij stil en voel de plicht om te koesteren. Om de hoop te houden en het schone te zien.

Ik hoorde Griet op de Beeck het prachtig verwoorden. Ze wist de woorden te vinden.

"Laten we durven

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen. 
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt. 
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. 
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren. 
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar. 
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan. 
Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer. 
Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust. 
Laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. 
En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. 
Laten we durven. 

Ja.
- Griet op de Beeck
22 maart 2016
(zie ook het indrukwekkende fragment uit DWDD: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/nieuws/griet-op-de-beeck-laten-we-durven

En dat is waarom dit kleine plekje van mij op het web mijn plek is voor mijn hoop. Mijn koesteren van het mooie. Mijn zaadje van liefde en schoonheid.

Niet omdat ik aan de ellende voorbij wil lopen. 

Maar omdat ik de plicht voel tegengewicht te bieden en extra te koesteren, vast te houden, te omarmen.

Ik kies ervoor om de zon te volgen.








(Xavier Rudd - Follow the sun)

Pasen


Stil maar
Wacht maar
Alles wordt nieuw
De hemel en de aarde

Ik ben niet religieus, maar deze regels vind ik altijd zo mooi. Voor mij is Pasen het feest van het licht. Van de wederopstanding van de natuur. Een nieuw begin. Een belofte. Nieuw leven. Hoop en liefde. 



En van de paasversiersels natuurlijk.



Ook zo'n traditie: broodjes maken. Die ieder jaar steevast mislukken. Al zijn ze dit jaar ook echt lekker, zo lijkt het, na het afhakken van het been van een haasje.


We maakten een tourtje, in de buurt van Alkmaar. Lekker wandelen en struinen langs de bollenvelden.












En een frisse neus halen op het strand. Het is zulk zalig weer!







In de buurt van Egmond zijn er ook steeds meer bollenveldjes die in bloei staan.



Die zee van bloemen, ik blijf dat zo prachtig vinden.


Oerhollands plaatje: een KLM vliegtuig boven de bollenvelden. Wat een mooi uitzicht moeten ze hebben nu.










Die stampers van de crocussen zijn heel bijzonder.



Ook nog langs het slot. Pacman spelen op de muren. Gezicht in de zon. Zalig!





Naar buiten, naar buiten


Jaaaah! It's officially spring now!

Vroeger ging ik altijd al buiten op de weg staan, naar fietsende voorbijgangers roepen dat het lente was en ze feliciteren 'Hoera, het is lente! Gefeliciteerd met de lente!'. 

Dat blije gevoel heb ik nog steeds van binnen.


Het strand is weer terug, en is verworden tot een mini Algarve. 



Verschillende aardlagen, overhangende rotsen. Baaitjes.


Zelfs van die tunnels zijn er.


Bizar toch hoe de natuur alles verandert, iedere dag weer?

Joost heeft een nieuwe liefde. Totally in love is hij.
En toegegeven, ik vind haar ook prachtig.










Na het eten, een wandelingetje op het land. Vogels luisteren. Rocky komt gezellig mee.


Naar buiten, naar buiten. Ook figuurlijk. Waar ik in de winter niet zo veel energie had om af te spreken en dingen te ondernemen, loopt nu mijn agenda weer gezellig vol. Etentjes, theater, koffiebijkletsafspraken. Heerlijk, met vrienden zijn is altijd fijn!

Hier in Amsterdam Noord, waar een oud buurtje is opgeknapt en er naast de speeltuin allemaal moestuintjes zijn aangelegd.




Smaaqt, zalig gegeten met vlees uit de Big Green Egg. Yummie.


Weer lekker aan het lopen. Na mijn dubbelgeklapte enkel bouw ik het weer rustig op. Een van de stomste dingen van hardlopen. In ieder geval voor mij. Ik doe het nu al bijna 10 jaar (jeumig, zo lang heb ik nog nooit iets sportiefs volgehouden), maar nog steeds is het zo dat als ik twee weken niets doe, de conditie voor een half jaar is teruggelopen en het weer voelt als hard werken. En nu met mijn Stralafilosofie is het even zoeken. Find ease. Die ease komt alleen weer terug met veel oefenen. Gelukkig geniet ik toch nog (vrijwel) altijd van het buiten zijn, en wacht ik maar geduldig af, tot de ease weer in het lopen zelf ook terugkomt.


Molen in de ochtend.



Het is dan wel lente, maar erg lente-achtig is het niet. Grauw en grijs.


