Skip to main content

Hardlopen in de herfst

Heb ik een hekel aan de herfst of winter? 
Nee, Nee! Driewerf nee!

Goed, het is rete-irritant dat mijn biologische klok nog steeds totaal ontregeld is en ik maar niet terug in het goede slaapritme kan komen. Door die waardeloze nachten ben ik overdag een vaatdoek en een labiel wrak zo nu en dan, maar dat trekt wel weer bij. Het kan niet iedere dag rise and shine zijn.

Het kost wat meer moeite, maar als je om je heen kijkt is de herfst zo mooi. Hardlopen helpt daar wel enorm bij. Waar ik vroeger met slecht weer er niet aan moest denken om naar buiten te gaan en rustig een paar dagen binnen verschanste, ga ik er nu op uit. Of het nu giet of niet.

Vorige zondag had ik een mooie route uitgezet. Het zou wisselvallig weer zijn, met regen en hagel, maar ook wat opklaringen.


Toen ik met mijn auto bij het beginpunt aangekomen was, regende het. En hoewel ik weet hoe fijn het is als je eenmaal loopt in de regen, is het toch wel een drempeltje om de warme auto uit te stappen en van start te gaan. 'Ik kan ook een heel klein rondje doen' sprak ik mezelf toe. 'Ga nou maar'. 

En ik ging.


Zoals al mijn lange duurlopen van de laatste tijd, breek ik mijn loop op in verschillende hardloopstukken, van 1000, 800 en 600 meter, met daar tussen verschillende wandelstukjes, van 250, 200 en 150 meter. Het geeft me de mogelijkheid om in de wandelstukjes bij te komen en een fotootje te maken en het laat de tijd voorbij vliegen. Al snel hield het op met regenen en kwam de zon door. Tegen die donkere lucht staken de herfstkleuren zo mooi af, dat het mijn adem bijna benam.

Ik had al wel vaker in het Twiske gelopen, maar nooit een rondje helemaal rondom de plas. Ik verdwaalde een beetje, maar ik vond het niet erg, want het was zo mooi en uiteindelijk kwam ik wel weer op stukjes die ik herkende. Toen de kinderen klein waren kwamen we hier zo vaak. Om te zwemmen in de zomer, om te bbqen, om te spelen in de avonturenspeeltuin, te wandelen en uit te razen. Herinneringen aan kleine speelse meisjes vlochten zich met het genieten van het uitzicht van nu. Tijden veranderen. Nu zijn ze zelfstandiger en willen ze liever met vriendinnen wat doen, dan met hun ouders op pad, wat heel goed is.






Kilometers volgden elkaar op, de zon was even zelfs echt warm, maar vlak daarna barstte zo'n enorm noodweer uit. De wind stak op. Tegen. Natuurlijk. Het hagelde en dikke dikke druppels doorweekten me binnen een minuut. Ik zag nog een dappere fietser voorbij komen, hard trappend met een strak gezicht. Mijn voeten waren kletsnat van het opspattende water van de weg en mijn windjackie plakte druipend aan mijn lijf. In de verte zag ik een andere hardloopster aankomen, met een hond aan een lijn aan haar middel. We groetten elkaar vrolijk 'wat een bikkels zijn we he?' en dat was precies hoe het voelde. Geweldig juist, zo stoer, een soort superpowergevoel om je niet uit het veld te laten slaan door een buitje, maar gewoon lekker door te rennen.




Bij de auto trok ik mijn jas en shirt uit en droogde me snel af, want ik was toch wel afgekoeld. Hup, de blazers aan en opwarmen. Wat een heerlijke loop!

Ook afgelopen woensdag was hardlopen zoals het bedoeld is. Ik had die ochtend gewerkt in Utrecht en besloot op de weg terug een detour te nemen naar de Lage Vuursche. De weg erheen was al schitterend. Dit had ik gemist als ik gewoon de snelweg had genomen om snel thuis te zijn.


Ook nu regende het, maar het gaf niet. In de bui liep ik door de prachtige bossen. Door de modder, over gekleurde bladeren, langs lange lanen en dwars door plassen. Natte voeten. vieze broek van de modder. Maar een blij en intens voldaan gevoel!








Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more