Skip to main content

Knisperkoud

Zo hou ik best van de winter. Knisperkoud. Ademwolkjes. Blauwe lucht. Wintersportgevoel.


Met de belofte dat het voorjaar niet ver meer is. Als je uit de wind in de zon zit, voel je al hoe de kracht van de zon toeneemt. Nog even en het voorjaar barst los. Hier en daar hoor ik al van die vogelgeluiden die echt bij de lente horen.


Het winterlicht is zo prachtig. 


Vroeg op voor een schitterende rit naar Den Haag, in een witte wereld van de rijp.


Het Lange Voorhout viert een feestje.


Die bloemen, zo mooi.




(en dus lag de dorpsgek er weer tussen), maar zeg nou zelf, die foto hieronder geeft de sfeer toch een stuk beter weer dan de standaardplaat uit stand?


Had ik al gezegd dat ik het winterlicht zo mooi vind?


De sloot is bevroren.



Ik verkleumde tijdens een kort fietstochtje in de vroegte. De wind is nog snijdend koud.


Maar het uitzicht zo mooi en ik heb die buitenlucht echt nodig in mijn kantoor- en computerdagen.


Ik ontdek ook in onze eigen tuin steeds meer pollen sneeuwklokjes.


En een bevroren narcisje.


De lucht zo blauw. Zo helder.


En de fazant heeft een aantal irisbolletjes gelukkig laten staan. Zo suf, ieder jaar weer plant ik bollen, maar de fazant graaft ze op en en verorbert ze....


Zo mooi om te zien hoe het water tot ijs kristalliseert en al die vormen maakt. Zeker in het lage licht.




Ik krijg er ieder jaar weer zo'n kriebel van in mijn buik. Dat lonkende voorjaar. Ik krijg de neiging om een Ronja de Roversdochterroep te doen.


In Edam maakte ik een wandelingetje langs de prachtige witte bloesem.




Naast de knisperkou is het ook de tijd van de schoolkeuze. Het is best spannend voor Lotte en vermoeiend voor mij, na mijn werk nog haasten om op tijd weer een avond door een school te sjouwen. Maar ik geniet er ook van. Goed om verschillende scholen te bekijken, de sfeer te proeven, te zien wat voor extra's ze bieden. Gister bezochten we de laatste en Lotte denkt te weten welke het gaat worden. Nog niet honderd procent zeker, maar ja, wanneer ben je dat wel in het leven? Ik denk dat bijna alle scholen wel goed zijn. Zeker voor een leergierig kind als Lotte. Maar zo'n keuze maak je maar 1 x naar groep 8 en dat maakt het waard er echt even tijd in te investeren. Daarbij, gelukkig is het hier geen Amsterdam, met lotingen en wel 12 scholen bezoeken, wat ik ook wel hoor. Dan valt het bij ons nog echt mee.


Na een kort en woelig nachtje kwam de zon gewoon weer op. He, lekker voorspelbaar weer ;).


Maar waar de zon dezelfde bol is, is het uitzicht toch weer anders en genoot ik weer van de kleine details. De tak met kippenvel. Het ijs op de stenen. Een blad wat ik vond tussen de schelpen.




Over schelpen gesproken. De oostenwind heeft het strand weer teruggebracht!





Comments

Jantina said…
Wat weer een geweldige foto's. Ik geniet er elke keer weer van. Ik ben ook, wel het een maandje later, dankzij jou aan de yogacamp begonnen! Super fijn. Dank je voor de tip en de foto's!

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …

Zomers weekend

Zo'n zomers weekend vraagt erom om in het water te beginnen. Heerlijk stuk gezwommen. Alleen nog een staart en ik ben een zeemeermin ;).



Met Lotte maakte ik dit heerlijke toetje: Rabarber in kleine stukjes even koken. Banaan erdoor, schepje suiker en wat custardpoeder, in stukjes geknipte marshmellows erover en dan in de oven.


De perfecte mix van zuur, zoet, romig en zomer.


Boek uitgelezen. De recensies waren niet zo positief, maar ik vond het een bijzonder boek. Over een vrouw die in de jeugdzorg werkt en daarin alles goed wil doen, maar ondertussen haar eigen zoon uit het oog verliest.
De zoon komt door allerlei suffe omstandigheden en domme puberkeuzes in de ene na de andere ellende terecht. Mede door zijn vrienden die praten in osso en wallah en andersoortige straattaal.
Een derde hoofdrolspeler is de uitgerangeerde leraar, die tegenwoordig liever vogels kijkt maar een beginnende vriendschap sluit met de zoon.

Als de moeder op haar werk in de problemen komt omdat er een kind …