Skip to main content

Sometimes it snows in April

Mijn telefoon ligt in de lader, ik heb de kinderen opgehaald van het TalentenTheater en thuis afgezet. In de auto nog meegezongen met Purple Rain die toevallig op de radio was. Gegeten, rondje buiten gelopen en toen mijn telefoon weer eens tevoorschijn gehaald.
Appjes van vriendinnen. Prince is dood. 


Terwijl de zon ondergaat scroll ik door het nieuws en probeer ik muziek op te zoeken. Sinds we Sonos en Spotify hebben, heb ik geen cd-speler meer. Maar op Spotify staat vrijwel niets van zijn repertoire en ook via YouTube vind ik niet veel.

Prince is dood. Mijn eerste gedachte is dat het druk in de hemel is geworden, dit jaar. Na Bowie en Cruijff nu nog zo'n icoon. En terwijl ik blader door stukjes muziek, komen de herinneringen naar boven. Flarden. Van hoe we verregenden tijdens een concert in Rotterdam, waar we voor twee dagen kaartjes hadden weten te bemachtigen. Hoe ik de songteksten overschreef in mijn agenda, met mooie krullende LoveSexy letters. Hoe ik de teksten kende (ik zing altijd alles fout mee normaal gesproken) en hoe ze nu weer naar boven komen als ik stukken liedjes luisterde. Hoe anders de tijd toen was, met cassettebandjes en b-kantjes. Die ik vaak nog mooier vond dan de hits. How come you don't call me. 17 days, She's always in my hair. Ik denk aan het concert, een paar jaar geleden, waar hij weer aantoonde gewoon een geweldige artiest en performer te zijn. De muziek heeft een kracht in zich om een tijdsperk te absorberen. Beelden, flarden, stukjes toen komen weer terug als ik luister en herinneringen deel met vriendinnen.

Ik moet Isa oppikken. In mijn auto stop ik snel de Prince-cd in de autospeler (daar nog wel!). De lucht kleurt paars als ik luister. Kippenvel op mijn armen. Little Red Corvette, When doves cry, Sign o' the times, Sexy Motherfucker, de een na de ander komt voorbij. Isa en Lotte kennen het niet.

Tot laat struin ik over YouTube en bekijk ik filmpjes en luister ik. Een icoon is heengegaan.


Sometimes it snows in April
Sometimes I feel so bad, so bad
Sometimes I wish life was never ending,
And all good things, they say, never last

Comments

Loeszie said…
jaaa die Bkantjes!! Toch jammer dat ik alle cassettebandjes niet meer heb :-(

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more