Wandelen met Dio


Wat boften we. Na een verregende dag waarop we vooral aan het werk waren geweest, was het deze dag prachtig wandelweer. Tegen een uur of 2, wederom na een ochtend werken, gingen we op pad.
Gewoon vanuit huis liepen we, een beetje zoekend naar het juiste pad. Wat een uitzicht, wat een prachtige plek, wat bof ik met vrienden die zo mooi wonen en waar ik me welkom voel!


De route was zo afwisselend, met zoveel mooie planten, bloemen en begroeiing en steeds andere uitzichten.




En ergens na een uurtje lopen kregen we gezelschap. Een hondje met hemelsblauwe ogen kwam met ons meegelopen, kwispelend staartje, vlak achter ons aan.


Eerst vonden we het vooral grappig, maar toen hij na een uurtje nog steeds niet was omgedraaid, toen vonden we het bijzonder. Mijn kinderboek met 'Mag ik hem houden?' kwam in mij op en Petra belde Yuri even om te overleggen. 'Zullen we 'm houden?'. Geen probleem, ruimte zat.



En zo wurmde het hondje een plekje in ons hart binnen. We brainstormden over een naam en vonden Dio een mooie. In Petra's blog lees je haar kant van het verhaal en begrijp je nog beter hoe dit mooie hondje een nieuwe plek kreeg.




Met zijn drietjes liepen we en liepen we, het was echt best een pittige wandeling. Die Peet, die altijd deed of ze geen sportieveling was, die liep me er gewoon uit, want ik vond het echt geen eitje.


Maar het was zo mooi onderweg dat we genoten, bocht na bocht, klim na klim.




En anders was er Dio wel die voor ons uitliep en omkeek 'komen jullie nog?'.


























Ruim 12km verder was daar dan eindelijk het eindpunt. We hadden het gered!





En al snel kwam Yuri aanrijden, de meisjes de verrrassing van de dag bezorgend: een nieuwe hond, een nieuw maatje voor Moya en Cruz.


Vooral Pippa, die bij een vallende ster laatst had gewenst om zo'n hondje als deze, die met je meeloopt en niet aan een lijn hoeft, die kon het bijna niet geloven.









Zo zie je maar: als je maar groot genoeg droomt, dan komen wensen uit!

3 comments:

pourquoi pas ??? said...

Als ongelofelijke dierengek snap je dat ik dit een geweldig verhaal vind. Wat een prachtig hondje.
Ik geloof dat je in je leven van alles tegenkomt, mooie dingen, uitdagingen, verdrietige dingen.
Wat je ermee doet is aan jou.
Loop je het voorbij of doe je er iets mee.
Bof dit schatje even met jullie.
fijn weekend.

Anni said...

Wat een mooie wandeling! En wat een onwijs leuk hondje!! Ik zou ook als een blok voor hem gevallen zijn. Maar hij komt dus niet naar Nederland, maar blijft daar. Dat had ik niet begrepen. Hebben jullie nog gekeken of hij geen eigenaar heeft?

jojoco said...

@pourquoi pas, ja mooi he? En Petra pakte deze kans met beide handen aan en ik geloof ook echt dat Dio daar een geweldig gelukkig leven gaat leiden.

@Anni, je weet het nooit zeker, maar Petra checkt de Facebookpagina van verloren dieren in die omgeving regelmatig en er is geen dier zoals hij vermist. Binnenkort gaan ze laten controleren of hij niet gechipt is oid. Maar aan de manier waarop hij helemaal geen lijn gewend was, hoe hij schrokkend al het voer en schoon water naar binnen werkte en hoe hij hoopvol naar ons opkeek verwacht ik niet dat er bij dit hondje baasjes zijn die hem missen. Er zijn zoveel zwerfhonden op het Spaanse platteland, die moeten maar zien te overleven. Voor Dio gaat dat makkelijk worden.

Dit vinden anderen leuk nu