Oostvaardersplassen


Lang verhaal kort: afgelopen zondag was Isa met een vriendin opeens met gratis kaartjes in Walibi en zou ik haar ophalen. Om niet voor niets dat hele eind te rijden, besloot ik al eerder te gaan en een stop te maken bij de Oostvaardersplassen. Iedere ochtend kijk ik er op uit, als ik over het IJsselmeer heen naar de overkant tuur. Sinds De Nieuwe Wildernis kijk ik met andere gedachten over het water. Dat daar zo'n hele wereld is, met paarden en andere dieren. 

Maar het kwam er nooit van om die kant eens op te gaan. En nu liep ik daar zomaar, tegen zonsondergang. Het was al vrij rustig, en het gebied was anders dan ik verwachte. Een keurig betonnen pad, je kon niet echt verdwalen. Alhoewel, met alle modder en paardenpoep was het zo keurig eigenlijk niet. Het gebied zelf was een beetje desolaat. Vochtig, drassig, met afgeknapte en omgevallen bomen, stakerig in het tegenlicht. Kaal was het. Een beetje als in een film. Een beetje het einde van de wereld, ware het niet dat in de verte gewoon elektriciteitsmasten te zien waren, net als de flatgebouwen van Almere of Lelystad.


En daar zag ik ze opeens. De Konikspaardjes. Twee groten en een kleintje. Met witte etiketten op hun voorhoofd.



Prachtige beesten met krachtige koppen, eh hoofden, en een vriendelijke blik, bijna alsof ze glimlachten.





Wat verderop zag ik een hele kudde wegsjokken, even was het niet meer zo bijzonder. Maar tijdens de rest van de wandeling zag ik ze niet meer, die paardjes, en was ik alleen met het gebied.








Toch niet helemaal alleen ;).






Wat een mooie en bijzondere zondagmiddag.

No comments:

Dit vinden anderen leuk nu