Skip to main content

Beginners mind

"When you're familiar with my Youtubevideos, you'll recognize this flow. That's great. 
If you don't. Even better. Beginners mind."

Iets in die trant zei ze en ik moest glimlachen. Typerend voor de manier waarop Adriene Mishler met yoga omgaat.

Al jaren doe ik yoga met haar filmpjes. Samen met Tara Stiles en Strala heeft ze yoga in mijn leven gebracht. Ik had altijd vooroordelen over yoga. Dat je dan lange witte kleren aan moest doen. Een tulband op. Mantra's moet neuriën met klankschalen erbij. Prima voor wie dat op die manier wil doen, het heeft vast iets bijzonders, maar het is niet voor mij.

Ik dacht dat yoga iets was waar je goed in moest zijn. Lenig en soepel en dat was ik door het vele hardlopen allang niet meer. Dat je volledig zen moest zijn om het te kunnen doen en dat was ik absoluut niet, met alle drukte in mijn leven. Dat het saai zou zijn en veel tijd zou kosten. Kortom, ik dacht er het mijne van, een jaar of 5 geleden ofzo.

Tot ik de yogavideo's op YouTube ontdekte, van Tara Stiles en van Adriene. Vooral die van Adriene waren super om mee te beginnen. Niet te lang, een minuut of 10, een kwartiertje. Zeker niet zweverig, regelmatig moest ik grinniken om haar opmerkingen tussendoor. Absoluut niet moeilijk, sommige video's zou ik technisch en fysiek gezien misschien wel als suf en simpel beschouwen: een beetje staan en buigen en je been een paar keer op en neer. Maar technisch en fysiek is één ding. In deze video's kwam er een hele nieuwe lading bij. Die van met nieuwsgierigheid kijken naar wat er in je lijf gebeurt als je rechtop staat, of in downdog. Het aandachtig aanschouwen wat het met je doet als je in een warrior staat. Het intunen in jezelf, hoe je lijf en geest er die dag eigenlijk voorstaan. 

En vooral ook het stilstaan bij hoe je iets kunt doen voor anderen, hoe je meer vriendelijkheid in de dag brengt. Een fijne, want het is wel een van de dingen die me een beetje storen aan de fittrend van tegenwoordig. Allemaal zo gefocust op je eigen ontwikkeling, je zelf ontplooien, een beetje navelstaarderig, dat voelt niet prettig. Maar net als bij headspace leerde ik dat yoga ook juist een manier is om meer te kunnen doen voor anderen. Met meer aandacht naar ze te luisteren, proberen minder vooroordelen te hebben, vriendelijker te zijn voor mensen om me heen.

Lang verhaal kort: ik vond het gewoon fijn  en ben het blijven doen. En in de afgelopen jaren yoga heeft het zoveel fijns en goeds gebracht. Niet alleen de lenigheid, soepelheid, kracht en balans. Ook de nieuwsgierigheid naar de dingen en het 'practise ease'. Het hele 'no pain no gain' gebeuren heb ik de deur uitgegooid, niet alleen in de sport, maar eigenlijk in heel mijn leven. En meer yoga geeft een blijere Jo. En een blijere Jo kan hopelijk de mensen om haar heen een beetje blijer maken.

Toen ik hoorde dat Adriene een Europese tour zou gaan doen, kocht ik ook direct een kaartje. Voor een 'echte les'. Mijn tweede ooit, de vuurdoop was dit voorjaar geweest met de masterclass van Tara Stiles en had ik super gevonden. Ik was dus minder nerveus en vooral nieuwsgierig. Maar toen ik aankwam bij de Sporthallen Zuid fronsten mijn wenkbrauwen wel een beetje. Mijn hemel. Wat een rij. Wat een massa mensen. Vrouwen vooral. Ruim vierhonderd stonden er, yogamatje onder de arm. Allemaal vol verwachting. Mijn cynische ik vond 't even maar niks, al die types die hun guru kwamen aanbidden, een snelle rekensom (400 x €35) bedachten dat 't vooral Big Business was, zo'n potje yoga. Maar ik zette die gedachten stop en besloot er blanco in te gaan.

Daarbij, toen ik naar de gymzaal wandelde, mijn matje in mijn rugzak, waren er al 3 fietsers - ook met yogamatje- die vriendelijk zwaaiden. In de rij had ik een paar gesprekjes met leuke mensen, die ook gewoon benieuwd waren. Hoe zou dat zijn, zo'n echte les. 

Wat gaaf eigenlijk, zoveel mensen die yoga doen en vaak hebben ontdekt via het internet, via een YouTubefilmpje. Mijn ene buurvrouw kwam uit Griekenland en logeerde bij haar zus die in Brussel woont, samen waren ze benieuwd. Mijn andere buurvrouw kwam helemaal uit Parijs naar Nederland voor deze les. De hele zaal zat vol met leuke, vrolijke, nieuwsgierige mensen.

Ik kende de zaal alleen van hardloopwedstrijden, waarbij je hier je startnummer ophaalt en de energie was een beetje hetzelfde: de combinatie van zoveel mensen die gezamenlijk iets leuks gaan doen. Een soort zindering van energie. Eigenlijk supergaaf.

En daar was Adriene dan, gewoon een klein meisje in die enorme zaal, maar met een uitstraling waar je u tegen zegt. En een talent voor de werking van het woord. Bijzonder hoe ze met haar inleidende praatje van een gymzaal vol nieuwsgierige mensen, een beetje gespannen, een ruimte maakte om met zijn alleen tegelijk en ieder voor zich een eigen verhaal te maken. Ze vertelde dat ze die ochtend aankwam en even schrok en dacht 'hoe ga ik nou van zo'n gymzaal een prettige yoga-omgeving maken' en hoe ze met hulp van anderen, met licht, een bos bloemen, een mooie slinger met 'Find what feels good' die iemand had gemaakt, met muziek en met alle mensen in de zaal er nu helemaal klaar voor was. Dat dat ook yoga is, dat je niet hoeft te wachten op de perfecte situatie, maar dat hoe het is op dat moment al goed genoeg is. Dat je het alleen maar hoeft te DOEN!

En we deden het, een les van ruim 90 minuten. En het was gaaf. En bijzonder. De muziek erbij was zo cool, het ene moment stonden we een beetje te dansen op Earth Wind and Fire. Het andere moment deden we een geweldige flow op Can you feel the love tonight van Elton John. En ik voelde me de LionKing zelf ;).

Find what feels good in optima forma. En it Felt Good!












Na de les bleef ik niet hangen in de drukte, maar ging ik naar buiten, mijn hoofd vol blije gedachten. Een heerlijk rondje hardlopen in het Amsterdamse bos. Vol nieuwsgierigheid kijken naar hoe het licht door de blaadjes speelt. Hoe mooi de kleuren zijn nu. Hoe grappig het voelt dat mijn sokken langzaam nat worden van het natte gras waar ik doorheen loop. 

Leven met een beginners mind is leuk. Want je hoeft het nog niet te kunnen. Je hoeft het alleen maar te DOEN. Vol nieuwsgierigheid te kijken en op zoek te gaan naar 'what feels good'. 








Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more