Achtbaan en dankbaar


De afgelopen weken was het rustig op mijn log. Maar niet in mijn en ons leven.
Ongewild en onverwacht waren we in een achtbaan terechtgekomen, waarbij we voor de uitkomst alleen maar vreesden voor het ergste.

Omdat het niet mijzelf aangaat en ik niet weet wat ik kan delen hou ik het daarbij.

Gelukkig is de achtbaan wat rustiger geworden en kunnen we een van de liefste mensen van de wereld voorlopig nog dichtbij ons houden. Wat er komen gaat, dat zien we nog en gaan we met zijn allen aan. Voor nu ben ik alleen maar dankbaar. Dankbaar voor iedere dag, voor ieder jaar.

En zo zat ik van de week aan het water en keek ik naar de lucht. Naar hoe de kleuren weerspiegelden in het gladde oppervlak en naar hoe prachtig de wereld is.

Een tijdje voelde het als zinloos om alle fotootjes en mooie momenten te verzamelen en te delen. Maar nu de ergste storm weer is gaan liggen, besef ik dat het juist daarom draait: te zien wat er IS, op dit moment. Right here, right now. En te zien hoeveel moois daar bij zit.

Ik kon niet kiezen uit de foto's, al lijken ze op elkaar. Ik vind ze allemaal even mooi.















6 comments:

Fleur said...

😘

Petr@ said...

Supermooie foto's!
Sterkte toegewenst!

Anonymous said...

Fijn dat je er bent! ☺
Veel sterkte en mooie momenten gewenst!
groeten, Benedicte

Anonymous said...

XX, fijn dat er weer rust is
Angelique

Mireille said...

Fijn dat je er weer bent..fijn dat er weer wat rust is. Prachtige foto's, vooral die weerspiegeling in het water!

Anita said...

Sterkte! En ik mistte je al, vind het altijd heerlijk om je verhalen te lezen. (ook al kennen we elkaar in het echt niet..)

Dit vinden anderen leuk nu