Juist die kleine dingen, die doen 't m

Lief en leuk, de reacties op mijn blogje over de gevoelige snaar. Ik zie het precies zo. Juist in onzekere tijden is het zo belangrijk om het goed en mooie extra te waarderen. Ik vind het leuk en ook wel heel bijzonder dat ik met mijn log -toch een persoonlijk document, een beetje egoïstisch, mijn eigen mooie dingen- hoe klein ook iets bij draag aan meer positiviteit in de wereld. Ik vind het bijzonder te lezen dat mensen blij van mijn foto's worden en daardoor zelf ook bewuster kijken naar het mooie om zich heen. 

Bedankt dat jullie dat laten weten!

En dan nu weer een random verzameling mooie, leuke, fijne dingen. Voor een beetje blijheid in de dag.


Mijn nieuwe aanwinst. Nu ben ik nooit meer mijn autosleutels kwijt. Dit wolkje bevat een magneet en plak je met een plakstrip tegen de muur. 
(pssst, hij koste 3 euro, bij de Flying Tiger)


Zo cool, het paasweekend, de wind was hard en de kiters vlogen gewoon door de lucht.


Mijn lieve nicht Sarah werd 29 en vierde dat met een soort Surprisefeest op een vooraf geheime locatie, met geheimzinnige hints, die ze -met veel moeite ;)) niet verder verklapte. Lotte en ik wandelden een heel stuk door Amsterdam naar de feestlocatie, waar we met zijn allen in een filmhuis in een kleine filmzaal haar lievelingsfilm bekeken. Notting Hill. Geheel in stijl met Sarah duurde het starten ietsje langer dan gepland en kon het niet anders dat we voor het einde, in de slotscene moesten verkassen. De mensen voor de volgende film zaten al te wachten.... Surprisesurprise was dat dus. De volgende ochtend keken Lotte en ik het slot op Youtube. 


Zomertijd. Mijn wekker ging vroeg. Te vroeg. Ik bracht Isa naar de manege en kwam terug om de vogels te horen fluiten in de nacht. Mooi.


Eitjes in een schaal. Mooi.


Tic van mij. Ik kan geen bloemen weggooien voor ze echt helemaal verlept zijn. Deze ranonkels deden een derde ronde. De laatste mooie allemaal in kleine vaasjes.


Mijn lieve paashaas. En ik, net mijn bed uit.


Prachtig toch, die bloemen, die hadden stilletjes gehuild in de groenbak als ik het schijnbaar verlepte boeket had weggegooid. Een soort zeehondenopvang ben ik, alleen dan voor zielige bloemetjes.


Zeg nou zelf. Dit kan toch nog niet weggegooid? Ook al hangen de steeltjes slap?




Paashaasbaktraditie.



En het krabbetje. Van Ome Joost, speciaal voor Abe, die het sinds onze Terschellingvakantie nog steeds over krabbetjes zoeken heeft.


Na de sneeuwklokjestijd is het nu magnoliatijd. Ik kan het niet laten, moet bij elke mooie boom stoppen om te kijken en te genieten. En vaak ook om er een foto van te maken.


Niet fit was ik tijdens Pasen. Superverkouden, zo'n naar vol hoofd, dat je wel wil slapen, maar niet adem kunt halen door je neus en dat je de druppels uit je neusgat voelt lopen (jakkes!) en je tien keer opstaat om je neus te snuiten, en niet meer in slaap kunt vallen, ondanks stomen en vapo op je borst. Van die slappe benen en klam lijf. Prikogen en wattenhoofd. Dé manier om mijn een keertje op de bank te krijgen voor een bingenetflixavontuur. Lotte en ik kijken zo nu en dan naar Rita, zo 1x in de 2 weken lukt het ons een aflevering te kijken. En nu deden we er twee achter elkaar. Met dekentje. Pot thee, zelfgemaakte kokosmakroon. Zalig chillen!


Maar daarna moest ik er toch echt even uit, even een kort wandelingetje, nog geen half uur, maar zo lang zitten, ik kan dat niet.


Prachtige ochtend.




Witte druifjes gekocht. Ik heb wel honderd lievelings, en dit is er ook een.


Net als de magnolia. Zeker met blauwe lucht erachter. Mooi toch? Van die schoonheid die zo kort duurt, maar zo explosief is. Ik denk dat niemand met droge ogen langs een bloeiende magnolia kan lopen.


Met snotkop naar mijn werk. Maar dan beloond met een prachtige regenboog.


He, daar zijn de haasjes weer.


Jootje is blij met het zonnetje.





2 comments:

Hester (mijnmomenten) said...

Jolanda, alsjeblieft, blijf doorgaan. Het is zo genieten, en zo inspirerend! Ik ben er echt een leukere moeder en meer genietend mens door. Al jaren leer jij mij kijken maar kleine dingen. Dat is een gave van jou, en wij boffen dat je die gave met ons wilt delen. Elke negatieve reactie is jaloersheid of iemand die zo verzuurd in t leven staat dat ie alleen maar kan bokken. Heel zielig, maar laat het langs je glijden, en kijk naar de zon. Zoals jij altijd doet, zelfs als de winter je teneerdrukt.

PIKE said...

Fijn hoor, jouw blogjes. Inspirerend!

Dit vinden anderen leuk nu