Iphonefotootjes

De week weer in een handvol kiekjes.

Lunchwandeling naar het weiland. Sinds ik via mijn Up terugzag dat ik de laatste tijd op mijn volle kantoordagen (ma-di-do) niet zo makkelijk meer de 10.000 stappen haalde, probeer ik weer bewuster om ook dan even wat extra te lopen. 


Lekker bramen geplukt. 


Plankje. Ook dat doe ik niet meer zo trouw. Maar deze dag probeerde ik er weer eentje, tot groot plezier van Sammy, die meelifte.


Deze week zijn we weer aan het opbouwen in de tuin. Na het werken achter de computer dus aan de slag met sjouwen, slepen, tillen, straten. Maar het gaat zo mooi worden!


Het Juulspad. Gemaakt van oude geeltjes die we van Juuls kregen.


Een lief pakket van een lief vriendinnetje, die me een hart onder de herfstriem wilde steken. Word ik blij van.


Lotte en Juuls vieren samen hun verjaardag, ze zijn bijna alweer jarig, maar dat mag de pret niet drukken. Ze hebben een heel programma verzonnen. Wij hoeven dat alleen maar in te vullen met de speurtocht. Kunnen wij wel. Leuk! Het is het laatste 'kinderfeestje' waarbij wij mee organiseren. Een end of an era.


Sammy doet ook aan yoga. De downward facing cat.


#goedemorgen


Sammietje doet haar naam eer aan: Piep! (gedoopt tot Sammietje Piep)



Het IJsselmeer een paar minuten later.


Ik maak verse groentesoep van groente uit de moestuin.


Lekkere interval! Het wilde even niet zo met rennen. Had van die zware benen en voelde me zo moe. Misschien ook niet zo raar, met al die tuinactiviteiten erbij. Maar ik dub dan tussen 'niet zeuren en doorzetten' en 'lief zijn voor jezelf en extra rust nemen'. Dat laatste werkte ook niet echt goed, van extra slaap en op de bank werd ik alleen maar vermoeider. Dus maar schop onder mijn kont en gaan.


Groente voor en na de grill.


Ik kocht een nieuw lekker vest. Type deken. Voor op de bank, of buiten bij het vuur.


Vorderingen in de tuin.


Fijn van de herfst. Weer kaarsjes aan. De haard aan. Spinnende kat op schoot.


En met donkere avonden en niet meer na het eten lang buiten kunnen spelen, breekt de tijd weer aan voor andere dingen: fotoboek maken. Ik moet 2014 nog doen, maar ben eerst aan het vakantieboek van deze zomer begonnen.


Mooi boek. Mee naar school voor de kinderboekenweek.


De ochtend is grijs.


Donderdagmiddag. Na het werk naar Hoorn met mijn auto volgeladen met vier kinderen die allemaal naar het Talententheater gaan. Fijn, kunnen wij als ouders afwisselen met brengen en halen. Ik combineer het brengen met een wandeling door de stad.



Op de terugweg is het licht zo mooi dat ik mijn auto aan de kant zet en de dijk op klim om te genieten van het licht, de lucht en het uitzicht.





Dit soort momenten moet je gewoon even pakken. Dan maar wat later thuis, wat later koken. De to do lists kunnen wel wachten (het is druk, want volgende week ben ik er een week niet en er moet van alles af). Maar ik laat me niet gekmaken. Nu is nu.



Thuis zijn ze zo opgeschoten. Want het allermeeste werk wordt door Joost en de klusser gedaan. Ik hobbel er af en toe maar een beetje bij.



Het huis is nu zo open naar het water. Ik vind het echt mooi worden. Je ziet opeens dat het huis echt zijn charme heeft.


Nu nog meer echt aan het water. Geen donker bos ertussen.


Vrijdagochtend wilde ik een klein stukje lopen, maar het ging zo lekker. Ik liep op wolkjes en liep zo door, meer dan 11 km. Fijn!


Ik maakte een heerlijke Thaise curry.


En na het werk, lopen, straatje straten (ik heb een heel stuk helemaal zelf gestraat, zo leuk!), boodschappen doen, verjaarsvoorbereidingen, was opruimen en nog meer, vond ik het echt tijd om languit op de bank te gaan. Met spinnende kat op schoot.


2 comments:

Anonymous said...

Neem meer rust, je ziet er afgetobt uit.

Renate.

Heidy said...

Jolanda, wat woon jij toch super mooi zo aan het water. Wat geniet ik toch altijd weer van je verhalen en foto's. Wat een werk wordt er verzet zeg, ben benieuwd naar het eindresultaat. Ik zou ook graag aan het water wonen maar ben dan weer bang dat we verder van de bewoonde wereld af komen te wonen en de kids zo ver moeten fietsen naar school en straks naar de kroeg. Maar toch blijft het trekken dat water! Mijn man vaart al zijn hele leven (werkt bij een baggerbedrijf) en wil ook het liefst aan het water wonen! Misschien ooit nog eens! Al wil ik niet zoveel tuin erbij want de helft van het jaar woon ik dus alleen met de kids en wil dan niet zoveel in de tuin werken! De andere helft van het jaar is mijn man natuurlijk thuis maar ook hij heeft geen groene vingers. Maar dromen mag altijd toch?

Groetjes Heidy

Dit vinden anderen leuk nu