Skip to main content

Vollemaansrit

Sommige ervaringen zijn zo bijzonder dat je al tijdens het meemaken weet dat je dit nooit meer zult gaan vergeten.

Isa had voor haar verjaardag van vriendinnen Fleur en Merel een geweldig gaaf cadeau gekregen: een vollemaansrit. Ik besloot met Brigitte mee te gaan om foto's te nemen en mee te genieten. Wat hadden ze er zin in!



Een prachtige manege in Schoorl, Poelenburg. De paarden werden verdeeld. Tijd om te poetsen en te zadelen.



De paarden hadden het best een beetje warm. Zo lief hoe ze allemaal met hun koppies buiten hangen.


En dit zijn Jut en Jul, in een tweelingstalletje.















Best wel een beetje groot, die paarden.


Maar eng vonden alleen Brigitte en ik het een beetje. Die meiden hadden nergens last van.



Daar gaan ze, op avontuur. Op paarden door de bossen, om de volle maan op te zien komen op het strand en daar lekker voluit te galopperen.

Brigitte en ik hadden ons eigen avontuur. Wij reden naar haar vader, Opa Theo, in Schoorl en ze liet me alle plekjes zien waar ze was opgegroeid. Wat een geluk om daar kind te kunnen zijn. Wij hadden ook geluk, want Opa Theo heeft een tandem en zo konden we met zijn drieën op de fiets.

Door bos en duin, richting de Kerf. De zon was al onder, het was behoorlijk aan het schemeren. De warmte van de dag hing nog in het bos. Het rook er naar gesmolten hars en af en toe waaide er een vleugje kamperfoelielucht voorbij. Er waren amper meer mensen en wij reden daar, gewoon de duinen door. Op een tandem! Zo gaaf! Ultiem vakantiegevoel.


Bij de Kerf aangekomen was het nog een flink stukje wandelen naar het strand. Het warme zand tussen mijn tenen, mijn ogen wenden langzaam aan het donker.
Op het strand zagen we de maan, groot en oranje, opkomen boven de duinen. Magisch. Echt magisch. Het zand had nog de sporen van de enorme regenbuien van gisteren, er waren niet veel mensen geweest hier vandaag. De lucht rook zout en de wind bracht verkoeling. Ik liep naar de zee en verwonderde me over de leegheid van het strand en de stilte van deze plek. En achter me de volle maan, die best wat licht gaf, het was nog steeds niet volledig donker.




En opeens hoorden we geluiden uit het bos komen. Daar kwamen ze aan, op hun paarden. Wow, wat een belevenis! Het was te donker om goed foto's te nemen, ik was een beetje aan het prutsen met mijn flits, die ik niet kon instellen - zo dom, had ik eerder moeten uitzoeken, maar ik flits nooit -. Ik besloot gelukkig al snel dat we het dan maar moesten opslaan in onze hoofden en te genieten van het moment in dit moment. Jeempie, het was zo bijzonder.




De paarden kwamen weer terug en gingen op de terugweg naar de manege. Wij liepen ook terug, het was inmiddels al na middernacht. En zo in het donker was het nog best lastig om het juiste paadje te vinden. Maar het lukte en we stapten weer op de fiets. Ik achterop de tandem, Het leek wel of door de donkerte onze zintuigen extra alert waren. Het knarsen van de wielen op het pad. Het ruisen van de wind. De geur van een zomernacht in de duinen, de wind die hier en daar opeens weer wat warmer was. En wij daar dus fietsend met zijn drietjes, in een verlaten duingebied. Magisch. Echt magisch.

De meiden hadden het geweldig gevonden, wat een belevenis, maar het gekwebbel achter in de auto verstomde al snel....

Comments

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more