Skip to main content

Flipperkast


Als er iets is wat ik de afgelopen dagen of weken heb geleerd, is het wel dat het leven een flipperkast is. Iedere keer als ik net weer dacht een beetje grip op de situatie te hebben en uit te kunnen kijken naar een datum waarop er meer duidelijk zou worden, veranderde er weer van alles. En net wanneer we min of meer opgelucht adem haalden, draaide het nieuws weer de andere kant op. Ik voel me net zo'n balletje in een flipperkast. Heen en weer. Tikketikketikke tussen die ketsdingen (hoe heet zoiets). Af en toe heel even in zo'n gaatje rusten en dan weer gekatapulteerd worden. Van links naar rechts van voor naar achter. In de hoop op goed nieuws. Op duidelijkheid. 

Maar als er me een ding duidelijk is geworden: zo gauw deze rotziekte je familie binnenkomt, is er geen zekerheid en duidelijkheid meer. Die is er eenvoudigweg niet, hoe graag de medici dat ook zouden willen. Dus het is nu een kwestie van oefenen in het omgaan met de situatie, met de onzekerheid en iedere dag nemen zoals hij komt. We doen met zijn allen wat we kunnen en ik probeer zo goed mogelijk te helpen. Sterk te zijn voor mijn eigen gezin. Steun te zijn voor wie het nodig heeft. En dankbaar te zijn voor ieder moment. Alle liefde die erbij komt kijken, dat is ook heel mooi. En we gaan er gewoon voor. Stapje voor stapje vooruit. We koesteren meer dan ooit wat er is en plukken de dag met alles wat we kunnen.

De situatie kunnen we niet veranderen. De manier hoe we er mee omgaan wel.

 Dus we vierden de dag maar weer, met een gezellig etentje, een wijnwandeling en vuur aan het water.




Ik trok mijn renkleren maar aan en rende mijn hoofd leeg.





En ik zwom een heel eind. Best grappig, met de auto reed ik een eind verderop naar het hotel aan de dijk. Daar trok ik aan het water mijn jurkje uit en legde die tussen de stenen. Twee mensen zaten te roken en cola te drinken en keken een beetje verbaasd. Ik stapte het water in en zwom weg. Zon'beetje vanaf het zwarte stipje aan de kant op de foto hierboven. Helemaal om de palen met visnetten.



Naar het strandje iets voorbij de bocht. Daar had ik een handdoek neergelegd en klom ik de dijk weer over. Zo'n 800 meter was het. En het voelde heel stoer!


Het water is altijd fijn, maar nu extra. In dat flipperkasthoofd van mij brengt het rust. Naar mooie dingen kijken geeft een positief gevoel en hopelijk straal ik dat dan ook weer uit naar mensen om me heen.



In de tussentijd was mijn nichtje ook nog vier geworden. Na een heftige nacht met amper slaap wilde ik daar toch even heen, voor het ziekenhuisbezoek. Het gewone leven gaat gewoon door en de twee meiden speelden heerlijk met het nieuwe cadeau. Zo eentje wil ik ook wel in grote mensenformaat ;).



Soms hoef je ook niets anders te doen dan alleen adem te halen. 
Rustig in en uit. De dag gaat weer voorbij en er komt een nieuwe dag met een nieuwe frisse blik, waarbij we met hernieuwde energie de dingen weer aan gaan.



Naar mooie dingen kijken is voor iedereen goed. Dit vond ik mooi.







Comments

Willy said…
Hier hoorde eigenlijk de opmerking die ik per ongeluk bij een andere blogpost plaatste: dikke knuffel voor jou!
Anonymous said…
Lieve jolanda, ik lees al tijden stilletjes mee op je blog. Heel veel sterkte voor jou en je familie de komende tijd! Hou je taai en ook van mij een hele dikke knuffel! Liefs, Miranda v.d.W.
Anonymous said…
Jeetje, hoop alles goed....ik was er even met mn hoofd niet bij door Timor and probeer nu even alles bij te lezen: veel gebeurd!! veel sterkte met alles! Annemarie uit S
Lentebloemen said…
Heel veel sterkte voor jullie....
Elizabeth said…
Sterkte de komende tijd��
Sil said…
Hoi Jolanda,

Alweer een hele poos lees ik je blog en zo af en toe post ik een opmerking. Ik weet niet of je me herinnert?
Lang getwijfeld of ik je nu zou berichten.... Toch gedaan :-)
Ik weet niet om wie het gaat of om welke ziekte, maar ik wil het volgende met je delen: mijn man (47) heeft kanker. We weten het sinds november vorig jaar. Net als jij heb ik twee dochters (14 en 17).
De kanker is ongeneeslijk.... Ons gezinsleven stond/staat aardig op z'n kop, maar gezien de omstandigheden doen we het best goed :-)
Mocht je hierover met me van gedachten willen wisselen, dan ben je meer dan welkom! Wie weet, heb je er wat aan. Je kunt me me mailen op: Sil@home.nl.
Mocht je daar geen behoefte aan hebben: evengoede vrienden :-)
En veel sterkte met jouw sorres!

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more