Aan het werk. Die gekke Sammy is sinds de operatie zo aanhankelijk geworden. Ze achtervolgt me door het huis en bespringt me om de haverklap. Tijdens het werk zit ik nooit lang stil, dus iedere keer moet die kat eraf. Iets waartegen ze protesteert door haar klauwen in mijn bovenbenen te zetten. Ineens heb ik een idee. Die kat in een draagdoek. Kan zij lekker warm spinnen, kan ik vrij bewegen...



Het beest is gek hoor. 's Avonds keken Lotte en ik naar Rita (heb ik ook een Netflix serie) en Sammy zit zo op schoot.


Regen. Grauw. Ik heb Isa vroeg naar de manege gebracht. Ze is met zulke gave dingen bezig, les van Chris Irwin. Al een tijd traint ze op die manier en volgt ze iedere week ook trouw theorieles. Nu is hij in Nederland en morgen gaat ze met haar eigen paardje les krijgen van hem. Daarnaast zorgt ze natuurlijk voor Moon, werkt ze in de kantine om haar lessen te verdienen en is ze daar gewoon heel veel. Een vroege les vandaag, nog voor ze met een vriendin gaat shoppen in Amsterdam.

Ik rij om half 10 al terug, met de boodschappen voor het Paasweekend in tassen in mijn auto gestouwd. Een kleine wandeling maar, door verregend en grijs Holland.




Thuis genieten van de ranonkels. Ze zijn prachtig, maar erg kwetsbaar. Al na een paar dagen hing de helft geknapt over de vaas te bungelen. Ik knipte ze korter en zette ze lager in de vaas. Nog even genieten van die mooie tere blaadjes.


Mijn lezen lukt. Deze twee boeken las ik de afgelopen tijd. Pil, over de depressie van Mike Boddé. Een mooi en heftig boek, waarin hij met veel humor en observatievermogen beschrijft hoe zijn depressie zijn leven insloop en hoe hij van alles wilde doen en ondernam om ervan af te komen. Hoe het een vicueuze cirkel is, want als er iets chemisch in je brein niet goed werkt, kun je therapieën wat je wilt, maar raak je steeds verder van het pad af. Word je ongelukkig omdat je steeds minder kan en alles steeds meer moeite kost, of kost alles steeds meer moeite omdat de somberheid allesoverheersend is? Het is een complex gebeuren, de menselijke geest. Ik heb bewondering voor mensen die kampen met een echte depressie, waarvan je niet weet wanneer en of er ooit een eind aan komt.

Om een beetje tegenwicht te bieden, las ik daarna het luchtige boek van Nanda Roep. Een grappig gegeven: een vrouw van in de veertig, met een gezin, die op een dag gewoon geen zin meer heeft in het leven wat ze zelf heeft gecreëerd en ongemerkt is ontstaan. Waarin de dag bestaat uit sporttassen bij elkaar zoeken, boterhammen smeren, taxiën van en naar alle clubjes, haar man ondersteunen die wel gewoon lekker werkt. Op een dag besluit ze daarmee te stoppen. Gewoon niet. Ze stuurt haar man een sms 'Haal jij Lisa op, 14.30, en ze heeft hocky vanmiddag' (of iets in die trant) en ze gaat ervandoor.

Een luchtig boek, maar ook met onderliggende wijze les om in de stroom van dagelijkse verplichtingen, die er zijn en ook prima zijn, ze horen erbij en je doet 't gewoon, maar in die stroom moet je iedere dag toch genoeg momenten nemen die van JOU zijn.  


Deze kan dat wel. Bij gebrek aan gezelschap had ze zich ingestopt in het logeerbed. Joost vond haar zo, met haar koppie op het kussen, onder de dekens.


Lotte en ik gingen samen shoppen. Ik vond dit mooie theepotje en twee prachtige mokken. Om die momentjes voor mezelf, met thee in het zonnetje nog wat vaker op te zoeken.


Nog zoiets voor mezelf: na het eten, rondje tuin. Het is nog lang licht (en morgen helemaal!!!! dan begint de zomertijd).


De katjes schitteren in de zon.

Het groot hoefblad bloeit weer.


Crocusjes.


Zo'n rondje weiland voelt dan als schatzoeken. Altijd vind ik wel een mooie veer, een grote schelp of zoals nu, dan zie ik opeens hoe mooi die uitgebloeide tak eigenlijk is, waar in andere keren gewoon overheen stapte.



Naar buiten, naar buiten!

Dit vinden anderen leuk nu