Skip to main content

Vacances 2016 - deel 8 A dream come true


Vroeger kampeerden wij eens bij het meer van Annecy, waarbij onze tent uitkeek op een veldje waar de paragliders landden. Wow, dacht ik toen, wat moet dat gaaf zijn. 

Maar in die tijd waren dat geen dingen die je zelf deed. Daar dacht ik niet eens over na, dat dat zou kunnen. Het zou geweldig moeten zijn, dat vlieggevoel. en veel minder eng dan bijvoorbeeld parachutespringen, wat ik ook wel eens heb gewild. Ik had 't zelfs al helemaal uitgezocht en als cadeau bedacht voor Joost, tijdens onze reis in Australië. Een plek gevonden waar ze op Isa konden passen terwijl wij aan het springen waren. Toen bleek dat ik zwanger was van Lotte en werd springen geen optie meer. Ik heb het daarna nooit meer gedurfd. Maar de vliegdroom bleef. Wel eens in een zweefvliegtuig gevlogen, maar dat is toch anders. En dit jaar bedacht ik 'we doen het gewoon'. Wat houdt me tegen? Ik zocht er bewust het gebied op uit waar we zouden gaan kamperen en ter plekke bekeken we de mogelijkheden. 


Vlak bij het meer van Serre Poncon reserveerden we 3 vluchten, voor mij en de meiden. Joost zou veilig aan de grond blijven en alles fotograferen.


Op weg erheen zagen we ze al hangen, hoog in de lucht en mijn hart maakte een sprongetje en tegelijkertijd ook een soort salto. WAT GAAAAAF! en tegelijkertijd ook wel een beetje spannend. Hoe zou dat gaan? Waar moet je vanaf springen? Zou het niet heel eng zijn? Wat als dat ding niet goed open gaat? Maar het zag er zo vredig uit, al die mooie vliegers in de lucht. Ik had er vooral heel erg veel zin in.



Nog even kijken bij het meer. Prachtig turquoise. 







En daar gingen we, naar St Vincent les Forts, hoog in de bergen. 



Het uitzicht alleen al was fantastisch, maar het sfeertje maakte het nog geweldiger. Die blije spanning van iedereen, maar alles heel relaxed. Leuke instructeurs, goede begeleiding, het zag er goed georganiseerd uit (behalve de rij bij het inschrijven, dat duurde allemaal onnodig lang).


Terwijl we wachtten op onze beurt (echt lopende band werk, iedere minuut sprong er wel iemand, er liepen zoveel instructeurs rond), keken we rond en verheugden we ons heel erg.





Wat een prachtig gezicht. Daar zouden wij straks ook vliegen!


Zin in! En ook een beetje spannend. Leuk spannend. Zo'n gevoel dat je echt LEEFT!


Mijn big smile verdween die middag niet meer. Ik had er gewoon spierpijn van de volgende dag ;).



Wihoeeeeeee!


Lotte ging als eerste, met Martin the crazy fly-instructor, zoals hij zichzelf noemde. Goede uitleg vooraf. Alles checken en dubbelchecken.




En daar gingen ze. Het is echt helemaal niet eng. De vlieger laten ze al wind vangen, zodat je de draagkracht al goed voelt. Dan loop je alleen maar een heuveltje af en hang je al in de lucht.


Nu mocht ik!


Wihoeeeee! Daar vloog ik. Ik vloog gewoon! Het gevoel was niet te omschrijven. Zo rustgevend en vredig. Alleen de wind die je hoort. De bergen om je heen, de vliegers in de lucht, Het land onder je, met kleine huisjes, mensen en auto's. De tijd leek even stil te staan en we vlogen heel wat rondjes. Je vliegt wel zo'n half uur en door de thermiek ga je omhoog en omlaag in de verschillende luchtlagen. Het lijkt wel een beetje op het dobberen in de golven. Je hangt ook niet helemaal stil, maar je wiegt een beetje op de thermiek.



De zon was al aan het zakken en het licht was zo prachtig. We zagen de bergtoppen van Italie (zo'n 30km hemelsbreed) en het meer glinsteren. Ik mocht zelf vliegen en sturen en bochtjes draaien.


En we deden 'tricks', waarbij we een soort van draaikolk maakten in de lucht. Dat vond ik eigenlijk wat minder. Denk de boot in de Efteling, maar dan keer 3. Mijn maag zat in mijn keel en ik werd een beetje misselijk. Maar toch ook wel weer gaaf om te ontdekken hoe krachtig de luchtstromingen zijn en hoe je het ding kon besturen en in de hand kon houden. Ik heb me echt geen enkel moment onveilig gevoeld (terwijl het een gevaarlijke sport blijft, in de week erna zijn volgens mij twee vliegers omgekomen ergens in Zwitserland).


Het grappige is dat je weer landt, waar je bent begonnen. Aan het eind van de vlucht klim je op de thermiek omhoog richting de bergen en dan zet je de daling in. Dat is volgens mij nog best een precies werkje, want er landden ook zo'n beetje iedere minuut vliegers en de kust moet wel veilig zijn natuurlijk. 


Maar ook het landen ging perfect.


Wat een Ongelooflijk Gave Belevenis. Wat ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, dat we dit hebben gedaan!

We hebben ook nog de SD-kaartjes gekocht met foto's en films vanuit de lucht, maar daarmee moet Isa me helpen om ze op de computer te krijgen. Later dus nog meer vanuit onze eigen kant van de droom....



Comments

Sil said…
Wat ongelooflijk stoer, vet,gaaf,spannend!!
Ik doe het je niet na, heb gruwelijke hoogtevrees :-)

Lentebloemen said…
Wát een ervaring zeg!! Wat stoer dat je dit hebt gedaan en gaaf om iets te doen wat je al zo lang wilde doen.

Popular posts from this blog

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Kleur in huis

Feestje in de week: verse bloemen van mijn favoriete bloemist. Het is een week verder nu, maar ze staan nog steeds prachtig.

De zon geeft er nog extra kleur aan.



Het mag buiten wel vriezen, vanachter het glas lijkt het echt lente.

Hard aan het leren.


Lekker aan het lopen.



Vanuit de auto na een werkdag in Amsterdam. Fijn dat de zon steeds later onder gaat.




Mooie lucht!


Met Isa netflixte ik deze lekkere film. Gezellig, een avondje tv kijken.



En weer een rondje!


De mimosa staat er zo uitbundig bij.


Bijna mijn eerste blaadje vol. Heel lang hield ik me niet bezig met het vergelijken van mijn loopjes, maar nu ik in training ben, wil ik ook wel iedere keer een beetje verder of een beetje sneller en ben ik heel nerderig naast de afstand en tijd ook mijn tempo en snelheid aan het berekenen.

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more