Buiten


Buiten zijn is fijn. 
Zo'n blijmaker is dat: na een dag achter je computer lekker op je blote voeten door de tuin, even aan alle bloemen snuffelen en dan heerlijk even in het namiddagzonnetje je ogen dicht doen. De warmte op je benen voelen. Weten dat je die dag niets meer hoeft. Luisteren naar de vogels. De herfst ruiken. Maar nog even in zomersferen zijn.


Lekker ontbijt, of lunch, ik weet 't niet meer.


Alsof je je schoen hebt gezet en je nieuwsgierig naar beneden rent om te kijken wat er in zit. Nu de zon steeds later opkomt, voelt het iedere keer alsof ik een cadeautje uitpak, als ik nieuwsgierig de dijk over ren om te kijken of ie al boven water is, die grote gouden bol.


Isa is hard aan het werk. Vier havo is volgens mij best een pittig jaar. Nog steeds mag (en wil) ik me niet met haar planning bemoeien, maar volgens mij houdt ze alles wat ze moet doen goed bij. Ik zie hier en daar werkstukken en opdrachten in de mail voorbijkomen, die geprint moeten worden. En hier was ze heel wat uurtjes voor aan het knutselen. 




Ik pak nog maar weer een cadeautje uit voor ik de kinderen uitzwaai.



Uitzicht.



Vroeg op pad. Er moet ook gewerkt worden. Dat zie je niet af aan deze foto's, maar al die uren zijn ook minder fotogeniek ;)


Gelukkig is er -hoe druk een dag ook mag zijn- altijd tijd om even naar buiten te gaan.



Vrije woensdag. Rendag! Ik ga lekker deze maand, ben weer vol aan het opbouwen met hardlopen en ik geniet er enorm van! Hier was ik klaar van een duurloopje van 14km.


Bloemen in het herfstlicht.


Zondagochtend. Druk weekend achter de rug en een hele drukke dag voor de boeg: klussen en Ikea (waarover later meer). Dus maar even vroeg eruit en een zalig zondagochtendrondje lopen. 2,5 km tot het strandje, waar ik even 'stop to smell the roses'. Want waarom altijd maar doorrennen? Letterlijk en figuurlijk.



Het is stil op het strandje. De zon glinstert in het water. De schelpjes knarsen onder mijn voeten (wat jammer is het toch dat die nog steeds niet teruggekomen zijn bij ons strandje).


Ik stop en ruik. Niet aan de rozen, maar aan de kamille. Kleine zonnetjes in de zondagochtend.


Kijk, dat zou ik mooi misgelopen zijn als ik niet op pad was gegaan. Of als ik alleen was gaan hardlopen, zonder een kleine stop halverwege.


De dijk, wat fijn dat er niet meer aan gaat gebeuren dan strikt noodzakelijk. Dat het water er tegen aan blijft klotsen.


Het blijft een uniek stukje natuur en een prachtig stuk Nederland.


Sja, en toen was de dag alweer voorbij. Weer een dag.


No comments:

Dit vinden anderen leuk nu