Skip to main content

Project voortuin

We wonen hier alweer 6 jaar. In die tijd hebben we zoveel aangepakt. Ieder jaar iets. Stukje bij beetje. Af en toe heb je het gevoel dat het nooit klaar is. Leuk hoor, zo'n enorm huis en nog veel meer grond. Maar je moet het ook onderhouden. Schoon maken. Onkruidvrij maken. Verven. Al tijdens het werken aan iets, wordt de to do list alleen  maar langer, zo lijkt het af en toe. Maar gelukkig heb ik Joost. Mr Weet-Van-Aanpakken. De koning van het harde werken. Van je dromen uit laten komen. 

En ook nu weer was hij begonnen, terwijl ik nog op Pinterest een beetje aan het bladeren was tussen plaatjes van mooie bloemen en leuke hekjes. Maar ja, met bladeren op Pinterest heeft nog nooit iemand een huis gebouwd. Als je iets wil, dan zit er niets anders op dan ervoor te werken. De eerste stap te zetten en gewoon maar te beginnen. Go For It.

Even terug in de tijd.

Zo troffen we het huis, toen we er voor het eerst ronddoolden, met een klein zaadje in ons hoofd dat dit misschien we de plek zou kunnen zijn waar we heel gelukkig konden leven met zijn allen.


Al tien jaar leeg. De tuin uit zijn voegen gegroeid. Maar er waren zoveel andere prioriteiten. We deden niet veel meer dan het lelijkste eruit te slopen. De bielzen begroeid met onkruid, die lelijke jaren 70 reclamehekken.




Als ik zo terugkijk, dan verbaas ik me met terugwerkende kracht dat we hier zo doorheen hebben kunnen kijken.


Flashforward naar zomer 2014. Hoewel we in de jaren met snoeien en kleine dingen gemaakt hadden van de voortuin wat we op dat moment met die middelen konden, was het ook wel tijd voor iets anders. We hadden het wel geprobeerd hoor en veel al gerealiseerd. Het tuintje naast het huis met hosta's en twee catalpa's is prachtig. De parkeerplaatsen netjes. Mooie houten hekken. Een moestuintje hadden we en Lotte en ik hadden onze bloementuin, waar nu dahlia's en stokrozen groeiden. We hadden gigantische snoeiacties gedaan en het is echt al enorm opgeknapt.
Maar veel was ook anders uitgepakt dan we verwacht hadden. De beukenhaag die we hadden aangeplant was niet aangeslagen en hadden we een andere plek gegeven in de tuin. Nu vechten riet en brandnetels om hun plekje langs het hek. De boompjes die Joost een keer had gekregen en die we neer hadden gezet waren inmiddels zo enorm gegroeid dat de tuin vochtig en donker was geworden. Zonder lijn. Een bij elkaar geraapt zooitje. Nou ben ik dol op bij elkaar geraapte zooitjes en zijn wij er niet de mensen naar om alles tiptop geregeld te hebben volgens juiste plannen van aanpak, maar dit vroeg toch om actie.






Nog even het plaatje voor:



We gingen aan de gang. Voor ik met mijn ogen kon knipperen was er al enorm veel gebeurd. De afgelopen week is er een tornado door de tuin gegaan.


Snoeien. Zagen, Versnipperen.


In dat geweld sneuvelen ook dierbare dingen. De oude perenboom bleek rot onder in de stam.



Zagen. Vegen. Ruimen. Denken. Dromen. Schetsen.



Het zware werk werd gedaan, maar ik heb ook uren in de tuin gestaan, alle vlonders schoon geboend. Onkruid weg tussen de planken. Alles gaat altijd maar door. Dat is ook leuk. En een fijne afwisseling na een dag achter de computer. Het voordeel van thuis werken is dat je geen reistijd hebt. In plaats van in de file te staan, ga ik gewoon aan de slag.





De afgelopen week stond in het teken van terug naar de basis. We willen het nu goed aanpakken en dat kan niet door een beetje te snoeien en te knippen. Echt terug naar het lege vel papier.


Ik plukte voor de laatste keer bloemen en haalde de dahliaknollen eruit, te vroeg, maar hopelijk kunnen we ze weer een plekje geven na de winter en geven ze volgend jaar weer ergens anders mooie bloemen.


Wortelstelsels werden eruit gehaald. Alle tegels eruit.





Wat.Een.Werk.





Veel rondjes lopen. Plannen maken. Door onze oogharen kijken en voor ons zien hoe het straks kan worden. Dit is het plan.


En dit is waar we staan na week 1:

To be continued.....

Comments

Fleur said…
Dit is biljant! Wat goed! En wat een harde werkers zijn jullie!
(ja en zo snap ik wel hoe jij aan je 10000 stappen komt! ;-) )
Willy said…
Wat een klus, maar ook wat een ruimte en licht! Leuk om de foto's voor en na te zien. Ben benieuwd naar het vervolg! En wat Fleur zegt: zo kom je wel aan die stappen, zelfs op de dagen waarop je thuis werkr. Succes!
jojoco said…
@fleur en @willy,
dat was nou juist het frustrerende. Op maandag en dinsdag had ik me na het werk uit de naad gewerkt in de tuin, maar daarmee maak je maar weinig stappen. Niet eens de 10.000 gehaald dus toen. Jammer dat ze tuinieren niet als activiteit zien.
Sil said…
Wauw!
Wát een energie! Heerlijk!!
jojoco said…
Met een knipoog was dat, mijn reactie. Want zo'n upmeter is geinig, maar daarvan word ik niet echt chagrijnig.
wilmi said…
Wat een klus zeg! Dat is een werk geweest..

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more