Dubai dag 3: Dubai Mall en de Palm


De laatste plaatjes van Dubai. Lunchtijd. Ik had trek en bedacht 'even snel' met de metro naar de Dubai Mall te gaan, daar zijn zoveel eettentjes. Daarmee vergiste ik me in de afstanden die je loopt. Niet alleen de metrostations zijn groot, ook vanaf de metro naar de Mall is het best een stukje lopen.
(deze dagen liep ik vrijdag 22.520 stappen, zaterdag 19.328 en zondag zelfs het record van 27.802 stappen)



Wat plaatjes om een indruk te krijgen van de mall. Steeds meer kerstversiering.














Ik at een heerlijke noodlesoup, loempiaatjes en een dikke shake van avocado en banaan en kon er weer helemaal tegen. Huppetee, weer op pad. Met de metro naar het begin van de Palm Jumeirah. Het kunstmatige eiland in de vorm van een palmboom, waarop een enorm vijfsterrenhotel is gebouwd, met een zwemparadijs en waar ook allerlei huizen zijn gebouwd. De ouders van Victoria Beckham schijnen er te wonen. Het eiland was een project van 12 miljard dollar. Je kunt wel nagaan hoe duur een optrekje hier is ;).

Wel grappig: in dubai heb je in de metro speciale coupes voor vrouwen met kinderen. Deze staan in het roze aangegeven en zijn vaak een stukje rustiger (de huilende kinderen niet meegerekend).


Ik moest even zoeken naar het begin van de monorail. Dubai is niet echt ingesteld op wandelaars en ik verdwaalde een beetje bij de American University en de hotels die openbare toegang tot de stranden onmogelijk maken op dit stukje.



Maar natuurlijk vond ik uiteindelijk het begin van de monorail. Wel grappig, want zo zweef je een beetje boven de palm en krijg je toch een indruk van de palmbladeren, die je eigenlijk vooral vanuit de lucht goed kunt zien.


Uitzicht op hotel Atlantis.


De huizen. Een klein appartement in een flat kost hier al zo'n miljoen euro, ik durf niet te raden wat een huisje hier kost.


Op het bovenste puntje van de Palm hoopte ik nog een duik te kunnen nemen in de zee. Maar helaas. Alles afgeschermd voor de hotelgasten en de buitenzijde van de palm is niet toegankelijk. Ik wandelde dus maar een stuk langs de autoweg en had wel een mooi uitzicht op de zee en Dubai.




En aan de andere kant op de ondergaande zon.



Genieten van het strand lukte dus niet, maar wel kon ik, hoe verrassend ;), een mall bezoeken.


Ook hier weer Disneyachtige taferelen.







Toch vind ik het wel geweldig hoor, je kunt het zo gek niet bedenken of het is gebouwd. De maakbare wereld in het kwadraat. 


De zon ging net onder toen ik weer in de monorail terug zat. De laatste uitzichten op de stad.





En de volgende bouwputten. Dat gaat gewoon maar door. Hele series arbeiders uit onder meer Pakistan en India zijn ingevlogen, wonen in arme sloppenwijken en worden iedere dag per bus vervoerd naar de bouwplaatsen. Keihard werken, want in de zomer bij meer dan 40 graden gaat alles gewoon door. Die enorme scheiding tussen arm en rijk geven Dubai wel een zwart rafelrandje. Aan de andere kant, als je ziet hoe verschillende nationaliteiten en geloven hier naast elkaar leven, dan is het in Nederland ook niet zo best gesteld.




Nog één keertje samen uit eten met Suus! Het was heerlijk om haar weer te zien en lekker bij te kletsen. Leuk ook om te weten hoe ze woont en hoe het leven daar is.



Ze nam me mee naar het restaurant van Jamie Oliver, vlak bij de Burj El Arab.




We aten heerlijk, en in dit restaurant konden we zelfs een glaasje wijn bestellen! Gezellig!


En toen was het alweer voorbij. Zondagnacht om 3 uur vertrok mijn vliegtuig. Terug naar de kou. Terug naar Nederland. Terug naar waar het toch uiteindelijk mijn allerliefste thuis is.


2 comments:

Anonymous said...

Leuk verslag weer met verhalen en foto's. Al die malls, zo anders dan de IJselmeerfoto's en natuurfoto's (past toch beter, en elke dag anders, de natuur). Groetjes, Angelique

wilmi said...

Wow zeg, wat indrukwekkend! Heel leuk om zoveel foto's te zien, dank voor het delen. Ik geloof dat het me helemaal zou duizelen tussen al die malls en wolkenkrabbers...

Dit vinden anderen leuk nu