Skip to main content

Snaar en stilstaan - en over hoop en liefde

Er kwam een reactie binnen op één van mijn logjes. Over dat het toch wel wereldvreemd was om zo maar gewoon vrolijk door te tweeten. Alsof de Europese gebeurtenissen van vorige week niets met een mens doen. Dat doorgaan mag, maar stilstaan ook goed is.

En laat stilstaan nou net zijn wat ik graag doe.

Dus buurmeisje (kun je nog een iets concretere hint geven, ben nieuwsgierig nu), je raakte een gevoelige snaar. Want inderdaad, hoe ga je om als mens, met alle verschrikkingen in de wereld. De aanslagen in België zorgden ook bij mij voor angst en een verslagen gevoel. Net als bij ieder mens denk ik.

En breder nog dan dat, want België is misschien wel dichterbij, maar mijn overgevoelige hart gaat ook uit naar alle mensen die in oorlogsgebieden leven. Onschuldige mannen, vrouwen en kinderen die in Syrië haard en huis verliezen en op de vlucht moeten. 

Die vervolgens elders met de nek aangekeken worden, alsof het profiteurs zouden zijn. Landen die hun grenzen sluiten. Dorpen, steden vol mensen die protesteren tegen opvangcentra om mensen in nood te helpen. Trump die een muur wil bouwen. Muren die opgetrokken worden in harten van mensen. Angst die gezaaid wordt en onwetendheid. 

De betrokkenen van de aanslagen in België, ze doen mijn hart huilen. Maar ook die van de aanslagen in Parijs, in Turkije, Israël, Afghanistan, Irak, Ivoorkust, Somalië, ga zo maar door.

Zoveel mensen die zinloos sterven. Zoveel verdriet. Zoveel machteloosheid. 

Wat doet dat met me? Met de mens? Het is zo moeilijk om een goede weg te vinden en mee te leven op een manier die gepast is, die bij je past. Ik sta er stil bij stil. Als ik aan het water zit en me realiseer wat voor een geluk ik heb, dat ik hier veilig in Nederland ben geboren.

Ik sta er stilletjes bij stil. 
Pas niet mijn profielfoto aan met de vlag van 1 land, want welk land zou ik moeten kiezen. 
Ook al vind ik ook dat best een mooie manier van hoe anderen troost en medeleven proberen te tonen. Ieder kiest zijn eigen weg.

Ik sta er stilletjes bij stil en voel de plicht om te koesteren. Om de hoop te houden en het schone te zien.

Ik hoorde Griet op de Beeck het prachtig verwoorden. Ze wist de woorden te vinden.

"Laten we durven

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen. 
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt. 
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels. 
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren. 
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar. 
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan. 
Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer. 
Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust. 
Laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken. 
En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. 
Laten we durven. 

Ja.
- Griet op de Beeck
22 maart 2016
(zie ook het indrukwekkende fragment uit DWDD: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/nieuws/griet-op-de-beeck-laten-we-durven

En dat is waarom dit kleine plekje van mij op het web mijn plek is voor mijn hoop. Mijn koesteren van het mooie. Mijn zaadje van liefde en schoonheid.

Niet omdat ik aan de ellende voorbij wil lopen. 

Maar omdat ik de plicht voel tegengewicht te bieden en extra te koesteren, vast te houden, te omarmen.

Ik kies ervoor om de zon te volgen.








(Xavier Rudd - Follow the sun)

Comments

Anonymous said…
Ik ben al een hele poos een stille meelezer en meegenieter van je blog.
Je kent me niet en ik jou ook niet.
Op een bepaalde manier sta ik waarschijnlijk anders in het leven dan jou.
Toch leer ik steeds weer als ik jouw blog lees, om van de kleine dingen in het leven te genieten.
Kleine dingen, die toch groot kunnen zijn.
Ik geniet ook van de mooie foto's die je iedere keer plaatst.
Door jouw blog probeer ik me ook meer bewust te zijn van de mooie dingen om me heen.
Na de aanslagen in Brussel of waar dan ook, is het juist goed om ook dan van alles wat je om je heen hebt te genieten.
Jij op jouw mooie plekje, en ik van mijn mooie plekje op de Veluwe.
Als we dat niet meer doen, hebben de daders van dat soort aanslagen juist hun zin, dat mensen zich gaan laten beheersen door angst.
En dat is juist wat we niet moeten gaan doen.
Ik hoop dat je vooral zo door blijft gaan met je blog!

Groetjes van Jolanda
Petr@ said…
Hoi Jolanda
Ik lees graag bij je en geniet altijd van je mooie foto's.
Ik vind het juist erg fijn dat je het niet over terreur en angst hebt in je blogs.
Dat het over de mooie, kleine dingen gaat die het leven zo waard maken om te leven.
Dus wat mij betreft niets veranderen ;-)

Liefs Petr@
Margé said…
Ja, door een van je blogberichten ging ik ' kom hier dat ik u kus' lezen en heb ondertussen al haar boeken gelezen. En genoten en geraakt door de mooie woorden in die prachtige taal. Zo heb ik Griet door je leren kennen en dacht meteen aan je toen ik haar bij dwdd zag. Ik dacht zomaar dat je dit net zo zou raken als het mij deed.
Anonymous said…
Ik vind je juist alles behalve wereldvreemd. door het stil staan bij de kleine dagelijkse dingen vergroot je je wereld. Ik hoop juistdat nog meer messenset doen, het verwijt je leven Ik geniet van je blog en hoop dat je tot minimaal je 80e door gaat. Mus
Lentebloemen said…
Ik lees ook juist heel graag bij jou.
Dankjewel en ga heerlijk zo door!
Ik blijf verliefd (en stiekem jaloers;))op jullie strandje!!

liefs,
Linda

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more