Mist en zonnestralen


De afgelopen week was mist én zonnestralen. Grauwe, koude regen met storm én prachtig blauwe luchten met een spiegelglad IJsselmeer.

Grappig is dat, hoe snel de weersomstandigheden veranderen. Soms voelt het alsof die vieze grijze winter nooit ophoudt, terwijl als je eerlijk kijkt er echt genoeg mooie dagen zijn. Of in ieder geval uren, of soms zelfs minuten.

Het is eigenlijk net zoals het hele leven. Waarbij binnen een week zoveel verschillends kan gebeuren. Waarbij ik op het ene moment denk 'Hoe moet dit in godsnaam nu allemaal verder zo' en gelukkig het volgende moment weer lach om onze lazy Rocky of me verwonder over de natuur. Alles beweegt. Gelukkig maar.


De mistige morgen was mooi. De twee bomen die als vrienden zij aan zij staan, doemden opeens op.


Het steigertje. Blijft een fotogenieke plek.


Koud was 't ook. De druppels bevroren.



Rondje hardlopen. Ik weet 't nog niet. Werk me het apezuur, zo voelt het in ieder geval, maar het blijft als hard werken voelen. Ik kijk uit naar een rondje waarbij het voelt of ik vlieg. In de tussentijd blijf ik maar gewoon trouw gaan en probeer ik trots te zijn als hard werken voor een tempo lukt. Ook al was dit het tempo wat ik twee jaar geleden nog als slakkengangetje ervoer.


Ik probeer het maar naast me neer te leggen. Wat maakt het ook uit. Langzaam, of heel langzaam. Uiteindelijk komt de periode waarin het soepel voelt en lekker gaat vanzelf wel weer en zit er niets anders op dan tussendoor maar zoveel mogelijk te genieten van het buitenzijn. Dit rondje in stralend ochtendweer. Dat dan weer wel!


Ik las weer een boek uit. Nou is dit geen life changer ofzo, maar het heeft me toch best geboeid. Het gaat over een vrouw die te horen krijgt dat haar man is verongelukt. En dat in de auto waarin dat gebeurde een andere vrouw zat. Ging hij vreemd? Wat was er aan de hand? Wat doet dat met de rouw waar je doorheen moet? Wat doe je?


Deze jongen maakte zich niet zo druk.


Zondagmiddag moest ik er even uit. Even mijn gedachten verzetten. Die ochtend liep ik al hard in de storm. Het ging zo tekeer. Hier aan de rand van het IJsselmeer werd ik ook bijna weggeblazen. De mooie grote boom die hier stond en die ik een paar uur geleden nog in mijn 2014 Blurbboek 'plakte' is geveld en verzaagd.


Het land is nat.


Zondagmiddag had Lotte zo'n geweldig feestje, waarin ze zelf een modeshow organiseerden. Alle meiden werden zo mooi opgemaakt met prachtige haren. Hadden zelf muziek uitgezocht en loopjes geoefend. In het hele huis was een catwalk gemaakt en als verrassing kwamen alle ouders aan het einde van het feestje om publiek te zijn en daarna aan een lange tafel heerlijk te eten. Wat een organisatie en wat heerlijk om ze allemaal zo te zien stralen.


De mannen schonken (kinder)champagne in voor de modellen.


Lotte was natuurlijk prachtig!


Maandagmorgen op het strandje. Nieuwe week.


Steeds meer irisjes in bloei.


Rondje weiland, want ik probeer (ik zeg 't maar eerlijk, het is proberen en het lukt nog niet zo goed) om weer iedere dag 10.000 stappen te zetten. Zie je dat kleine witte stipje in de verte op ons land?


Even inzoomen met mijn telefoon.
Kijk, het is gewoon een witte reiger! In mijn eigen tuin!


Vanmorgen was zo prachtig. De storm was weer gaan liggen en het water was glad als een spiegel op de kringen van de vogels na.


De zon kwam prachtig op.


Het strandje leek wel goud.


Vloeibaar goud.


Steeds meer bloesem.


En de sneeuwklokjes genoten ook van het eerste zonnetje.


De bodem nog bevroren.


Wat wonen we toch mooi, bedenk ik me dan. En wat is het een luxe om de dag zo te kunnen beginnen. Met een kwartiertje aan de waterkant en in de lunchpauze een wandeling.


Dat maakt me blij.



Dat is ook het mooie van wonen in de natuur. De storm raast hier wel extra vaak en hard, maar dat maakt het ook minder vanzelfsprekend als het windstil is. Ik kan het me van mijn tijd in Amsterdam in ieder geval niet meer herinneren, dat ik me daar bewust van was. Zo zie je maar. Soms zit geluk in de dingen waar je niet bij stil staat. Die vanzelfsprekend zijn.




Ook blij om yoga, want die hou ik erin hoor. Even een kwartiertje tussendoor, ik wil niet te lang achter de computer zitten achter elkaar.


Rocky houdt me goed in de gaten. Die katten komen altijd meedoen als ik yoga.


Er zijn zoveel zonnestraaltjes in de dag. Dat blijkt maar weer.


2 comments:

Familie Schaap said...

Je woont zeker prachtig. Het is goed om jezelf te vertellen hoe mooi het is. Soms voel je het niet, maar je kunt niet altijd alles voelen. Soms is weten beter als voelen. Soms, lang niet altijd :-)

Anonymous said...

Mooi...

Groetjes,
Manon

Dit vinden anderen leuk nu