Skip to main content

Vacances 2016 - deel 8 A dream come true


Vroeger kampeerden wij eens bij het meer van Annecy, waarbij onze tent uitkeek op een veldje waar de paragliders landden. Wow, dacht ik toen, wat moet dat gaaf zijn. 

Maar in die tijd waren dat geen dingen die je zelf deed. Daar dacht ik niet eens over na, dat dat zou kunnen. Het zou geweldig moeten zijn, dat vlieggevoel. en veel minder eng dan bijvoorbeeld parachutespringen, wat ik ook wel eens heb gewild. Ik had 't zelfs al helemaal uitgezocht en als cadeau bedacht voor Joost, tijdens onze reis in Australië. Een plek gevonden waar ze op Isa konden passen terwijl wij aan het springen waren. Toen bleek dat ik zwanger was van Lotte en werd springen geen optie meer. Ik heb het daarna nooit meer gedurfd. Maar de vliegdroom bleef. Wel eens in een zweefvliegtuig gevlogen, maar dat is toch anders. En dit jaar bedacht ik 'we doen het gewoon'. Wat houdt me tegen? Ik zocht er bewust het gebied op uit waar we zouden gaan kamperen en ter plekke bekeken we de mogelijkheden. 


Vlak bij het meer van Serre Poncon reserveerden we 3 vluchten, voor mij en de meiden. Joost zou veilig aan de grond blijven en alles fotograferen.


Op weg erheen zagen we ze al hangen, hoog in de lucht en mijn hart maakte een sprongetje en tegelijkertijd ook een soort salto. WAT GAAAAAF! en tegelijkertijd ook wel een beetje spannend. Hoe zou dat gaan? Waar moet je vanaf springen? Zou het niet heel eng zijn? Wat als dat ding niet goed open gaat? Maar het zag er zo vredig uit, al die mooie vliegers in de lucht. Ik had er vooral heel erg veel zin in.



Nog even kijken bij het meer. Prachtig turquoise. 







En daar gingen we, naar St Vincent les Forts, hoog in de bergen. 



Het uitzicht alleen al was fantastisch, maar het sfeertje maakte het nog geweldiger. Die blije spanning van iedereen, maar alles heel relaxed. Leuke instructeurs, goede begeleiding, het zag er goed georganiseerd uit (behalve de rij bij het inschrijven, dat duurde allemaal onnodig lang).


Terwijl we wachtten op onze beurt (echt lopende band werk, iedere minuut sprong er wel iemand, er liepen zoveel instructeurs rond), keken we rond en verheugden we ons heel erg.





Wat een prachtig gezicht. Daar zouden wij straks ook vliegen!


Zin in! En ook een beetje spannend. Leuk spannend. Zo'n gevoel dat je echt LEEFT!


Mijn big smile verdween die middag niet meer. Ik had er gewoon spierpijn van de volgende dag ;).



Wihoeeeeeee!


Lotte ging als eerste, met Martin the crazy fly-instructor, zoals hij zichzelf noemde. Goede uitleg vooraf. Alles checken en dubbelchecken.




En daar gingen ze. Het is echt helemaal niet eng. De vlieger laten ze al wind vangen, zodat je de draagkracht al goed voelt. Dan loop je alleen maar een heuveltje af en hang je al in de lucht.


Nu mocht ik!


Wihoeeeee! Daar vloog ik. Ik vloog gewoon! Het gevoel was niet te omschrijven. Zo rustgevend en vredig. Alleen de wind die je hoort. De bergen om je heen, de vliegers in de lucht, Het land onder je, met kleine huisjes, mensen en auto's. De tijd leek even stil te staan en we vlogen heel wat rondjes. Je vliegt wel zo'n half uur en door de thermiek ga je omhoog en omlaag in de verschillende luchtlagen. Het lijkt wel een beetje op het dobberen in de golven. Je hangt ook niet helemaal stil, maar je wiegt een beetje op de thermiek.



De zon was al aan het zakken en het licht was zo prachtig. We zagen de bergtoppen van Italie (zo'n 30km hemelsbreed) en het meer glinsteren. Ik mocht zelf vliegen en sturen en bochtjes draaien.


En we deden 'tricks', waarbij we een soort van draaikolk maakten in de lucht. Dat vond ik eigenlijk wat minder. Denk de boot in de Efteling, maar dan keer 3. Mijn maag zat in mijn keel en ik werd een beetje misselijk. Maar toch ook wel weer gaaf om te ontdekken hoe krachtig de luchtstromingen zijn en hoe je het ding kon besturen en in de hand kon houden. Ik heb me echt geen enkel moment onveilig gevoeld (terwijl het een gevaarlijke sport blijft, in de week erna zijn volgens mij twee vliegers omgekomen ergens in Zwitserland).


Het grappige is dat je weer landt, waar je bent begonnen. Aan het eind van de vlucht klim je op de thermiek omhoog richting de bergen en dan zet je de daling in. Dat is volgens mij nog best een precies werkje, want er landden ook zo'n beetje iedere minuut vliegers en de kust moet wel veilig zijn natuurlijk. 


Maar ook het landen ging perfect.


Wat een Ongelooflijk Gave Belevenis. Wat ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, dat we dit hebben gedaan!

We hebben ook nog de SD-kaartjes gekocht met foto's en films vanuit de lucht, maar daarmee moet Isa me helpen om ze op de computer te krijgen. Later dus nog meer vanuit onze eigen kant van de droom....



Comments

Sil said…
Wat ongelooflijk stoer, vet,gaaf,spannend!!
Ik doe het je niet na, heb gruwelijke hoogtevrees :-)

Lentebloemen said…
Wát een ervaring zeg!! Wat stoer dat je dit hebt gedaan en gaaf om iets te doen wat je al zo lang wilde doen.

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …

Zomers weekend

Zo'n zomers weekend vraagt erom om in het water te beginnen. Heerlijk stuk gezwommen. Alleen nog een staart en ik ben een zeemeermin ;).



Met Lotte maakte ik dit heerlijke toetje: Rabarber in kleine stukjes even koken. Banaan erdoor, schepje suiker en wat custardpoeder, in stukjes geknipte marshmellows erover en dan in de oven.


De perfecte mix van zuur, zoet, romig en zomer.


Boek uitgelezen. De recensies waren niet zo positief, maar ik vond het een bijzonder boek. Over een vrouw die in de jeugdzorg werkt en daarin alles goed wil doen, maar ondertussen haar eigen zoon uit het oog verliest.
De zoon komt door allerlei suffe omstandigheden en domme puberkeuzes in de ene na de andere ellende terecht. Mede door zijn vrienden die praten in osso en wallah en andersoortige straattaal.
Een derde hoofdrolspeler is de uitgerangeerde leraar, die tegenwoordig liever vogels kijkt maar een beginnende vriendschap sluit met de zoon.

Als de moeder op haar werk in de problemen komt omdat er een kind …