Skip to main content

Wandelen met Dio


Wat boften we. Na een verregende dag waarop we vooral aan het werk waren geweest, was het deze dag prachtig wandelweer. Tegen een uur of 2, wederom na een ochtend werken, gingen we op pad.
Gewoon vanuit huis liepen we, een beetje zoekend naar het juiste pad. Wat een uitzicht, wat een prachtige plek, wat bof ik met vrienden die zo mooi wonen en waar ik me welkom voel!


De route was zo afwisselend, met zoveel mooie planten, bloemen en begroeiing en steeds andere uitzichten.




En ergens na een uurtje lopen kregen we gezelschap. Een hondje met hemelsblauwe ogen kwam met ons meegelopen, kwispelend staartje, vlak achter ons aan.


Eerst vonden we het vooral grappig, maar toen hij na een uurtje nog steeds niet was omgedraaid, toen vonden we het bijzonder. Mijn kinderboek met 'Mag ik hem houden?' kwam in mij op en Petra belde Yuri even om te overleggen. 'Zullen we 'm houden?'. Geen probleem, ruimte zat.



En zo wurmde het hondje een plekje in ons hart binnen. We brainstormden over een naam en vonden Dio een mooie. In Petra's blog lees je haar kant van het verhaal en begrijp je nog beter hoe dit mooie hondje een nieuwe plek kreeg.




Met zijn drietjes liepen we en liepen we, het was echt best een pittige wandeling. Die Peet, die altijd deed of ze geen sportieveling was, die liep me er gewoon uit, want ik vond het echt geen eitje.


Maar het was zo mooi onderweg dat we genoten, bocht na bocht, klim na klim.




En anders was er Dio wel die voor ons uitliep en omkeek 'komen jullie nog?'.


























Ruim 12km verder was daar dan eindelijk het eindpunt. We hadden het gered!





En al snel kwam Yuri aanrijden, de meisjes de verrrassing van de dag bezorgend: een nieuwe hond, een nieuw maatje voor Moya en Cruz.


Vooral Pippa, die bij een vallende ster laatst had gewenst om zo'n hondje als deze, die met je meeloopt en niet aan een lijn hoeft, die kon het bijna niet geloven.









Zo zie je maar: als je maar groot genoeg droomt, dan komen wensen uit!

Comments

Als ongelofelijke dierengek snap je dat ik dit een geweldig verhaal vind. Wat een prachtig hondje.
Ik geloof dat je in je leven van alles tegenkomt, mooie dingen, uitdagingen, verdrietige dingen.
Wat je ermee doet is aan jou.
Loop je het voorbij of doe je er iets mee.
Bof dit schatje even met jullie.
fijn weekend.
Anni said…
Wat een mooie wandeling! En wat een onwijs leuk hondje!! Ik zou ook als een blok voor hem gevallen zijn. Maar hij komt dus niet naar Nederland, maar blijft daar. Dat had ik niet begrepen. Hebben jullie nog gekeken of hij geen eigenaar heeft?
jojoco said…
@pourquoi pas, ja mooi he? En Petra pakte deze kans met beide handen aan en ik geloof ook echt dat Dio daar een geweldig gelukkig leven gaat leiden.

@Anni, je weet het nooit zeker, maar Petra checkt de Facebookpagina van verloren dieren in die omgeving regelmatig en er is geen dier zoals hij vermist. Binnenkort gaan ze laten controleren of hij niet gechipt is oid. Maar aan de manier waarop hij helemaal geen lijn gewend was, hoe hij schrokkend al het voer en schoon water naar binnen werkte en hoe hij hoopvol naar ons opkeek verwacht ik niet dat er bij dit hondje baasjes zijn die hem missen. Er zijn zoveel zwerfhonden op het Spaanse platteland, die moeten maar zien te overleven. Voor Dio gaat dat makkelijk worden.

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more