Naar buiten, naar buiten


Jaaaah! It's officially spring now!

Vroeger ging ik altijd al buiten op de weg staan, naar fietsende voorbijgangers roepen dat het lente was en ze feliciteren 'Hoera, het is lente! Gefeliciteerd met de lente!'. 

Dat blije gevoel heb ik nog steeds van binnen.


Het strand is weer terug, en is verworden tot een mini Algarve. 



Verschillende aardlagen, overhangende rotsen. Baaitjes.


Zelfs van die tunnels zijn er.


Bizar toch hoe de natuur alles verandert, iedere dag weer?

Joost heeft een nieuwe liefde. Totally in love is hij.
En toegegeven, ik vind haar ook prachtig.










Na het eten, een wandelingetje op het land. Vogels luisteren. Rocky komt gezellig mee.


Naar buiten, naar buiten. Ook figuurlijk. Waar ik in de winter niet zo veel energie had om af te spreken en dingen te ondernemen, loopt nu mijn agenda weer gezellig vol. Etentjes, theater, koffiebijkletsafspraken. Heerlijk, met vrienden zijn is altijd fijn!

Hier in Amsterdam Noord, waar een oud buurtje is opgeknapt en er naast de speeltuin allemaal moestuintjes zijn aangelegd.




Smaaqt, zalig gegeten met vlees uit de Big Green Egg. Yummie.


Weer lekker aan het lopen. Na mijn dubbelgeklapte enkel bouw ik het weer rustig op. Een van de stomste dingen van hardlopen. In ieder geval voor mij. Ik doe het nu al bijna 10 jaar (jeumig, zo lang heb ik nog nooit iets sportiefs volgehouden), maar nog steeds is het zo dat als ik twee weken niets doe, de conditie voor een half jaar is teruggelopen en het weer voelt als hard werken. En nu met mijn Stralafilosofie is het even zoeken. Find ease. Die ease komt alleen weer terug met veel oefenen. Gelukkig geniet ik toch nog (vrijwel) altijd van het buiten zijn, en wacht ik maar geduldig af, tot de ease weer in het lopen zelf ook terugkomt.


Molen in de ochtend.



Het is dan wel lente, maar erg lente-achtig is het niet. Grauw en grijs.


Aan het werk. Die gekke Sammy is sinds de operatie zo aanhankelijk geworden. Ze achtervolgt me door het huis en bespringt me om de haverklap. Tijdens het werk zit ik nooit lang stil, dus iedere keer moet die kat eraf. Iets waartegen ze protesteert door haar klauwen in mijn bovenbenen te zetten. Ineens heb ik een idee. Die kat in een draagdoek. Kan zij lekker warm spinnen, kan ik vrij bewegen...



Het beest is gek hoor. 's Avonds keken Lotte en ik naar Rita (heb ik ook een Netflix serie) en Sammy zit zo op schoot.


Regen. Grauw. Ik heb Isa vroeg naar de manege gebracht. Ze is met zulke gave dingen bezig, les van Chris Irwin. Al een tijd traint ze op die manier en volgt ze iedere week ook trouw theorieles. Nu is hij in Nederland en morgen gaat ze met haar eigen paardje les krijgen van hem. Daarnaast zorgt ze natuurlijk voor Moon, werkt ze in de kantine om haar lessen te verdienen en is ze daar gewoon heel veel. Een vroege les vandaag, nog voor ze met een vriendin gaat shoppen in Amsterdam.

Ik rij om half 10 al terug, met de boodschappen voor het Paasweekend in tassen in mijn auto gestouwd. Een kleine wandeling maar, door verregend en grijs Holland.




Thuis genieten van de ranonkels. Ze zijn prachtig, maar erg kwetsbaar. Al na een paar dagen hing de helft geknapt over de vaas te bungelen. Ik knipte ze korter en zette ze lager in de vaas. Nog even genieten van die mooie tere blaadjes.


Mijn lezen lukt. Deze twee boeken las ik de afgelopen tijd. Pil, over de depressie van Mike Boddé. Een mooi en heftig boek, waarin hij met veel humor en observatievermogen beschrijft hoe zijn depressie zijn leven insloop en hoe hij van alles wilde doen en ondernam om ervan af te komen. Hoe het een vicueuze cirkel is, want als er iets chemisch in je brein niet goed werkt, kun je therapieën wat je wilt, maar raak je steeds verder van het pad af. Word je ongelukkig omdat je steeds minder kan en alles steeds meer moeite kost, of kost alles steeds meer moeite omdat de somberheid allesoverheersend is? Het is een complex gebeuren, de menselijke geest. Ik heb bewondering voor mensen die kampen met een echte depressie, waarvan je niet weet wanneer en of er ooit een eind aan komt.

Om een beetje tegenwicht te bieden, las ik daarna het luchtige boek van Nanda Roep. Een grappig gegeven: een vrouw van in de veertig, met een gezin, die op een dag gewoon geen zin meer heeft in het leven wat ze zelf heeft gecreëerd en ongemerkt is ontstaan. Waarin de dag bestaat uit sporttassen bij elkaar zoeken, boterhammen smeren, taxiën van en naar alle clubjes, haar man ondersteunen die wel gewoon lekker werkt. Op een dag besluit ze daarmee te stoppen. Gewoon niet. Ze stuurt haar man een sms 'Haal jij Lisa op, 14.30, en ze heeft hocky vanmiddag' (of iets in die trant) en ze gaat ervandoor.

Een luchtig boek, maar ook met onderliggende wijze les om in de stroom van dagelijkse verplichtingen, die er zijn en ook prima zijn, ze horen erbij en je doet 't gewoon, maar in die stroom moet je iedere dag toch genoeg momenten nemen die van JOU zijn.  


Deze kan dat wel. Bij gebrek aan gezelschap had ze zich ingestopt in het logeerbed. Joost vond haar zo, met haar koppie op het kussen, onder de dekens.


Lotte en ik gingen samen shoppen. Ik vond dit mooie theepotje en twee prachtige mokken. Om die momentjes voor mezelf, met thee in het zonnetje nog wat vaker op te zoeken.


Nog zoiets voor mezelf: na het eten, rondje tuin. Het is nog lang licht (en morgen helemaal!!!! dan begint de zomertijd).


De katjes schitteren in de zon.

Het groot hoefblad bloeit weer.


Crocusjes.


Zo'n rondje weiland voelt dan als schatzoeken. Altijd vind ik wel een mooie veer, een grote schelp of zoals nu, dan zie ik opeens hoe mooi die uitgebloeide tak eigenlijk is, waar in andere keren gewoon overheen stapte.



Naar buiten, naar buiten!

3 comments:

Anonymous said...

Leuk om weer te lezen waar je mee bezig bent, en wat een geinige poes :-), Die weet wel wat lekker relaxen en genieten is.
Groepjes, Angelique

Anonymous said...

Och die lieve poes, wat ligt ie daar zalig dichtbij jou! En ik voel je geluk en blijheid over licht en lente door je woorden heen!
Liefs
Femke

Anonymous said...

mooie blog, was lang geleden dat ik nog eens keek... maar beetje wereldvreemd om na de Europese gebeurtenissen vorige week gewoon vrolijk door getweet wordt.. alsof het niets met een mens doet. Doorgaan mag maar even stilstaan ook.
toch een mooie blog

groetjes van een buurmeisje

Dit vinden anderen leuk nu