Skip to main content

Project voortuin

We wonen hier alweer 6 jaar. In die tijd hebben we zoveel aangepakt. Ieder jaar iets. Stukje bij beetje. Af en toe heb je het gevoel dat het nooit klaar is. Leuk hoor, zo'n enorm huis en nog veel meer grond. Maar je moet het ook onderhouden. Schoon maken. Onkruidvrij maken. Verven. Al tijdens het werken aan iets, wordt de to do list alleen  maar langer, zo lijkt het af en toe. Maar gelukkig heb ik Joost. Mr Weet-Van-Aanpakken. De koning van het harde werken. Van je dromen uit laten komen. 

En ook nu weer was hij begonnen, terwijl ik nog op Pinterest een beetje aan het bladeren was tussen plaatjes van mooie bloemen en leuke hekjes. Maar ja, met bladeren op Pinterest heeft nog nooit iemand een huis gebouwd. Als je iets wil, dan zit er niets anders op dan ervoor te werken. De eerste stap te zetten en gewoon maar te beginnen. Go For It.

Even terug in de tijd.

Zo troffen we het huis, toen we er voor het eerst ronddoolden, met een klein zaadje in ons hoofd dat dit misschien we de plek zou kunnen zijn waar we heel gelukkig konden leven met zijn allen.


Al tien jaar leeg. De tuin uit zijn voegen gegroeid. Maar er waren zoveel andere prioriteiten. We deden niet veel meer dan het lelijkste eruit te slopen. De bielzen begroeid met onkruid, die lelijke jaren 70 reclamehekken.




Als ik zo terugkijk, dan verbaas ik me met terugwerkende kracht dat we hier zo doorheen hebben kunnen kijken.


Flashforward naar zomer 2014. Hoewel we in de jaren met snoeien en kleine dingen gemaakt hadden van de voortuin wat we op dat moment met die middelen konden, was het ook wel tijd voor iets anders. We hadden het wel geprobeerd hoor en veel al gerealiseerd. Het tuintje naast het huis met hosta's en twee catalpa's is prachtig. De parkeerplaatsen netjes. Mooie houten hekken. Een moestuintje hadden we en Lotte en ik hadden onze bloementuin, waar nu dahlia's en stokrozen groeiden. We hadden gigantische snoeiacties gedaan en het is echt al enorm opgeknapt.
Maar veel was ook anders uitgepakt dan we verwacht hadden. De beukenhaag die we hadden aangeplant was niet aangeslagen en hadden we een andere plek gegeven in de tuin. Nu vechten riet en brandnetels om hun plekje langs het hek. De boompjes die Joost een keer had gekregen en die we neer hadden gezet waren inmiddels zo enorm gegroeid dat de tuin vochtig en donker was geworden. Zonder lijn. Een bij elkaar geraapt zooitje. Nou ben ik dol op bij elkaar geraapte zooitjes en zijn wij er niet de mensen naar om alles tiptop geregeld te hebben volgens juiste plannen van aanpak, maar dit vroeg toch om actie.






Nog even het plaatje voor:



We gingen aan de gang. Voor ik met mijn ogen kon knipperen was er al enorm veel gebeurd. De afgelopen week is er een tornado door de tuin gegaan.


Snoeien. Zagen, Versnipperen.


In dat geweld sneuvelen ook dierbare dingen. De oude perenboom bleek rot onder in de stam.



Zagen. Vegen. Ruimen. Denken. Dromen. Schetsen.



Het zware werk werd gedaan, maar ik heb ook uren in de tuin gestaan, alle vlonders schoon geboend. Onkruid weg tussen de planken. Alles gaat altijd maar door. Dat is ook leuk. En een fijne afwisseling na een dag achter de computer. Het voordeel van thuis werken is dat je geen reistijd hebt. In plaats van in de file te staan, ga ik gewoon aan de slag.





De afgelopen week stond in het teken van terug naar de basis. We willen het nu goed aanpakken en dat kan niet door een beetje te snoeien en te knippen. Echt terug naar het lege vel papier.


Ik plukte voor de laatste keer bloemen en haalde de dahliaknollen eruit, te vroeg, maar hopelijk kunnen we ze weer een plekje geven na de winter en geven ze volgend jaar weer ergens anders mooie bloemen.


Wortelstelsels werden eruit gehaald. Alle tegels eruit.





Wat.Een.Werk.





Veel rondjes lopen. Plannen maken. Door onze oogharen kijken en voor ons zien hoe het straks kan worden. Dit is het plan.


En dit is waar we staan na week 1:

To be continued.....

Comments

Fleur said…
Dit is biljant! Wat goed! En wat een harde werkers zijn jullie!
(ja en zo snap ik wel hoe jij aan je 10000 stappen komt! ;-) )
Willy said…
Wat een klus, maar ook wat een ruimte en licht! Leuk om de foto's voor en na te zien. Ben benieuwd naar het vervolg! En wat Fleur zegt: zo kom je wel aan die stappen, zelfs op de dagen waarop je thuis werkr. Succes!
jojoco said…
@fleur en @willy,
dat was nou juist het frustrerende. Op maandag en dinsdag had ik me na het werk uit de naad gewerkt in de tuin, maar daarmee maak je maar weinig stappen. Niet eens de 10.000 gehaald dus toen. Jammer dat ze tuinieren niet als activiteit zien.
Sil said…
Wauw!
Wát een energie! Heerlijk!!
jojoco said…
Met een knipoog was dat, mijn reactie. Want zo'n upmeter is geinig, maar daarvan word ik niet echt chagrijnig.
wilmi said…
Wat een klus zeg! Dat is een werk geweest..

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …