Back to life. Back to reality.

Terug naar de harde realiteit. Want als je denkt dat het leven één grote vakantie is, nou dan heb je het mis.

Terug uit Terschelling. Terug in de harde werkelijkheid. Die van een schoon huis (dank je Maria) en de geur van versgebakken pruimentaart. Pruimen uit eigen tuin wel te verstaan.


Met geknor van een rode kater.


Zwaar leven zei ik toch. Het kan niet alleen maar feest zijn.



Gelukkig bloeien ook in die harde werkelijkheid nog bloemen. Je hoeft alleen maar je ogen open te doen en een rondje extra te lopen.


Niet alleen bloemen. Ook de moestuin is gegroeid. 


Waarheid als een koe.


Heel leuk die natuur hoor. Maar je krijgt er wel vieze handen en voeten van.


En twee grote bakken vol onkruid (en dit was nog maar een deel). Hard werken in de harde werkelijkheid.


's Avonds een salade met alles zelfgekweekt, van de sla tot de komkommer en de tomaat. Lekker joh!


Het einde van de zomervakantie vierden Lotte en ik met het vuurwerk van de Kermis in Hoorn in de verte. Op het strandje.


Het fijne van het weer terugzijn in het dagelijks leven is dat we eindelijk weer Isa terug hadden op ons nest. We hebben je gemist lieve schat, ook al had jij een geweldige week! (en wij ook)


Agenda's versieren. De belangrijke taken die bij de terugkeer tot het dagelijks leven horen.


Mijn Up had lege batterijen, ik heb 'm sinds half april en in Italie deed ik 'm maar af, liep de hele dag in bikini zo ongeveer. Op Terschelling was de batterij op, maar nu kan ik weer iedere dag mijn 10.000 stappen zetten. Met een wandelingetje op het weiland om bloemen te plukken was dat ook deze dag weer gelukt.


Boeken kaften met Isa.


De allerlaatste vakantiedag, met een FoodFestival bij de molen. Totaal verregend, maar wij lieten ons niet uit het veld slaan.




Deze jongen uit Tasmanie zong geweldig!



Biertje erbij. Tevreden constateren dat deze pizza-oven wel heel erg schitterend is, maar dat Joost nog steeds de Pizzamaster aller pizzamasters is.


Terug in de realiteit. Waar het donkere kipje verstoten wordt, sinds vlak voor we naar Terschelling gingen ook een van de rode grote kippen door een roofvogel te grazen was genomen. De overgebleven kippen doen niet zo lief en ze zit de hele dag in de aardbeien. Dat was sowieso haar favoriete plek. Maar met 60 uur onafgebroken regen niet de handigste plek om te zitten. Maandagmorgen vond ik haar, ik was vergeten haar naar het nachthok te tillen in de avond. Totaal verzopen was ze. Een verlept vaatdoekje zag er mooier uit.

Ik droogde haar zo goed mogelijk af en nam haar mee naar binnen waar ik haar voorzichtig droog fohnde. Misschien een beetje overdreven, maar ik vond het zo sneu. Bovendien zijn deze kippen oersterk, maar kunnen ze slecht tegen nattigheid. Gelukkig komen er straks weer drogere dagen aan. Voor nu heb ik een roze parapluutje boven de aardbeien gezet.


Nog meer harde realiteit. Het leven is nu eenmaal niet altijd koekjes eten. Isa's eerste echte schooldag. Ze zou gaan fietsen. Volgens buienradar zou het droog zijn. Ja, dat kon buienradar wel beweren, maar het was niet droog. Zo'n dichte douche aan dunne miezerregen, waar je meteen doorweekt van wordt. Ik had beloofd een stukje mee te fietsen en samen deelden we het leed van de regen. Extra erg, want vandaag was ook de schoolfoto en om er nou net zo op te staan als Aardbeitje de donkere kip.....

Ik was ook zielig, want op de terugweg had ik een lekke band en kon ik de laatste twee kilometer ook nog eens wandelen. Sja, het leven is hard. En bonkig.


3 comments:

Anonymous said...

Hoi, neem te weinig tijd om op je Blogs te reageren, maar vind het superleuk je foto's, je verhalen, kortom geniet ervan om even langs te komen op je blog! Word er altijd vrolijk van!! Bedankt!! Groetjes, Miranda v.d.W.

jojoco said...

Hai Miranda,

Leuk dat je dat laat weten! Hoewel mijn log in eerste instantie bedoeld is om zelf bij de mooie dingen van de dagen stil te staan is het natuurlijk extra leuk als ik daarmee ook anderen een glimlach bezorg! Dank je wel!

Groet,

Jolanda

Angelique said...

Leuk dat de meiden zo ijverig agenda's versieren. J. wil niet eens een agenda "die gebruik ik toch niet" en versieren en kaften vindt hij maar onzin (dat laatste moet hij wel gaan doen dit weekend).

Dit vinden anderen leuk nu