Troost


Er is veel troost in deze dagen. Ik trek nog vaker dan anders naar het water. Om te zitten, om te kijken. De wolken veranderen met de minuut. Alles wordt altijd anders.



Ook fijn, een beetje in de tuin rommelen. Handen in de aarde. En dan zien hoe alles groeit. En bloeit.




De natuur in, samen met Jan een prachtige wandeling maken. Bewegen en de zee zien.





Struinen. Op ons landje. Het zijn de dingen die ik altijd al deed, maar die nu een extra lading hebben.
Dat even lummelen en lanterfanten is nu extra fijn en nodig. Want hoewel het gewone leven doorgaat, die drukke periode vlak voor de schoolvakanties, extra druk omdat Lotte afscheid neemt van school, kan mijn lijf en geest het niet bijbenen. Alles gaat door, de boodschappen raken op, het huis wordt vies, de wasstapel groeit, de werkstapel in mijn inbox ook, dat gaat gewoon maar door. Allemaal hetzelfde. Maar tegelijkertijd is alles anders. De rouw is rauw. Vermoeiend ook, mijn lijf is zo zwaar. 's Nachts lig ik wakker en bonkt mijn hart onrustig. Overdag kan ik voor mijn gevoel soms amper het ene been voor het andere zetten. Mijn hoofd is niet eens de hele dag vol verdriet, er komt zelfs langzaam al wat acceptatie binnendruppelen, maar vooral vol met watten. Dan doe ik mee, mee met alles waarvan ik het graag door wil laten gaan, maar de helft glijdt langs me heen en dan zoek ik de rust weer op van een rondje lopen en helemaal niets hoeven.






En ik ga weer naar het water, waar ik me onderdompel in het koude en mijn lijf voelt dat het leeft.





De dagen verglijden en ik weet steeds niet welke dag het vandaag ook al weer is en wat we morgen ook al weer moeten.


Maar het water ligt er gelukkig altijd. En de wolken drijven over.



1 comment:

Sil said...

Prachtige foto's. En mooi om te lezen hoe je omgaat met deze onvoorstelbare situatie.
Mijn motto is tegenwoordig: het is zoals het is.
Neem je tijd, maar vergeet niet te genieten (maar zo te lezen lukt je dat wel).
Take care!

Dit vinden anderen leuk nu