Skip to main content

Mist en zonnestralen


De afgelopen week was mist én zonnestralen. Grauwe, koude regen met storm én prachtig blauwe luchten met een spiegelglad IJsselmeer.

Grappig is dat, hoe snel de weersomstandigheden veranderen. Soms voelt het alsof die vieze grijze winter nooit ophoudt, terwijl als je eerlijk kijkt er echt genoeg mooie dagen zijn. Of in ieder geval uren, of soms zelfs minuten.

Het is eigenlijk net zoals het hele leven. Waarbij binnen een week zoveel verschillends kan gebeuren. Waarbij ik op het ene moment denk 'Hoe moet dit in godsnaam nu allemaal verder zo' en gelukkig het volgende moment weer lach om onze lazy Rocky of me verwonder over de natuur. Alles beweegt. Gelukkig maar.


De mistige morgen was mooi. De twee bomen die als vrienden zij aan zij staan, doemden opeens op.


Het steigertje. Blijft een fotogenieke plek.


Koud was 't ook. De druppels bevroren.



Rondje hardlopen. Ik weet 't nog niet. Werk me het apezuur, zo voelt het in ieder geval, maar het blijft als hard werken voelen. Ik kijk uit naar een rondje waarbij het voelt of ik vlieg. In de tussentijd blijf ik maar gewoon trouw gaan en probeer ik trots te zijn als hard werken voor een tempo lukt. Ook al was dit het tempo wat ik twee jaar geleden nog als slakkengangetje ervoer.


Ik probeer het maar naast me neer te leggen. Wat maakt het ook uit. Langzaam, of heel langzaam. Uiteindelijk komt de periode waarin het soepel voelt en lekker gaat vanzelf wel weer en zit er niets anders op dan tussendoor maar zoveel mogelijk te genieten van het buitenzijn. Dit rondje in stralend ochtendweer. Dat dan weer wel!


Ik las weer een boek uit. Nou is dit geen life changer ofzo, maar het heeft me toch best geboeid. Het gaat over een vrouw die te horen krijgt dat haar man is verongelukt. En dat in de auto waarin dat gebeurde een andere vrouw zat. Ging hij vreemd? Wat was er aan de hand? Wat doet dat met de rouw waar je doorheen moet? Wat doe je?


Deze jongen maakte zich niet zo druk.


Zondagmiddag moest ik er even uit. Even mijn gedachten verzetten. Die ochtend liep ik al hard in de storm. Het ging zo tekeer. Hier aan de rand van het IJsselmeer werd ik ook bijna weggeblazen. De mooie grote boom die hier stond en die ik een paar uur geleden nog in mijn 2014 Blurbboek 'plakte' is geveld en verzaagd.


Het land is nat.


Zondagmiddag had Lotte zo'n geweldig feestje, waarin ze zelf een modeshow organiseerden. Alle meiden werden zo mooi opgemaakt met prachtige haren. Hadden zelf muziek uitgezocht en loopjes geoefend. In het hele huis was een catwalk gemaakt en als verrassing kwamen alle ouders aan het einde van het feestje om publiek te zijn en daarna aan een lange tafel heerlijk te eten. Wat een organisatie en wat heerlijk om ze allemaal zo te zien stralen.


De mannen schonken (kinder)champagne in voor de modellen.


Lotte was natuurlijk prachtig!


Maandagmorgen op het strandje. Nieuwe week.


Steeds meer irisjes in bloei.


Rondje weiland, want ik probeer (ik zeg 't maar eerlijk, het is proberen en het lukt nog niet zo goed) om weer iedere dag 10.000 stappen te zetten. Zie je dat kleine witte stipje in de verte op ons land?


Even inzoomen met mijn telefoon.
Kijk, het is gewoon een witte reiger! In mijn eigen tuin!


Vanmorgen was zo prachtig. De storm was weer gaan liggen en het water was glad als een spiegel op de kringen van de vogels na.


De zon kwam prachtig op.


Het strandje leek wel goud.


Vloeibaar goud.


Steeds meer bloesem.


En de sneeuwklokjes genoten ook van het eerste zonnetje.


De bodem nog bevroren.


Wat wonen we toch mooi, bedenk ik me dan. En wat is het een luxe om de dag zo te kunnen beginnen. Met een kwartiertje aan de waterkant en in de lunchpauze een wandeling.


Dat maakt me blij.



Dat is ook het mooie van wonen in de natuur. De storm raast hier wel extra vaak en hard, maar dat maakt het ook minder vanzelfsprekend als het windstil is. Ik kan het me van mijn tijd in Amsterdam in ieder geval niet meer herinneren, dat ik me daar bewust van was. Zo zie je maar. Soms zit geluk in de dingen waar je niet bij stil staat. Die vanzelfsprekend zijn.




Ook blij om yoga, want die hou ik erin hoor. Even een kwartiertje tussendoor, ik wil niet te lang achter de computer zitten achter elkaar.


Rocky houdt me goed in de gaten. Die katten komen altijd meedoen als ik yoga.


Er zijn zoveel zonnestraaltjes in de dag. Dat blijkt maar weer.


Comments

Familie Schaap said…
Je woont zeker prachtig. Het is goed om jezelf te vertellen hoe mooi het is. Soms voel je het niet, maar je kunt niet altijd alles voelen. Soms is weten beter als voelen. Soms, lang niet altijd :-)
Anonymous said…
Mooi...

Groetjes,
Manon

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more