Friday, November 27, 2015

Terug naar de basis


Een van de leuke dingen van op reis gaan, is het thuiskomen.
Na een prima nachtvlucht, waar ik twee films keek en twee uurtjes sliep, was ik wel toe aan koffie. Het waren maar een paar dagen, maar de wereld daar is zo compleet anders, dat ik weer met hele verse ogen naar mijn eigen wereld keek. Wat is Schiphol eigenlijk vies. Vooral het station. Na de blinkende vloeren, viel hier vooral op hoe het vuil naast de overvolle prullenbakken lag en hoe de vloeren kleefden van viezigheid en kauwgomresten. Ik nipte aan mijn koffie.


Met de trein reed ik terug naar mijn basis. Back to the basics. In de dubbele betekenis van het woord. Terug naar de basis van mijn lieve gezin. Heerlijk om te weten waar je naar terugreist. Terug naar de basis van het simpele leven. Zonder al die winkels, die opsmuk, die hoge flats. Wat waardeerde ik de mooie ochtendlucht opeens extra. En het lege land. De fietsers. De bomen, bijna kaal nu. De modderige weilanden. Het pastelkleurige ochtendlicht. Water, niet zwembadturquoise, maar spiegelend donker. Wat woon ik toch mooi en wat is Nederland toch fijn.



Ik haalde diep adem. Heerlijk, frisse lucht, niet dat hele warme. En ik luisterde, naar alle ganzen en vogels. Niet naar het gezoem van de airco's en alle auto's en bouwactiviteiten. Ik keek rond, met uitzichten overal om me heen, dat weidse waar ik zo enorm van ben gaan houden. En ik realiseer me nog meer dat ik geen stadmeisje meer ben. Hoe leuk het ook is voor een paar dagen, maar ik hoor thuis in de prut.

En dat was het. In de tuin zijn ze druk bezig met het inplanten. Het gaat geweldig mooi worden, ik zie het al helemaal voor me. Maar nu is het nog een vieze prutbende.


Aan de andere kant van de dijk is het stil. Ik ben weer thuis.


Maandag is een rare dag. Ik slaap nog twee uurtjes en ga dan aan het werk. Maar mijn hoofd is er niet bij. Kort nachtje, al die indrukken. Die avond lig ik er vroeg in. Dinsdagochtend breng ik Isa naar de bus. Het is grijs en grauw. Het regent. Het is nog donker. Maar ik ben blij. Blij om thuis te zijn en nog blijer dat ik me niet zo voel als vorig jaar rond deze tijd. 


Als de basis goed is, heb je niet veel nodig. Een uitzicht. De zon die opkomt. Ook al is dat altijd hetzelfde, het is iedere dag weer anders.



Weer aan het werk. Het is druk. Ik heb een hoop in te halen. Mijn luie stagiaire is niet van plan me te helpen.


Woensdag loop ik weer in mijn eigen polder. In de zalige frisse lucht. Wat een fantastisch loopweer.



In mijn nieuwe loopbroek. Met alle mooie herinneringen van Dubai en Suus in mijn hoofd, maar nu weer lekker thuis.


Er gaat niets boven een oerhollands landschap.


De kortste dagen zijn bijna aangebroken. Op die bewolkte dagen lijkt het alsof het helemaal niet echt licht wordt. Nog een paar weken en de dagen gaan alweer lengen. Ik kijk naar weer een nieuwe zonsopkomst.







Zwaai Lotte uit. Fijne dag!


Donderdag is het stralend weer. Ik heb er amper tijd voor. Zoveel werk in te halen. Geeft niets, het gaat lekker, ik voel me opgeladen. En ik maak tijd om tussendemiddag een korte wandeling langs de dijk te maken. Waar mijn buren netjes voor me poseren.


Voor ik het weet is het weer donker. Ik kan nog net met mijn hoofd uit het raam een mooi plaatje schieten.


En dan is het alweer vrijdag. Vorige week werd ik wakker in Dubai. Nu ben ik weer thuis. Terug bij mijn basis.



En ik zag dat het goed was.


