Skip to main content

Project voortuin

We wonen hier alweer 6 jaar. In die tijd hebben we zoveel aangepakt. Ieder jaar iets. Stukje bij beetje. Af en toe heb je het gevoel dat het nooit klaar is. Leuk hoor, zo'n enorm huis en nog veel meer grond. Maar je moet het ook onderhouden. Schoon maken. Onkruidvrij maken. Verven. Al tijdens het werken aan iets, wordt de to do list alleen  maar langer, zo lijkt het af en toe. Maar gelukkig heb ik Joost. Mr Weet-Van-Aanpakken. De koning van het harde werken. Van je dromen uit laten komen. 

En ook nu weer was hij begonnen, terwijl ik nog op Pinterest een beetje aan het bladeren was tussen plaatjes van mooie bloemen en leuke hekjes. Maar ja, met bladeren op Pinterest heeft nog nooit iemand een huis gebouwd. Als je iets wil, dan zit er niets anders op dan ervoor te werken. De eerste stap te zetten en gewoon maar te beginnen. Go For It.

Even terug in de tijd.

Zo troffen we het huis, toen we er voor het eerst ronddoolden, met een klein zaadje in ons hoofd dat dit misschien we de plek zou kunnen zijn waar we heel gelukkig konden leven met zijn allen.


Al tien jaar leeg. De tuin uit zijn voegen gegroeid. Maar er waren zoveel andere prioriteiten. We deden niet veel meer dan het lelijkste eruit te slopen. De bielzen begroeid met onkruid, die lelijke jaren 70 reclamehekken.




Als ik zo terugkijk, dan verbaas ik me met terugwerkende kracht dat we hier zo doorheen hebben kunnen kijken.


Flashforward naar zomer 2014. Hoewel we in de jaren met snoeien en kleine dingen gemaakt hadden van de voortuin wat we op dat moment met die middelen konden, was het ook wel tijd voor iets anders. We hadden het wel geprobeerd hoor en veel al gerealiseerd. Het tuintje naast het huis met hosta's en twee catalpa's is prachtig. De parkeerplaatsen netjes. Mooie houten hekken. Een moestuintje hadden we en Lotte en ik hadden onze bloementuin, waar nu dahlia's en stokrozen groeiden. We hadden gigantische snoeiacties gedaan en het is echt al enorm opgeknapt.
Maar veel was ook anders uitgepakt dan we verwacht hadden. De beukenhaag die we hadden aangeplant was niet aangeslagen en hadden we een andere plek gegeven in de tuin. Nu vechten riet en brandnetels om hun plekje langs het hek. De boompjes die Joost een keer had gekregen en die we neer hadden gezet waren inmiddels zo enorm gegroeid dat de tuin vochtig en donker was geworden. Zonder lijn. Een bij elkaar geraapt zooitje. Nou ben ik dol op bij elkaar geraapte zooitjes en zijn wij er niet de mensen naar om alles tiptop geregeld te hebben volgens juiste plannen van aanpak, maar dit vroeg toch om actie.






Nog even het plaatje voor:



We gingen aan de gang. Voor ik met mijn ogen kon knipperen was er al enorm veel gebeurd. De afgelopen week is er een tornado door de tuin gegaan.


Snoeien. Zagen, Versnipperen.


In dat geweld sneuvelen ook dierbare dingen. De oude perenboom bleek rot onder in de stam.



Zagen. Vegen. Ruimen. Denken. Dromen. Schetsen.



Het zware werk werd gedaan, maar ik heb ook uren in de tuin gestaan, alle vlonders schoon geboend. Onkruid weg tussen de planken. Alles gaat altijd maar door. Dat is ook leuk. En een fijne afwisseling na een dag achter de computer. Het voordeel van thuis werken is dat je geen reistijd hebt. In plaats van in de file te staan, ga ik gewoon aan de slag.





De afgelopen week stond in het teken van terug naar de basis. We willen het nu goed aanpakken en dat kan niet door een beetje te snoeien en te knippen. Echt terug naar het lege vel papier.


Ik plukte voor de laatste keer bloemen en haalde de dahliaknollen eruit, te vroeg, maar hopelijk kunnen we ze weer een plekje geven na de winter en geven ze volgend jaar weer ergens anders mooie bloemen.


Wortelstelsels werden eruit gehaald. Alle tegels eruit.





Wat.Een.Werk.





Veel rondjes lopen. Plannen maken. Door onze oogharen kijken en voor ons zien hoe het straks kan worden. Dit is het plan.


En dit is waar we staan na week 1:

To be continued.....

Comments

Fleur said…
Dit is biljant! Wat goed! En wat een harde werkers zijn jullie!
(ja en zo snap ik wel hoe jij aan je 10000 stappen komt! ;-) )
Willy said…
Wat een klus, maar ook wat een ruimte en licht! Leuk om de foto's voor en na te zien. Ben benieuwd naar het vervolg! En wat Fleur zegt: zo kom je wel aan die stappen, zelfs op de dagen waarop je thuis werkr. Succes!
jojoco said…
@fleur en @willy,
dat was nou juist het frustrerende. Op maandag en dinsdag had ik me na het werk uit de naad gewerkt in de tuin, maar daarmee maak je maar weinig stappen. Niet eens de 10.000 gehaald dus toen. Jammer dat ze tuinieren niet als activiteit zien.
Sil said…
Wauw!
Wát een energie! Heerlijk!!
jojoco said…
Met een knipoog was dat, mijn reactie. Want zo'n upmeter is geinig, maar daarvan word ik niet echt chagrijnig.
wilmi said…
Wat een klus zeg! Dat is een werk geweest..

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more