Skip to main content

Practice ease

Practice ease. Wijze woorden van mijn 'yogajuf' Tara Stiles. 

Waar het op neer komt is dat je wel keihard kunt werken aan een bepaald doel. Maar dat het uiteindelijk gaat om de weg erheen. Want de manier waarop je dingen doet, die neem je altijd met je mee. Zo leek ik vorige week een beetje op Sammy, als ze haar eigen staart achterna rent. Tollend rondjes rennen, op niets af. In mijn hoofd dan. En dan is ons doel allang niet meer 'hard werken zodat we later kunnen reizen en prettig kunnen leven'. Dat doel heb ik nooit in mijn kaartenbakje gehad. Later is nu. De dingen doen die je leuk en belangrijk vindt, moet je zoveel mogelijk nu doen. 

En toen zag ik dit berichtje:

If you aim at a goal, you may get the goal, someday.
But it turns out it's not the goal that's important. It's how you get there. Because how you move through your life, how you get there, is how you're going to feel, about wherever you land.
If it's a push and struggle, filled with stress and tension, you'll still feel stressed and worn out when you get there. You'll immediately begin to think, it must be some other goal I really need. This place I wanted to be, it isn't very good at all!
It matters, how you feel along the way. If it feels good to you along the way, it will feel good wherever you are. You'll just always feel good. What you create will feel good. The people around you will feel good.
Practice feeling good the whole way, and make feeling good your goal. No pain no gain is out. 

Het herinnerde me eraan dat het een kwestie van oefenen is. Niet op de lange termijn, maar juist nu. Vandaag. Als je simpeler wil leven, met meer tijd en aandacht voor het kleine geluk, dan moet je daar tijd voor maken en dus meer tijd en aandacht geven aan die kleine dingen om je heen. En dat deed ik dan maar. Gewoon weer opnieuw.


Mooie zon.


Rondje rennen en extra letten op de knisperende bladeren.


We hebben er maar weer eens een puzzel bijgepakt. Dat hoort bij de herfst.


Nog meer bladeren.


In de natuur is altijd schoonheid te vinden.


Gewoon vlak onder je neus.


De lekkerste verwarmende soep voor de herfst:
Snijd een flink stuk gember klein, een ui in ringen en bak deze glazig. Doe een zak geschilde zoete aardappels (in kleinere stukjes) erbij en bak het even aan. Flink wat kerrie erover, scheutje tabasco, beetje citroen. Bouillon erbij. Staafmixeren. Blikje/pakje kokosmelk erbij. Nog een keer staafmixeren. Favo soep van ons allemaal.


Mist. Grauw. Bluh.


Explosie in de bloemenbos.



Deze foto is niet van mij, maar van ijsvogels.nl. Gisteren zag ik er al eentje. Razendsnel flitste er een streep blauw over het water, vlak bij het huis van de buren. Een blije schok ging door me heen. Een ijsvogeltje. Wat bijzonder! En vanmiddag, zag ik m weer; toen ik even in de caravan zat te lummelen (in het kader van 'meer lummelen doet de mensheid goed'-if in ieder geval het jolandamens). Ik tuurde wat voor me uit en moest even focussen voor ik doorhad wat er op de schutting zat. Een grote snavel. En blauw. Zo blauw! Wat een cadeautje op de maandag. Een 'teken' dat het werkt, dat 'practice ease'.

Comments

Willy said…
Mooie woorden én foto's! X
max said…
Gaaf he die vogeltjes? Hier zitten ze inmiddels ook en soms sta ik even stil, hoor het geluid en kijk om me heen en ja! Daar vliegt dan het ijsvogeltje. Elke keer word ik er ook weer blij van.

Zag dat je nog aan het lopen bent. Lekker buiten. Ik ook! Ik deed twee keer een 120 km route met de hond afgelopen zomer in de UK. Geweldig natuurlijk. De tweede keer hebben we ook buiten onderweg geslapen met de tent :-)

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more