Thursday, November 26, 2015

Dubai dag 3: Dubai Mall en de Palm


De laatste plaatjes van Dubai. Lunchtijd. Ik had trek en bedacht 'even snel' met de metro naar de Dubai Mall te gaan, daar zijn zoveel eettentjes. Daarmee vergiste ik me in de afstanden die je loopt. Niet alleen de metrostations zijn groot, ook vanaf de metro naar de Mall is het best een stukje lopen.
(deze dagen liep ik vrijdag 22.520 stappen, zaterdag 19.328 en zondag zelfs het record van 27.802 stappen)



Wat plaatjes om een indruk te krijgen van de mall. Steeds meer kerstversiering.














Ik at een heerlijke noodlesoup, loempiaatjes en een dikke shake van avocado en banaan en kon er weer helemaal tegen. Huppetee, weer op pad. Met de metro naar het begin van de Palm Jumeirah. Het kunstmatige eiland in de vorm van een palmboom, waarop een enorm vijfsterrenhotel is gebouwd, met een zwemparadijs en waar ook allerlei huizen zijn gebouwd. De ouders van Victoria Beckham schijnen er te wonen. Het eiland was een project van 12 miljard dollar. Je kunt wel nagaan hoe duur een optrekje hier is ;).

Wel grappig: in dubai heb je in de metro speciale coupes voor vrouwen met kinderen. Deze staan in het roze aangegeven en zijn vaak een stukje rustiger (de huilende kinderen niet meegerekend).


Ik moest even zoeken naar het begin van de monorail. Dubai is niet echt ingesteld op wandelaars en ik verdwaalde een beetje bij de American University en de hotels die openbare toegang tot de stranden onmogelijk maken op dit stukje.



Maar natuurlijk vond ik uiteindelijk het begin van de monorail. Wel grappig, want zo zweef je een beetje boven de palm en krijg je toch een indruk van de palmbladeren, die je eigenlijk vooral vanuit de lucht goed kunt zien.


Uitzicht op hotel Atlantis.


De huizen. Een klein appartement in een flat kost hier al zo'n miljoen euro, ik durf niet te raden wat een huisje hier kost.


Op het bovenste puntje van de Palm hoopte ik nog een duik te kunnen nemen in de zee. Maar helaas. Alles afgeschermd voor de hotelgasten en de buitenzijde van de palm is niet toegankelijk. Ik wandelde dus maar een stuk langs de autoweg en had wel een mooi uitzicht op de zee en Dubai.




En aan de andere kant op de ondergaande zon.



Genieten van het strand lukte dus niet, maar wel kon ik, hoe verrassend ;), een mall bezoeken.


Ook hier weer Disneyachtige taferelen.







Toch vind ik het wel geweldig hoor, je kunt het zo gek niet bedenken of het is gebouwd. De maakbare wereld in het kwadraat. 


De zon ging net onder toen ik weer in de monorail terug zat. De laatste uitzichten op de stad.





En de volgende bouwputten. Dat gaat gewoon maar door. Hele series arbeiders uit onder meer Pakistan en India zijn ingevlogen, wonen in arme sloppenwijken en worden iedere dag per bus vervoerd naar de bouwplaatsen. Keihard werken, want in de zomer bij meer dan 40 graden gaat alles gewoon door. Die enorme scheiding tussen arm en rijk geven Dubai wel een zwart rafelrandje. Aan de andere kant, als je ziet hoe verschillende nationaliteiten en geloven hier naast elkaar leven, dan is het in Nederland ook niet zo best gesteld.




Nog één keertje samen uit eten met Suus! Het was heerlijk om haar weer te zien en lekker bij te kletsen. Leuk ook om te weten hoe ze woont en hoe het leven daar is.



Ze nam me mee naar het restaurant van Jamie Oliver, vlak bij de Burj El Arab.




We aten heerlijk, en in dit restaurant konden we zelfs een glaasje wijn bestellen! Gezellig!


En toen was het alweer voorbij. Zondagnacht om 3 uur vertrok mijn vliegtuig. Terug naar de kou. Terug naar Nederland. Terug naar waar het toch uiteindelijk mijn allerliefste thuis is.


Weet je deze nog?

Related Posts with Thumbnails