Skip to main content

Flipperkast


Als er iets is wat ik de afgelopen dagen of weken heb geleerd, is het wel dat het leven een flipperkast is. Iedere keer als ik net weer dacht een beetje grip op de situatie te hebben en uit te kunnen kijken naar een datum waarop er meer duidelijk zou worden, veranderde er weer van alles. En net wanneer we min of meer opgelucht adem haalden, draaide het nieuws weer de andere kant op. Ik voel me net zo'n balletje in een flipperkast. Heen en weer. Tikketikketikke tussen die ketsdingen (hoe heet zoiets). Af en toe heel even in zo'n gaatje rusten en dan weer gekatapulteerd worden. Van links naar rechts van voor naar achter. In de hoop op goed nieuws. Op duidelijkheid. 

Maar als er me een ding duidelijk is geworden: zo gauw deze rotziekte je familie binnenkomt, is er geen zekerheid en duidelijkheid meer. Die is er eenvoudigweg niet, hoe graag de medici dat ook zouden willen. Dus het is nu een kwestie van oefenen in het omgaan met de situatie, met de onzekerheid en iedere dag nemen zoals hij komt. We doen met zijn allen wat we kunnen en ik probeer zo goed mogelijk te helpen. Sterk te zijn voor mijn eigen gezin. Steun te zijn voor wie het nodig heeft. En dankbaar te zijn voor ieder moment. Alle liefde die erbij komt kijken, dat is ook heel mooi. En we gaan er gewoon voor. Stapje voor stapje vooruit. We koesteren meer dan ooit wat er is en plukken de dag met alles wat we kunnen.

De situatie kunnen we niet veranderen. De manier hoe we er mee omgaan wel.

 Dus we vierden de dag maar weer, met een gezellig etentje, een wijnwandeling en vuur aan het water.




Ik trok mijn renkleren maar aan en rende mijn hoofd leeg.





En ik zwom een heel eind. Best grappig, met de auto reed ik een eind verderop naar het hotel aan de dijk. Daar trok ik aan het water mijn jurkje uit en legde die tussen de stenen. Twee mensen zaten te roken en cola te drinken en keken een beetje verbaasd. Ik stapte het water in en zwom weg. Zon'beetje vanaf het zwarte stipje aan de kant op de foto hierboven. Helemaal om de palen met visnetten.



Naar het strandje iets voorbij de bocht. Daar had ik een handdoek neergelegd en klom ik de dijk weer over. Zo'n 800 meter was het. En het voelde heel stoer!


Het water is altijd fijn, maar nu extra. In dat flipperkasthoofd van mij brengt het rust. Naar mooie dingen kijken geeft een positief gevoel en hopelijk straal ik dat dan ook weer uit naar mensen om me heen.



In de tussentijd was mijn nichtje ook nog vier geworden. Na een heftige nacht met amper slaap wilde ik daar toch even heen, voor het ziekenhuisbezoek. Het gewone leven gaat gewoon door en de twee meiden speelden heerlijk met het nieuwe cadeau. Zo eentje wil ik ook wel in grote mensenformaat ;).



Soms hoef je ook niets anders te doen dan alleen adem te halen. 
Rustig in en uit. De dag gaat weer voorbij en er komt een nieuwe dag met een nieuwe frisse blik, waarbij we met hernieuwde energie de dingen weer aan gaan.



Naar mooie dingen kijken is voor iedereen goed. Dit vond ik mooi.







Comments

Willy said…
Hier hoorde eigenlijk de opmerking die ik per ongeluk bij een andere blogpost plaatste: dikke knuffel voor jou!
Anonymous said…
Lieve jolanda, ik lees al tijden stilletjes mee op je blog. Heel veel sterkte voor jou en je familie de komende tijd! Hou je taai en ook van mij een hele dikke knuffel! Liefs, Miranda v.d.W.
Anonymous said…
Jeetje, hoop alles goed....ik was er even met mn hoofd niet bij door Timor and probeer nu even alles bij te lezen: veel gebeurd!! veel sterkte met alles! Annemarie uit S
Lentebloemen said…
Heel veel sterkte voor jullie....
Elizabeth said…
Sterkte de komende tijd��
Sil said…
Hoi Jolanda,

Alweer een hele poos lees ik je blog en zo af en toe post ik een opmerking. Ik weet niet of je me herinnert?
Lang getwijfeld of ik je nu zou berichten.... Toch gedaan :-)
Ik weet niet om wie het gaat of om welke ziekte, maar ik wil het volgende met je delen: mijn man (47) heeft kanker. We weten het sinds november vorig jaar. Net als jij heb ik twee dochters (14 en 17).
De kanker is ongeneeslijk.... Ons gezinsleven stond/staat aardig op z'n kop, maar gezien de omstandigheden doen we het best goed :-)
Mocht je hierover met me van gedachten willen wisselen, dan ben je meer dan welkom! Wie weet, heb je er wat aan. Je kunt me me mailen op: Sil@home.nl.
Mocht je daar geen behoefte aan hebben: evengoede vrienden :-)
En veel sterkte met jouw sorres!

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …

Zomers weekend

Zo'n zomers weekend vraagt erom om in het water te beginnen. Heerlijk stuk gezwommen. Alleen nog een staart en ik ben een zeemeermin ;).



Met Lotte maakte ik dit heerlijke toetje: Rabarber in kleine stukjes even koken. Banaan erdoor, schepje suiker en wat custardpoeder, in stukjes geknipte marshmellows erover en dan in de oven.


De perfecte mix van zuur, zoet, romig en zomer.


Boek uitgelezen. De recensies waren niet zo positief, maar ik vond het een bijzonder boek. Over een vrouw die in de jeugdzorg werkt en daarin alles goed wil doen, maar ondertussen haar eigen zoon uit het oog verliest.
De zoon komt door allerlei suffe omstandigheden en domme puberkeuzes in de ene na de andere ellende terecht. Mede door zijn vrienden die praten in osso en wallah en andersoortige straattaal.
Een derde hoofdrolspeler is de uitgerangeerde leraar, die tegenwoordig liever vogels kijkt maar een beginnende vriendschap sluit met de zoon.

Als de moeder op haar werk in de problemen komt omdat er een kind …