Iphonefoto's van december

Een watje ben ik, maar ik vind het zo zwaar, dat opstaan als het buiten donker is. Echt, ik vind het vreselijk. Het is dan ook afzien en aftellen, tot de schoolvakantie begint.

Eenmaal uit mijn bed gaat het wel. En dan is de ochtend vaak ook best een beetje mooi.



Vrienden zijn in Thailand, waar Joost en ik een generatie terug ook samen hebben rondgereisd. Ik snuffel op zolder door het oude fotoboek. Wat waren we nog jong. Nu bijna twee keer zo oud!


Zie je wel, het wordt gewoon bijna niet licht. Heeft iemand stokjes voor mijn ogen?


Isa fietst daar al in de verte naar school. En dan heeft ze nog het eerste uur vrij ook. Toch staan de lantaarnpalen nog aan.


In de miezerregen loop ik een rondje hard. Misschien hebben veel mensen in hun hoofd dat het tot nu toe een regenachtige vieze herfst was, maar echt, ik kan me de vorige keer dat ik hardliep in de regen niet eens meer herinneren. Was vergeten hoe lekker dat eigenlijk is! (nou stormde het er nu niet bij, dat scheelt)




We hebben een paar dagen een logeetje. Gezellig hoor!


Ik eet een mandarijntje. Bijna kunst met die blaadjes er nog aan. En zo lekker sappig zijn deze!


Tadaaaa. Het toppunt van zinloosheid volgens Joost.


Tip voor wie zich ook wil laven aan zinloze bezigheden: stop als je klaar bent met puzzelen de randjes in een los zakje. Dat maakt het een heel stuk makkelijker voor de volgende puzzelaar!


Ik maakte een visgraatvlecht bij Lotte. Best wel knap van mezelf, vind ik. Al valt het in het niet bij de haren van kindjes met Volendamse moeders hier op school, maar dat gen mis ik.


Zie je dat, in de hoek? Daar wordt na een eindeloze soap van tien monteurs die kwamen en gingen, te kleine graafmachientjes, geen graafmachientjes, vergunningen die opeens nodig bleken, monteurs die bij mij voor de deur stonden maar bij een andere klus in het dorp moesten zijn (ik wilde ze bijna gijzelen), tig telefoontjes naar de servicedienst en slecht traag internet via een binnenkabel die -alsof we in India woonden- door de bomen, over het hek, door het gras, de sloot en over de weg 150 meter lang ons toch een klein beetje verbond met de echte wereld.

Het heeft een maand of drie geduurd, maar we zijn er weer!


Mijn dagelijkse wandeling/hardlopen gaat nog door. Nog geen dag gemist, hoe lastig het soms ook is. Heel raar, want het is maar een half uurtje en die zou iedereen toch wel moeten kunnen vrijmaken. Maar soms past het gewoon amper in een dag. Toch lukte het iedere keer weer en stond ik stiekem versteld van mijn eigen creativiteit om het te combineren met andere bezigheden. En ik vind het zo leuk en lekker!



Je komt van die mooie dingen tegen!


Bij de post was alvast een lief cadeautje voor mijn verjaardag! Gaaf!


De meiden aan het omkleden. Ik word er vrolijk van, deze bewogen foto vol ruis.


Ik heb gezelschap tijdens mijn ochtendkoffie.




Reclame: op www.bundleapp.com kun je nu voor zo'n 4 euro (de verzendkosten) een fotoboekje maken van foto's uit je telefoon. Ik probeerde het uit en had er binnen 10 minuten eentje in elkaar geklikt. Zo bladerde ik door mijn mooie kiekjes. Leuker nog dan digitaal, toch?


Kijk eens wat een blij hoofd?


Dat was omdat ik moeiteloos 15 km had gelopen. Op de makkelijke manier: 800 meter hardlopen, 400 meter wandelen en dan een keer of 13. Echt, dit is dé manier om qua afstand weer net even uit je comfortzone te komen en te genieten van een mooie loop. Hiermee tikte ik ook de 111 km aan, en het was hier nog maar 18 december!


Kerstoptreden van Lotte in een mooie kerk. Altijd zo sfeervol. Een mooie start van de vakantie!


Amsterdam Light Festival

We begonnen de vakantie goed met nog Hollandse kerstsfeer: het Amsterdam Light Festival. 
Heerlijk struinen door de stad en alle mooie lichtjes en lichtkunstwerken zien.

Morgen het laatste dagje. Dan komen de huisoppassers om de boel te bewaken, pakken we onze spullen in en vertrekken we westwaards. 






















Last Christmas

Last Christmas.

Of beter: the last Christmas.

De allerlaatste kerstviering op de lagere school. 
Ik weet nog dat de meiden allebei nog een stuk kleiner waren en ik de kinderen uit groep 8 zo volwassen vond, zeker met het Kerstfeest. Vooral de meisjes, die dan opeens geen meisjes meer waren, maar plotsklaps er 5 jaar ouder uitzagen dan hun mannelijke klasgenootjes.

En nu was mijn eigen kleine meisje zo'n dame geworden.


Bij ons thuis hadden ze zich voorbereid. Worstenbroodjes maken voor school. Haren in de krul. Make up op. Jurkjes aan. Giechelen. Wat een prachtige meiden!
Lotte die mijn hakken paste. Lynn die lekker op haar eigen dr Adams liep en Juuls die paradeerde op de enorme palen die ze had gekregen en de hele middag al rondliep op die schoenen zonder moeite. Dat belooft nog wat!






Op school was het knus en gezellig. Kerstbomen. Lichtjes. In de gemeenschappelijke ruimte alle tafels gedekt. Dat is het voordeel van een klein schooltje. Kerst is dan echt een feest van samen vieren. En samen wil zeggen: met de hele school.


Er hing een uitgelaten gespannen sfeer. Iedereen mooi aangekleed. Bijna vakantie. Daar is iedereen wel aan toe, want er zaten heel wat bleke koppies tussen.


En gek is dat, waar ik vroeger iedereen kende op school, kende ik nu nog maar een paar van die kleine hummeltjes die rondliepen. Je groeit er uit. Ook als sentimentele moeder. 


Proost Lotte, op je allerlaatste schoolkerst.


Bij de deur vormde groep 7-8 een koortje. Terwijl er af en aan gelopen werd met zelfgemaakte hapjes zongen zij het ene liedje na het andere.




Veel plezier!

De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu