Skip to main content

Vacances 2016 - deel 8 A dream come true


Vroeger kampeerden wij eens bij het meer van Annecy, waarbij onze tent uitkeek op een veldje waar de paragliders landden. Wow, dacht ik toen, wat moet dat gaaf zijn. 

Maar in die tijd waren dat geen dingen die je zelf deed. Daar dacht ik niet eens over na, dat dat zou kunnen. Het zou geweldig moeten zijn, dat vlieggevoel. en veel minder eng dan bijvoorbeeld parachutespringen, wat ik ook wel eens heb gewild. Ik had 't zelfs al helemaal uitgezocht en als cadeau bedacht voor Joost, tijdens onze reis in Australië. Een plek gevonden waar ze op Isa konden passen terwijl wij aan het springen waren. Toen bleek dat ik zwanger was van Lotte en werd springen geen optie meer. Ik heb het daarna nooit meer gedurfd. Maar de vliegdroom bleef. Wel eens in een zweefvliegtuig gevlogen, maar dat is toch anders. En dit jaar bedacht ik 'we doen het gewoon'. Wat houdt me tegen? Ik zocht er bewust het gebied op uit waar we zouden gaan kamperen en ter plekke bekeken we de mogelijkheden. 


Vlak bij het meer van Serre Poncon reserveerden we 3 vluchten, voor mij en de meiden. Joost zou veilig aan de grond blijven en alles fotograferen.


Op weg erheen zagen we ze al hangen, hoog in de lucht en mijn hart maakte een sprongetje en tegelijkertijd ook een soort salto. WAT GAAAAAF! en tegelijkertijd ook wel een beetje spannend. Hoe zou dat gaan? Waar moet je vanaf springen? Zou het niet heel eng zijn? Wat als dat ding niet goed open gaat? Maar het zag er zo vredig uit, al die mooie vliegers in de lucht. Ik had er vooral heel erg veel zin in.



Nog even kijken bij het meer. Prachtig turquoise. 







En daar gingen we, naar St Vincent les Forts, hoog in de bergen. 



Het uitzicht alleen al was fantastisch, maar het sfeertje maakte het nog geweldiger. Die blije spanning van iedereen, maar alles heel relaxed. Leuke instructeurs, goede begeleiding, het zag er goed georganiseerd uit (behalve de rij bij het inschrijven, dat duurde allemaal onnodig lang).


Terwijl we wachtten op onze beurt (echt lopende band werk, iedere minuut sprong er wel iemand, er liepen zoveel instructeurs rond), keken we rond en verheugden we ons heel erg.





Wat een prachtig gezicht. Daar zouden wij straks ook vliegen!


Zin in! En ook een beetje spannend. Leuk spannend. Zo'n gevoel dat je echt LEEFT!


Mijn big smile verdween die middag niet meer. Ik had er gewoon spierpijn van de volgende dag ;).



Wihoeeeeeee!


Lotte ging als eerste, met Martin the crazy fly-instructor, zoals hij zichzelf noemde. Goede uitleg vooraf. Alles checken en dubbelchecken.




En daar gingen ze. Het is echt helemaal niet eng. De vlieger laten ze al wind vangen, zodat je de draagkracht al goed voelt. Dan loop je alleen maar een heuveltje af en hang je al in de lucht.


Nu mocht ik!


Wihoeeeee! Daar vloog ik. Ik vloog gewoon! Het gevoel was niet te omschrijven. Zo rustgevend en vredig. Alleen de wind die je hoort. De bergen om je heen, de vliegers in de lucht, Het land onder je, met kleine huisjes, mensen en auto's. De tijd leek even stil te staan en we vlogen heel wat rondjes. Je vliegt wel zo'n half uur en door de thermiek ga je omhoog en omlaag in de verschillende luchtlagen. Het lijkt wel een beetje op het dobberen in de golven. Je hangt ook niet helemaal stil, maar je wiegt een beetje op de thermiek.



De zon was al aan het zakken en het licht was zo prachtig. We zagen de bergtoppen van Italie (zo'n 30km hemelsbreed) en het meer glinsteren. Ik mocht zelf vliegen en sturen en bochtjes draaien.


En we deden 'tricks', waarbij we een soort van draaikolk maakten in de lucht. Dat vond ik eigenlijk wat minder. Denk de boot in de Efteling, maar dan keer 3. Mijn maag zat in mijn keel en ik werd een beetje misselijk. Maar toch ook wel weer gaaf om te ontdekken hoe krachtig de luchtstromingen zijn en hoe je het ding kon besturen en in de hand kon houden. Ik heb me echt geen enkel moment onveilig gevoeld (terwijl het een gevaarlijke sport blijft, in de week erna zijn volgens mij twee vliegers omgekomen ergens in Zwitserland).


Het grappige is dat je weer landt, waar je bent begonnen. Aan het eind van de vlucht klim je op de thermiek omhoog richting de bergen en dan zet je de daling in. Dat is volgens mij nog best een precies werkje, want er landden ook zo'n beetje iedere minuut vliegers en de kust moet wel veilig zijn natuurlijk. 


Maar ook het landen ging perfect.


Wat een Ongelooflijk Gave Belevenis. Wat ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, dat we dit hebben gedaan!

We hebben ook nog de SD-kaartjes gekocht met foto's en films vanuit de lucht, maar daarmee moet Isa me helpen om ze op de computer te krijgen. Later dus nog meer vanuit onze eigen kant van de droom....



Comments

Sil said…
Wat ongelooflijk stoer, vet,gaaf,spannend!!
Ik doe het je niet na, heb gruwelijke hoogtevrees :-)

Lentebloemen said…
Wát een ervaring zeg!! Wat stoer dat je dit hebt gedaan en gaaf om iets te doen wat je al zo lang wilde doen.

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more