Hardlopen in de herfst

Heb ik een hekel aan de herfst of winter? 
Nee, Nee! Driewerf nee!

Goed, het is rete-irritant dat mijn biologische klok nog steeds totaal ontregeld is en ik maar niet terug in het goede slaapritme kan komen. Door die waardeloze nachten ben ik overdag een vaatdoek en een labiel wrak zo nu en dan, maar dat trekt wel weer bij. Het kan niet iedere dag rise and shine zijn.

Het kost wat meer moeite, maar als je om je heen kijkt is de herfst zo mooi. Hardlopen helpt daar wel enorm bij. Waar ik vroeger met slecht weer er niet aan moest denken om naar buiten te gaan en rustig een paar dagen binnen verschanste, ga ik er nu op uit. Of het nu giet of niet.

Vorige zondag had ik een mooie route uitgezet. Het zou wisselvallig weer zijn, met regen en hagel, maar ook wat opklaringen.


Toen ik met mijn auto bij het beginpunt aangekomen was, regende het. En hoewel ik weet hoe fijn het is als je eenmaal loopt in de regen, is het toch wel een drempeltje om de warme auto uit te stappen en van start te gaan. 'Ik kan ook een heel klein rondje doen' sprak ik mezelf toe. 'Ga nou maar'. 

En ik ging.


Zoals al mijn lange duurlopen van de laatste tijd, breek ik mijn loop op in verschillende hardloopstukken, van 1000, 800 en 600 meter, met daar tussen verschillende wandelstukjes, van 250, 200 en 150 meter. Het geeft me de mogelijkheid om in de wandelstukjes bij te komen en een fotootje te maken en het laat de tijd voorbij vliegen. Al snel hield het op met regenen en kwam de zon door. Tegen die donkere lucht staken de herfstkleuren zo mooi af, dat het mijn adem bijna benam.

Ik had al wel vaker in het Twiske gelopen, maar nooit een rondje helemaal rondom de plas. Ik verdwaalde een beetje, maar ik vond het niet erg, want het was zo mooi en uiteindelijk kwam ik wel weer op stukjes die ik herkende. Toen de kinderen klein waren kwamen we hier zo vaak. Om te zwemmen in de zomer, om te bbqen, om te spelen in de avonturenspeeltuin, te wandelen en uit te razen. Herinneringen aan kleine speelse meisjes vlochten zich met het genieten van het uitzicht van nu. Tijden veranderen. Nu zijn ze zelfstandiger en willen ze liever met vriendinnen wat doen, dan met hun ouders op pad, wat heel goed is.






Kilometers volgden elkaar op, de zon was even zelfs echt warm, maar vlak daarna barstte zo'n enorm noodweer uit. De wind stak op. Tegen. Natuurlijk. Het hagelde en dikke dikke druppels doorweekten me binnen een minuut. Ik zag nog een dappere fietser voorbij komen, hard trappend met een strak gezicht. Mijn voeten waren kletsnat van het opspattende water van de weg en mijn windjackie plakte druipend aan mijn lijf. In de verte zag ik een andere hardloopster aankomen, met een hond aan een lijn aan haar middel. We groetten elkaar vrolijk 'wat een bikkels zijn we he?' en dat was precies hoe het voelde. Geweldig juist, zo stoer, een soort superpowergevoel om je niet uit het veld te laten slaan door een buitje, maar gewoon lekker door te rennen.




Bij de auto trok ik mijn jas en shirt uit en droogde me snel af, want ik was toch wel afgekoeld. Hup, de blazers aan en opwarmen. Wat een heerlijke loop!

Ook afgelopen woensdag was hardlopen zoals het bedoeld is. Ik had die ochtend gewerkt in Utrecht en besloot op de weg terug een detour te nemen naar de Lage Vuursche. De weg erheen was al schitterend. Dit had ik gemist als ik gewoon de snelweg had genomen om snel thuis te zijn.


Ook nu regende het, maar het gaf niet. In de bui liep ik door de prachtige bossen. Door de modder, over gekleurde bladeren, langs lange lanen en dwars door plassen. Natte voeten. vieze broek van de modder. Maar een blij en intens voldaan gevoel!








No comments:

Dit vinden anderen leuk nu