Skip to main content

Achtbaan en dankbaar


De afgelopen weken was het rustig op mijn log. Maar niet in mijn en ons leven.
Ongewild en onverwacht waren we in een achtbaan terechtgekomen, waarbij we voor de uitkomst alleen maar vreesden voor het ergste.

Omdat het niet mijzelf aangaat en ik niet weet wat ik kan delen hou ik het daarbij.

Gelukkig is de achtbaan wat rustiger geworden en kunnen we een van de liefste mensen van de wereld voorlopig nog dichtbij ons houden. Wat er komen gaat, dat zien we nog en gaan we met zijn allen aan. Voor nu ben ik alleen maar dankbaar. Dankbaar voor iedere dag, voor ieder jaar.

En zo zat ik van de week aan het water en keek ik naar de lucht. Naar hoe de kleuren weerspiegelden in het gladde oppervlak en naar hoe prachtig de wereld is.

Een tijdje voelde het als zinloos om alle fotootjes en mooie momenten te verzamelen en te delen. Maar nu de ergste storm weer is gaan liggen, besef ik dat het juist daarom draait: te zien wat er IS, op dit moment. Right here, right now. En te zien hoeveel moois daar bij zit.

Ik kon niet kiezen uit de foto's, al lijken ze op elkaar. Ik vind ze allemaal even mooi.















Comments

Petr@ said…
Supermooie foto's!
Sterkte toegewenst!
Anonymous said…
Fijn dat je er bent! ☺
Veel sterkte en mooie momenten gewenst!
groeten, Benedicte
Anonymous said…
XX, fijn dat er weer rust is
Angelique
Mireille said…
Fijn dat je er weer bent..fijn dat er weer wat rust is. Prachtige foto's, vooral die weerspiegeling in het water!
Anita said…
Sterkte! En ik mistte je al, vind het altijd heerlijk om je verhalen te lezen. (ook al kennen we elkaar in het echt niet..)

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more