Skip to main content

Long run door de duinen


De endorfines bubbelen nog steeds een beetje na in mijn lijf, wat was het een geweldige run gisteren. 
Na de hele ontspannen 15km van vorige week bedacht ik dat ik mijn runwalkrunrondje best wel kon uitbreiden. De 1000-250-800-200-600-150 zou ik aanvullen met een kort blokje van 500m hardlopen en 100m wandelen. Met de vijf blokjes die ik wilde lopen zou ik daarmee op 18km uitkomen. 

Wow. 
18km.

Dat heb ik al een hele tijd niet meer gedaan. Een kleine kriebel ging door mijn buik.

Dit was ook meteen de moeite om een echt mooie route te zoeken. Lopen is nog leuker als je echt op avontuur bent, vind ik zelf. Dus ik speurde het internet af en vond een prachtige route in Routeyou. Ik downloadde de app, zette de route in mijn telefoon en verheugde me alvast.

De volgende ochtend was ik zowaar een beetje zenuwachtig. Van die blijspannende kriebel in je buik. Dat gevoel dat je echt leeft. Zou het gaan lukken? Het waaide wel echt heel erg hard. En die route app, hoe zou dat werken? Ik heb mijn telefoon altijd achter in mijn belt en hoopte maar dat de route ook goed aangegeven zou staan. Was het nu wel slim om zo'n lange afstand door de duinen en over het strand te doen? Het was al ver genoeg, ik wist niet wat voor soort paden het zouden zijn. Zand loopt veel vermoeiender, en dan al die heuvels.... Ik vond het eerlijk gezegd maar een beetje spannend, maar had er ook heel erg veel zin in. Ik zou er gewoon voor gaan. Blokje voor blokje. En er van genieten.


De start van het pad vinden was al een dingetje. Dat bleek aan de overkant van de weg te zijn. Ik stond startklaar (behalve dat ik heel suf weer mijn stappenteller vergeten was!) en zette mijn renhorloge aan. Al in de eerste kilometer liep ik twee keer verkeerd en snapte ik niks van die routeyou app, die niet aangaf waar ik zelf was op dat kaartje. Dat zou niks worden, dus een alternatief: de zwarte pijlen volgen voor een route van 17,2km. 

Na de eerste onwennige kilometer, door het zoeken naar het pad, brak het eerste wandelblokje al aan. Langs een mooi meertje. Maar verhip, waar waren die zwarte pijlen nu? Ik zag ze opeens in allerlei andere kleuren, maar geen zwart. Terug dus maar en een ander pad nemen, waar ik uiteindelijk -inmiddels weer hardlopend- het volgende zwarte pijltje zag.


Wat was het genieten. De kilometers gleden onder mijn voeten weg. Het was het perfecte weer. Lekker fris, mooi zonnetje. De wind viel in het bos best mee en was op de open stukken een welkome afkoeling. Die stukjes wandelen tussendoor gaven genoeg mogelijkheid voor een fotootje zo nu en dan. of een slokje water. Ik ging door en door. Fietspaden, mulle zandpaden, graspaden met hobbels en kuilen. Best een uitdaging en opletten waar je je voeten zet. En daarbij steeds speuren naar het volgende zwarte pijltje. Dit was leuk!!! Ik was inwendig aan het juichen en alles zo goed in me op aan het nemen. Dat is het mooie van wat langer lopen, dan kom je in een soort trance, waarin je zintuigen scherper staan en alles intenser binnenkomt. 


Rond km 11 moest ik echt heel nodig plassen en dook ik achter een boompje. Even een half minuutje pauze. Ik haalde diep adem en snoof de frisse boslucht op. Oke, we gaan weer! Het werd best wat pittiger, steeds meer heuvels en af en toe best steile klimmetjes. Maar het lukte, met kleine pasjes, en dan naar beneden! Het voelde of ik vloog. Dat uitzicht over de duinen, die mooie natuur. Wilde paarden in een kudde. Van die grote ossen. En hier en daar een plukje bejaarde wandelaars die er ook van genoten.

Inmiddels merkte ik al wel dat deze route anders was dan mijn geplande. Ik kwam geen strand tegen. Dat bewaar ik maar voor een volgende keer. Deze was ook heel mooi. Voor ik het wist was ik voorbij de 15km, mijn langste loop tot nu toe. Maar ik voelde me nog helemaal fit. Het ging zo lekker. Ja, de stukken heuvel op waren zwaar. Maar ik kon best een lekker tempootje vast houden. Op het allerlaatst liep ik nog een keertje verkeerd, maar gelukkig had ik dat op tijd door en zo eindigde ik op iets meer dan 18km!


Helemaal happy en blij. Wat was dit leuk!


Ik rekte en strekte wat in een duinpannetje en pufte een beetje uit. Nu voelde ik mijn benen toch wel een beetje. Maar ik was verbaasd van mezelf over dat het zo goed was gegaan. En niet eens zo heel langzaam. Met een totaaltempo van 7.16 ondanks de wandelblokjes was ik echt tevreden, zeker toen ik ook het hoogteprofiel zag.


Een blije eikel was ik!


Met een blije kastanje!



In de auto terug dronk ik een halve liter water en at ik donkerbruine boterhammen met kaas en appelstroop en ik stuiterde nog een beetje na. Dit was leuk! 


Thuis kon ik me nog een tijdje vermaken met alle metertjes en statistieken.



Ik zag dat de hardloopstukjes steeds in een best mooi tempo waren. Vaak onder de 6.30 en het traagste blokje 6.55.


Ik heb nu alweer zin in een volgende keer!

Comments

Ja lachen! Ik heb dat ook gehad in november 2014 toen we vanwege de verbouwing in een huisje bij de duinen zaten. Dan ga je op zoek naar een leuke route, maar al snel merk je dat je een afslag hebt gemist of zo. Ik heb daar ook enorm lopen 'modderen' met een rondje om uiteindelijk >10 km te lopen. Maar het is heerlijk lopen in de duinen. Ik vertik het echter om iedere keer met de auto meer dan half uur te moeten rijden om te gaan hardlopen.
ps Ik heb nog steeds geen Garmin.....

Groetjes,
Conny
papillon60.blogspot.nl
jojoco said…
@conny, daarom doe ik het ook te weinig, loopjes in de bossen of duinen. Het is minimaal drie kwartier rijden en dat is de moeite niet bij loopjes tot een uur. Maar nu ik af en toe weer langere lopen ga doen, vind ik het wel de moeite waard om er een stukje voor om te rijden. Ik heb nu zo'n zalige ochtend gehad, het geeft toch een extra dimensie. En anders was ik thuis toch maar een beetje gaan aanrommelen.
Sil said…
Wauw, geweldig!!!

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more