Skip to main content

Wandelen met Dio


Wat boften we. Na een verregende dag waarop we vooral aan het werk waren geweest, was het deze dag prachtig wandelweer. Tegen een uur of 2, wederom na een ochtend werken, gingen we op pad.
Gewoon vanuit huis liepen we, een beetje zoekend naar het juiste pad. Wat een uitzicht, wat een prachtige plek, wat bof ik met vrienden die zo mooi wonen en waar ik me welkom voel!


De route was zo afwisselend, met zoveel mooie planten, bloemen en begroeiing en steeds andere uitzichten.




En ergens na een uurtje lopen kregen we gezelschap. Een hondje met hemelsblauwe ogen kwam met ons meegelopen, kwispelend staartje, vlak achter ons aan.


Eerst vonden we het vooral grappig, maar toen hij na een uurtje nog steeds niet was omgedraaid, toen vonden we het bijzonder. Mijn kinderboek met 'Mag ik hem houden?' kwam in mij op en Petra belde Yuri even om te overleggen. 'Zullen we 'm houden?'. Geen probleem, ruimte zat.



En zo wurmde het hondje een plekje in ons hart binnen. We brainstormden over een naam en vonden Dio een mooie. In Petra's blog lees je haar kant van het verhaal en begrijp je nog beter hoe dit mooie hondje een nieuwe plek kreeg.




Met zijn drietjes liepen we en liepen we, het was echt best een pittige wandeling. Die Peet, die altijd deed of ze geen sportieveling was, die liep me er gewoon uit, want ik vond het echt geen eitje.


Maar het was zo mooi onderweg dat we genoten, bocht na bocht, klim na klim.




En anders was er Dio wel die voor ons uitliep en omkeek 'komen jullie nog?'.


























Ruim 12km verder was daar dan eindelijk het eindpunt. We hadden het gered!





En al snel kwam Yuri aanrijden, de meisjes de verrrassing van de dag bezorgend: een nieuwe hond, een nieuw maatje voor Moya en Cruz.


Vooral Pippa, die bij een vallende ster laatst had gewenst om zo'n hondje als deze, die met je meeloopt en niet aan een lijn hoeft, die kon het bijna niet geloven.









Zo zie je maar: als je maar groot genoeg droomt, dan komen wensen uit!

Comments

Als ongelofelijke dierengek snap je dat ik dit een geweldig verhaal vind. Wat een prachtig hondje.
Ik geloof dat je in je leven van alles tegenkomt, mooie dingen, uitdagingen, verdrietige dingen.
Wat je ermee doet is aan jou.
Loop je het voorbij of doe je er iets mee.
Bof dit schatje even met jullie.
fijn weekend.
Anni said…
Wat een mooie wandeling! En wat een onwijs leuk hondje!! Ik zou ook als een blok voor hem gevallen zijn. Maar hij komt dus niet naar Nederland, maar blijft daar. Dat had ik niet begrepen. Hebben jullie nog gekeken of hij geen eigenaar heeft?
jojoco said…
@pourquoi pas, ja mooi he? En Petra pakte deze kans met beide handen aan en ik geloof ook echt dat Dio daar een geweldig gelukkig leven gaat leiden.

@Anni, je weet het nooit zeker, maar Petra checkt de Facebookpagina van verloren dieren in die omgeving regelmatig en er is geen dier zoals hij vermist. Binnenkort gaan ze laten controleren of hij niet gechipt is oid. Maar aan de manier waarop hij helemaal geen lijn gewend was, hoe hij schrokkend al het voer en schoon water naar binnen werkte en hoe hij hoopvol naar ons opkeek verwacht ik niet dat er bij dit hondje baasjes zijn die hem missen. Er zijn zoveel zwerfhonden op het Spaanse platteland, die moeten maar zien te overleven. Voor Dio gaat dat makkelijk worden.

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Week 25: Midzomerweek - en zomer is het!

De week van midzomer, altijd een beetje een dubbel gevoel omdat de dagen weer korter gaan worden. Maar hee, de zomer is pas net begonnen en goed ook. Wat een heerlijke dagen! Werken is een beetje pittig met dit warme weer, maar als je klaar bent, begint er gewoon een heel nieuw stuk dag. En ook 's morgens vroeg is fijn, aan mijn strandje. Met zo'n begin voelt iedere dag een beetje als vakantie.




De bloemen die we Lotte gaven bij de voorstelling komen zo prachtig uit. Toverbalpioenen zijn het, en ze verkleuren langzaam van dieproze naar wit. 

Ik maak een wandeling door Purmerend op maandagavond, want Lotte doet een proefles dans. Later op de avond zwemmen we met vrienden heerlijk in het IJsselmeer en kletsen we in de tuin tot het donker is. 

Nu weer heel anders, de pioenen. Door het warme weer gaat het extra snel deze keer.


Tropenrooster: vroeg beginnen met werken. Tussendemiddag echt een uur lunchpauze en even heerlijk buiten zitten en op tijd weer klaar. 

Tijd voor een ijsje!

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …