De winter plakt


Afgelopen week ging ik met een vriendin naar Eye, Amsterdam. Naar Carol. Niet eens heel bewust, maar de andere film die op het tijdstip dat we nog zouden redden zou draaien was een Tarantino, en ik kan slecht tegen geweld. Deze film had weet ik veel hoeveel Globes en speelde in het New York van de jaren vijftig. 

"New York, begin jaren ‘50. Therese Belivet (Rooney Mara) werkt in een warenhuis in Manhattan en droomt van een meer vervullend leven als ze Carol Aird (Cate Blanchett) ontmoet, een verleidelijke vrouw die gevangen zit in een mislukt huwelijk. De vonk slaat onmiddellijk over en als de onschuld van hun eerste ontmoeting vervaagt, wordt hun verbondenheid dieper. Wanneer Carols verhouding met Therese aan het licht komt, neemt Carols echtgenoot wraak door haar geschiktheid als moeder aan te vechten. Carol en Therese voelen zich gedwongen de situatie te ontvluchten en ondernemen een spontane reis door Amerika. Een onverwachte gebeurtenis gooit hun beider levens overhoop. Gebaseerd op het boek van Patricia Highsmith."

Best aardig, maar niet zo geweldig dat hij zoveel prijzen verdient. Vooral Rooney Mara speelt mooi, ze doet me denken aan het meisje uit the unbearable lightness of being. 

Zoals dat gaat na een film, reden we nog een beetje vanuit een andere wereld weer terug naar huis. En opeens zo vlak bij Volendam viel me iets op: wit! De wereld was wit! Terwijl wij in het New York van de jaren vijftig vertoefden had het in onze eigen polder gesneeuwd!

De volgende morgen rende ik naar buiten. 


De lente wil wel, maar de winter dekt haar nog even toe.








Ik blijf het iets magisch vinden, zo'n wit laagje over alles heen. En toen er ook nog een regenboog (of heet dat sneeuwboog, als het sneeuwt?) verscheen was mijn blijheid compleet.



Wow!


Ik probeerde de bloesems nog op de foto te krijgen, maar mijn lens was bezaaid met sneeuwvlokken. Snel naar binnen maar....



No comments:

Dit vinden anderen leuk nu