Skip to main content

De winter plakt


Afgelopen week ging ik met een vriendin naar Eye, Amsterdam. Naar Carol. Niet eens heel bewust, maar de andere film die op het tijdstip dat we nog zouden redden zou draaien was een Tarantino, en ik kan slecht tegen geweld. Deze film had weet ik veel hoeveel Globes en speelde in het New York van de jaren vijftig. 

"New York, begin jaren ‘50. Therese Belivet (Rooney Mara) werkt in een warenhuis in Manhattan en droomt van een meer vervullend leven als ze Carol Aird (Cate Blanchett) ontmoet, een verleidelijke vrouw die gevangen zit in een mislukt huwelijk. De vonk slaat onmiddellijk over en als de onschuld van hun eerste ontmoeting vervaagt, wordt hun verbondenheid dieper. Wanneer Carols verhouding met Therese aan het licht komt, neemt Carols echtgenoot wraak door haar geschiktheid als moeder aan te vechten. Carol en Therese voelen zich gedwongen de situatie te ontvluchten en ondernemen een spontane reis door Amerika. Een onverwachte gebeurtenis gooit hun beider levens overhoop. Gebaseerd op het boek van Patricia Highsmith."

Best aardig, maar niet zo geweldig dat hij zoveel prijzen verdient. Vooral Rooney Mara speelt mooi, ze doet me denken aan het meisje uit the unbearable lightness of being. 

Zoals dat gaat na een film, reden we nog een beetje vanuit een andere wereld weer terug naar huis. En opeens zo vlak bij Volendam viel me iets op: wit! De wereld was wit! Terwijl wij in het New York van de jaren vijftig vertoefden had het in onze eigen polder gesneeuwd!

De volgende morgen rende ik naar buiten. 


De lente wil wel, maar de winter dekt haar nog even toe.








Ik blijf het iets magisch vinden, zo'n wit laagje over alles heen. En toen er ook nog een regenboog (of heet dat sneeuwboog, als het sneeuwt?) verscheen was mijn blijheid compleet.



Wow!


Ik probeerde de bloesems nog op de foto te krijgen, maar mijn lens was bezaaid met sneeuwvlokken. Snel naar binnen maar....



Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more