Long run door de duinen


De endorfines bubbelen nog steeds een beetje na in mijn lijf, wat was het een geweldige run gisteren. 
Na de hele ontspannen 15km van vorige week bedacht ik dat ik mijn runwalkrunrondje best wel kon uitbreiden. De 1000-250-800-200-600-150 zou ik aanvullen met een kort blokje van 500m hardlopen en 100m wandelen. Met de vijf blokjes die ik wilde lopen zou ik daarmee op 18km uitkomen. 

Wow. 
18km.

Dat heb ik al een hele tijd niet meer gedaan. Een kleine kriebel ging door mijn buik.

Dit was ook meteen de moeite om een echt mooie route te zoeken. Lopen is nog leuker als je echt op avontuur bent, vind ik zelf. Dus ik speurde het internet af en vond een prachtige route in Routeyou. Ik downloadde de app, zette de route in mijn telefoon en verheugde me alvast.

De volgende ochtend was ik zowaar een beetje zenuwachtig. Van die blijspannende kriebel in je buik. Dat gevoel dat je echt leeft. Zou het gaan lukken? Het waaide wel echt heel erg hard. En die route app, hoe zou dat werken? Ik heb mijn telefoon altijd achter in mijn belt en hoopte maar dat de route ook goed aangegeven zou staan. Was het nu wel slim om zo'n lange afstand door de duinen en over het strand te doen? Het was al ver genoeg, ik wist niet wat voor soort paden het zouden zijn. Zand loopt veel vermoeiender, en dan al die heuvels.... Ik vond het eerlijk gezegd maar een beetje spannend, maar had er ook heel erg veel zin in. Ik zou er gewoon voor gaan. Blokje voor blokje. En er van genieten.


De start van het pad vinden was al een dingetje. Dat bleek aan de overkant van de weg te zijn. Ik stond startklaar (behalve dat ik heel suf weer mijn stappenteller vergeten was!) en zette mijn renhorloge aan. Al in de eerste kilometer liep ik twee keer verkeerd en snapte ik niks van die routeyou app, die niet aangaf waar ik zelf was op dat kaartje. Dat zou niks worden, dus een alternatief: de zwarte pijlen volgen voor een route van 17,2km. 

Na de eerste onwennige kilometer, door het zoeken naar het pad, brak het eerste wandelblokje al aan. Langs een mooi meertje. Maar verhip, waar waren die zwarte pijlen nu? Ik zag ze opeens in allerlei andere kleuren, maar geen zwart. Terug dus maar en een ander pad nemen, waar ik uiteindelijk -inmiddels weer hardlopend- het volgende zwarte pijltje zag.


Wat was het genieten. De kilometers gleden onder mijn voeten weg. Het was het perfecte weer. Lekker fris, mooi zonnetje. De wind viel in het bos best mee en was op de open stukken een welkome afkoeling. Die stukjes wandelen tussendoor gaven genoeg mogelijkheid voor een fotootje zo nu en dan. of een slokje water. Ik ging door en door. Fietspaden, mulle zandpaden, graspaden met hobbels en kuilen. Best een uitdaging en opletten waar je je voeten zet. En daarbij steeds speuren naar het volgende zwarte pijltje. Dit was leuk!!! Ik was inwendig aan het juichen en alles zo goed in me op aan het nemen. Dat is het mooie van wat langer lopen, dan kom je in een soort trance, waarin je zintuigen scherper staan en alles intenser binnenkomt. 


Rond km 11 moest ik echt heel nodig plassen en dook ik achter een boompje. Even een half minuutje pauze. Ik haalde diep adem en snoof de frisse boslucht op. Oke, we gaan weer! Het werd best wat pittiger, steeds meer heuvels en af en toe best steile klimmetjes. Maar het lukte, met kleine pasjes, en dan naar beneden! Het voelde of ik vloog. Dat uitzicht over de duinen, die mooie natuur. Wilde paarden in een kudde. Van die grote ossen. En hier en daar een plukje bejaarde wandelaars die er ook van genoten.

Inmiddels merkte ik al wel dat deze route anders was dan mijn geplande. Ik kwam geen strand tegen. Dat bewaar ik maar voor een volgende keer. Deze was ook heel mooi. Voor ik het wist was ik voorbij de 15km, mijn langste loop tot nu toe. Maar ik voelde me nog helemaal fit. Het ging zo lekker. Ja, de stukken heuvel op waren zwaar. Maar ik kon best een lekker tempootje vast houden. Op het allerlaatst liep ik nog een keertje verkeerd, maar gelukkig had ik dat op tijd door en zo eindigde ik op iets meer dan 18km!


Helemaal happy en blij. Wat was dit leuk!


Ik rekte en strekte wat in een duinpannetje en pufte een beetje uit. Nu voelde ik mijn benen toch wel een beetje. Maar ik was verbaasd van mezelf over dat het zo goed was gegaan. En niet eens zo heel langzaam. Met een totaaltempo van 7.16 ondanks de wandelblokjes was ik echt tevreden, zeker toen ik ook het hoogteprofiel zag.


Een blije eikel was ik!


Met een blije kastanje!



In de auto terug dronk ik een halve liter water en at ik donkerbruine boterhammen met kaas en appelstroop en ik stuiterde nog een beetje na. Dit was leuk! 


Thuis kon ik me nog een tijdje vermaken met alle metertjes en statistieken.



Ik zag dat de hardloopstukjes steeds in een best mooi tempo waren. Vaak onder de 6.30 en het traagste blokje 6.55.


Ik heb nu alweer zin in een volgende keer!

3 comments:

Conny - Alias Papillon said...

Ja lachen! Ik heb dat ook gehad in november 2014 toen we vanwege de verbouwing in een huisje bij de duinen zaten. Dan ga je op zoek naar een leuke route, maar al snel merk je dat je een afslag hebt gemist of zo. Ik heb daar ook enorm lopen 'modderen' met een rondje om uiteindelijk >10 km te lopen. Maar het is heerlijk lopen in de duinen. Ik vertik het echter om iedere keer met de auto meer dan half uur te moeten rijden om te gaan hardlopen.
ps Ik heb nog steeds geen Garmin.....

Groetjes,
Conny
papillon60.blogspot.nl

jojoco said...

@conny, daarom doe ik het ook te weinig, loopjes in de bossen of duinen. Het is minimaal drie kwartier rijden en dat is de moeite niet bij loopjes tot een uur. Maar nu ik af en toe weer langere lopen ga doen, vind ik het wel de moeite waard om er een stukje voor om te rijden. Ik heb nu zo'n zalige ochtend gehad, het geeft toch een extra dimensie. En anders was ik thuis toch maar een beetje gaan aanrommelen.

Sil said...

Wauw, geweldig!!!

Dit vinden anderen leuk nu