Struinen door Tortosa


Als je denkt dat de Spanjaarden van Slow Living weten, dan heb je het mis. In ieder geval voor de kinderen. Volgens mij worden Spaanse kinderen zo'n beetje het zwaarste belast in Europa, met lange schooldagen van 9-17, middelbare schoolstijl, strak gedisciplineerd met allerlei vakken. Na school nog bijles en huiswerk. Marvy en Pippa zijn helemaal bikkels, want voor hen zijn het niet alleen de lange uren, maar ook de drie vreemde talen waar ze aan moeten wennen. Spaans, Catalaans en ook nog eens vijf uur Engels per week. Ik heb het met ze te doen en vind ze reuze stoer.

Met hun rugzakken, zo ongeveer even zwaar als zijzelf, hadden Peet en ik ze afgezet bij school, keurig in uniform, hoge kousen, vestje, geruit rokje. (de meisje dan he, wij niet).
Wij namen het er maar even van. Na een dag met alleen maar regen scheen nu heerlijk de zon en die moet je pakken als je 'm pakken kunt. 


We liepen door het park naar het gebouwtje waar de Gigantes uitgestald stonden. Prachtige poppen voor bij een van de vele feesten.


De Spanjaarden weten in ieder geval van feesten, dat is één ding wat zeker is.





Dit lieve draakje is symbool van de stad. Alleen daarom al heb ik Tortosa een beetje in mijn hart gesloten.


Petra begint de dag vaak op de markt. Met een kop koffie.


Niet zoals het echte Spanjaarden betaamt, want waar ik nog naïef dacht dat het eten al voor de lunch klaar stond, blijkt dat ontbijt te zijn, met een biertje of een wijntje. En inderdaad, overal om me heen zag ik keurig dames en heren aan een alcoholisch drankje nippen. Let wel, het was net 9 uur 's morgens!




Wij hielden het bij Cafe con leche en struinden verder. Langs de Ebro die als een glinsterend lint door de stad slingert.





Langs mooie pleintjes en leuke straatjes.






Langs prachtige gebouwen en mooie details. 











Op weg naar een verborgen pareltje,waar ik in een volgend blogje foto's van zal laten zien.



Leef je droom. How she made a new house a home.


Dit gaat over mijn vriendin Petra. Zij deed het: verliet huis en haard en vrienden en vertrok.
Naar Spanje.

Er zijn mensen die er van dromen, hun spullen te pakken en hun leven elders op te bouwen. Er zijn mensen die zoiets 'ook altijd al eens willen doen' maar de stap nooit zetten. Zelf emigreerden wij (want zo voelde het toen wel een beetje) naar het platteland en het rustiger leven hier aan het IJsselmeer en ik heb er nooit spijt van gehad. 

Petra, met Yuri en hun twee dochters stapten deze zomer het avontuur in. De gedachte borrelde al een tijdje, maar de beslissing was uiteindelijk snel genomen. Vorig jaar op Ibiza huilden we nog dikke tranen om het mogelijke plan en een paar maanden later was het huis verkocht. Afgelopen zomer vertrokken ze, het avontuur tegemoet: leven in Spanje.

Petra is journalist en schrijft een geweldig blog over hoe het leven daar is. Met vallen en opstaan, want alleen maar rozengeur en maneschijn is zo'n emigratie niet. Over de mooie plekjes, het Spaanse leven, de uitbundige feesten. Maar ook over hoe ze dat als gezin nou beleven, om op een nieuwe plek een nieuw bestaan op te bouwen.

www.bondiatarragona.nl heet het, gaat dat lezen!
 (en like meteen haar Facebookpagina, dat vindt ze leuk!)


Een nieuwe plek. Een nieuw huis. In de heuvels tussen de sinaasappelgaarden. Ik ging er een paar dagen heen, om werk en plezier te combineren en voelde me er meteen thuis. Ondanks de twee dagen dikke regen (terwijl het uitgerekend toen in Nederland stralend was), ondanks koude avonden en een donkere werkplek in huis (huizen zijn er op de zomer ingesteld en daardoor in de winter tamelijk donker). Ik draaide mee met het gezin en op zijn Jolanda's sneakte ik er regelmatig even uit om fotootjes te maken. 

Zo'n prachtige plek, maar het belangrijkste: aan alle details zie je dat het huis een echt thuis is.
Bedankt dat ik er even mocht zijn!

































(some things never change ;))



De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu