Skip to main content

Snaar en stilstaan - en over hoop en liefde

Er kwam een reactie binnen op één van mijn logjes. Over dat het toch wel wereldvreemd was om zo maar gewoon vrolijk door te tweeten. Alsof de Europese gebeurtenissen van vorige week niets met een mens doen. Dat doorgaan mag, maar stilstaan ook goed is.

En laat stilstaan nou net zijn wat ik graag doe.

Dus buurmeisje (kun je nog een iets concretere hint geven, ben nieuwsgierig nu), je raakte een gevoelige snaar. Want inderdaad, hoe ga je om als mens, met alle verschrikkingen in de wereld. De aanslagen in België zorgden ook bij mij voor angst en een verslagen gevoel. Net als bij ieder mens denk ik.

En breder nog dan dat, want België is misschien wel dichterbij, maar mijn overgevoelige hart gaat ook uit naar alle mensen die in oorlogsgebieden leven. Onschuldige mannen, vrouwen en kinderen die in Syrië haard en huis verliezen en op de vlucht moeten. 

Die vervolgens elders met de nek aangekeken worden, alsof het profiteurs zouden zijn. Landen die hun grenzen sluiten. Dorpen, steden vol mensen die protesteren tegen opvangcentra om mensen in nood te helpen. Trump die een muur wil bouwen. Muren die opgetrokken worden in harten van mensen. Angst die gezaaid wordt en onwetendheid. 

De betrokkenen van de aanslagen in België, ze doen mijn hart huilen. Maar ook die van de aanslagen in Parijs, in Turkije, Israël, Afghanistan, Irak, Ivoorkust, Somalië, ga zo maar door.

Zoveel mensen die zinloos sterven. Zoveel verdriet. Zoveel machteloosheid. 

Wat doet dat met me? Met de mens? Het is zo moeilijk om een goede weg te vinden en mee te leven op een manier die gepast is, die bij je past. Ik sta er stil bij stil. Als ik aan het water zit en me realiseer wat voor een geluk ik heb, dat ik hier veilig in Nederland ben geboren.

Ik sta er stilletjes bij stil. 
Pas niet mijn profielfoto aan met de vlag van 1 land, want welk land zou ik moeten kiezen. 
Ook al vind ik ook dat best een mooie manier van hoe anderen troost en medeleven proberen te tonen. Ieder kiest zijn eigen weg.

Ik sta er stilletjes bij stil en voel de plicht om te koesteren. Om de hoop te houden en het schone te zien.

Ik hoorde Griet op de Beeck het prachtig verwoorden. Ze wist de woorden te vinden.

"Laten we durven

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen. 
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt. 
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. 
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren. 
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar. 
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan. 
Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer. 
Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust. 
Laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. 
En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. 
Laten we durven. 

Ja.
- Griet op de Beeck
22 maart 2016
(zie ook het indrukwekkende fragment uit DWDD: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/nieuws/griet-op-de-beeck-laten-we-durven

En dat is waarom dit kleine plekje van mij op het web mijn plek is voor mijn hoop. Mijn koesteren van het mooie. Mijn zaadje van liefde en schoonheid.

Niet omdat ik aan de ellende voorbij wil lopen. 

Maar omdat ik de plicht voel tegengewicht te bieden en extra te koesteren, vast te houden, te omarmen.

Ik kies ervoor om de zon te volgen.








(Xavier Rudd - Follow the sun)

Comments

Anonymous said…
Ik ben al een hele poos een stille meelezer en meegenieter van je blog.
Je kent me niet en ik jou ook niet.
Op een bepaalde manier sta ik waarschijnlijk anders in het leven dan jou.
Toch leer ik steeds weer als ik jouw blog lees, om van de kleine dingen in het leven te genieten.
Kleine dingen, die toch groot kunnen zijn.
Ik geniet ook van de mooie foto's die je iedere keer plaatst.
Door jouw blog probeer ik me ook meer bewust te zijn van de mooie dingen om me heen.
Na de aanslagen in Brussel of waar dan ook, is het juist goed om ook dan van alles wat je om je heen hebt te genieten.
Jij op jouw mooie plekje, en ik van mijn mooie plekje op de Veluwe.
Als we dat niet meer doen, hebben de daders van dat soort aanslagen juist hun zin, dat mensen zich gaan laten beheersen door angst.
En dat is juist wat we niet moeten gaan doen.
Ik hoop dat je vooral zo door blijft gaan met je blog!

Groetjes van Jolanda
Petr@ said…
Hoi Jolanda
Ik lees graag bij je en geniet altijd van je mooie foto's.
Ik vind het juist erg fijn dat je het niet over terreur en angst hebt in je blogs.
Dat het over de mooie, kleine dingen gaat die het leven zo waard maken om te leven.
Dus wat mij betreft niets veranderen ;-)

Liefs Petr@
Margé said…
Ja, door een van je blogberichten ging ik ' kom hier dat ik u kus' lezen en heb ondertussen al haar boeken gelezen. En genoten en geraakt door de mooie woorden in die prachtige taal. Zo heb ik Griet door je leren kennen en dacht meteen aan je toen ik haar bij dwdd zag. Ik dacht zomaar dat je dit net zo zou raken als het mij deed.
Anonymous said…
Ik vind je juist alles behalve wereldvreemd. door het stil staan bij de kleine dagelijkse dingen vergroot je je wereld. Ik hoop juistdat nog meer messenset doen, het verwijt je leven Ik geniet van je blog en hoop dat je tot minimaal je 80e door gaat. Mus
Lentebloemen said…
Ik lees ook juist heel graag bij jou.
Dankjewel en ga heerlijk zo door!
Ik blijf verliefd (en stiekem jaloers;))op jullie strandje!!

liefs,
Linda

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Week 25: Midzomerweek - en zomer is het!

De week van midzomer, altijd een beetje een dubbel gevoel omdat de dagen weer korter gaan worden. Maar hee, de zomer is pas net begonnen en goed ook. Wat een heerlijke dagen! Werken is een beetje pittig met dit warme weer, maar als je klaar bent, begint er gewoon een heel nieuw stuk dag. En ook 's morgens vroeg is fijn, aan mijn strandje. Met zo'n begin voelt iedere dag een beetje als vakantie.




De bloemen die we Lotte gaven bij de voorstelling komen zo prachtig uit. Toverbalpioenen zijn het, en ze verkleuren langzaam van dieproze naar wit. 

Ik maak een wandeling door Purmerend op maandagavond, want Lotte doet een proefles dans. Later op de avond zwemmen we met vrienden heerlijk in het IJsselmeer en kletsen we in de tuin tot het donker is. 

Nu weer heel anders, de pioenen. Door het warme weer gaat het extra snel deze keer.


Tropenrooster: vroeg beginnen met werken. Tussendemiddag echt een uur lunchpauze en even heerlijk buiten zitten en op tijd weer klaar. 

Tijd voor een ijsje!

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …