Skip to main content

Naar buiten, naar buiten


Jaaaah! It's officially spring now!

Vroeger ging ik altijd al buiten op de weg staan, naar fietsende voorbijgangers roepen dat het lente was en ze feliciteren 'Hoera, het is lente! Gefeliciteerd met de lente!'. 

Dat blije gevoel heb ik nog steeds van binnen.


Het strand is weer terug, en is verworden tot een mini Algarve. 



Verschillende aardlagen, overhangende rotsen. Baaitjes.


Zelfs van die tunnels zijn er.


Bizar toch hoe de natuur alles verandert, iedere dag weer?

Joost heeft een nieuwe liefde. Totally in love is hij.
En toegegeven, ik vind haar ook prachtig.










Na het eten, een wandelingetje op het land. Vogels luisteren. Rocky komt gezellig mee.


Naar buiten, naar buiten. Ook figuurlijk. Waar ik in de winter niet zo veel energie had om af te spreken en dingen te ondernemen, loopt nu mijn agenda weer gezellig vol. Etentjes, theater, koffiebijkletsafspraken. Heerlijk, met vrienden zijn is altijd fijn!

Hier in Amsterdam Noord, waar een oud buurtje is opgeknapt en er naast de speeltuin allemaal moestuintjes zijn aangelegd.




Smaaqt, zalig gegeten met vlees uit de Big Green Egg. Yummie.


Weer lekker aan het lopen. Na mijn dubbelgeklapte enkel bouw ik het weer rustig op. Een van de stomste dingen van hardlopen. In ieder geval voor mij. Ik doe het nu al bijna 10 jaar (jeumig, zo lang heb ik nog nooit iets sportiefs volgehouden), maar nog steeds is het zo dat als ik twee weken niets doe, de conditie voor een half jaar is teruggelopen en het weer voelt als hard werken. En nu met mijn Stralafilosofie is het even zoeken. Find ease. Die ease komt alleen weer terug met veel oefenen. Gelukkig geniet ik toch nog (vrijwel) altijd van het buiten zijn, en wacht ik maar geduldig af, tot de ease weer in het lopen zelf ook terugkomt.


Molen in de ochtend.



Het is dan wel lente, maar erg lente-achtig is het niet. Grauw en grijs.


Aan het werk. Die gekke Sammy is sinds de operatie zo aanhankelijk geworden. Ze achtervolgt me door het huis en bespringt me om de haverklap. Tijdens het werk zit ik nooit lang stil, dus iedere keer moet die kat eraf. Iets waartegen ze protesteert door haar klauwen in mijn bovenbenen te zetten. Ineens heb ik een idee. Die kat in een draagdoek. Kan zij lekker warm spinnen, kan ik vrij bewegen...



Het beest is gek hoor. 's Avonds keken Lotte en ik naar Rita (heb ik ook een Netflix serie) en Sammy zit zo op schoot.


Regen. Grauw. Ik heb Isa vroeg naar de manege gebracht. Ze is met zulke gave dingen bezig, les van Chris Irwin. Al een tijd traint ze op die manier en volgt ze iedere week ook trouw theorieles. Nu is hij in Nederland en morgen gaat ze met haar eigen paardje les krijgen van hem. Daarnaast zorgt ze natuurlijk voor Moon, werkt ze in de kantine om haar lessen te verdienen en is ze daar gewoon heel veel. Een vroege les vandaag, nog voor ze met een vriendin gaat shoppen in Amsterdam.

Ik rij om half 10 al terug, met de boodschappen voor het Paasweekend in tassen in mijn auto gestouwd. Een kleine wandeling maar, door verregend en grijs Holland.




Thuis genieten van de ranonkels. Ze zijn prachtig, maar erg kwetsbaar. Al na een paar dagen hing de helft geknapt over de vaas te bungelen. Ik knipte ze korter en zette ze lager in de vaas. Nog even genieten van die mooie tere blaadjes.


Mijn lezen lukt. Deze twee boeken las ik de afgelopen tijd. Pil, over de depressie van Mike Boddé. Een mooi en heftig boek, waarin hij met veel humor en observatievermogen beschrijft hoe zijn depressie zijn leven insloop en hoe hij van alles wilde doen en ondernam om ervan af te komen. Hoe het een vicueuze cirkel is, want als er iets chemisch in je brein niet goed werkt, kun je therapieën wat je wilt, maar raak je steeds verder van het pad af. Word je ongelukkig omdat je steeds minder kan en alles steeds meer moeite kost, of kost alles steeds meer moeite omdat de somberheid allesoverheersend is? Het is een complex gebeuren, de menselijke geest. Ik heb bewondering voor mensen die kampen met een echte depressie, waarvan je niet weet wanneer en of er ooit een eind aan komt.

Om een beetje tegenwicht te bieden, las ik daarna het luchtige boek van Nanda Roep. Een grappig gegeven: een vrouw van in de veertig, met een gezin, die op een dag gewoon geen zin meer heeft in het leven wat ze zelf heeft gecreëerd en ongemerkt is ontstaan. Waarin de dag bestaat uit sporttassen bij elkaar zoeken, boterhammen smeren, taxiën van en naar alle clubjes, haar man ondersteunen die wel gewoon lekker werkt. Op een dag besluit ze daarmee te stoppen. Gewoon niet. Ze stuurt haar man een sms 'Haal jij Lisa op, 14.30, en ze heeft hocky vanmiddag' (of iets in die trant) en ze gaat ervandoor.

Een luchtig boek, maar ook met onderliggende wijze les om in de stroom van dagelijkse verplichtingen, die er zijn en ook prima zijn, ze horen erbij en je doet 't gewoon, maar in die stroom moet je iedere dag toch genoeg momenten nemen die van JOU zijn.  


Deze kan dat wel. Bij gebrek aan gezelschap had ze zich ingestopt in het logeerbed. Joost vond haar zo, met haar koppie op het kussen, onder de dekens.


Lotte en ik gingen samen shoppen. Ik vond dit mooie theepotje en twee prachtige mokken. Om die momentjes voor mezelf, met thee in het zonnetje nog wat vaker op te zoeken.


Nog zoiets voor mezelf: na het eten, rondje tuin. Het is nog lang licht (en morgen helemaal!!!! dan begint de zomertijd).


De katjes schitteren in de zon.

Het groot hoefblad bloeit weer.


Crocusjes.


Zo'n rondje weiland voelt dan als schatzoeken. Altijd vind ik wel een mooie veer, een grote schelp of zoals nu, dan zie ik opeens hoe mooi die uitgebloeide tak eigenlijk is, waar in andere keren gewoon overheen stapte.



Naar buiten, naar buiten!

Comments

Anonymous said…
Leuk om weer te lezen waar je mee bezig bent, en wat een geinige poes :-), Die weet wel wat lekker relaxen en genieten is.
Groepjes, Angelique
Anonymous said…
Och die lieve poes, wat ligt ie daar zalig dichtbij jou! En ik voel je geluk en blijheid over licht en lente door je woorden heen!
Liefs
Femke
Anonymous said…
mooie blog, was lang geleden dat ik nog eens keek... maar beetje wereldvreemd om na de Europese gebeurtenissen vorige week gewoon vrolijk door getweet wordt.. alsof het niets met een mens doet. Doorgaan mag maar even stilstaan ook.
toch een mooie blog

groetjes van een buurmeisje

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more