Vollemaansrit

Sommige ervaringen zijn zo bijzonder dat je al tijdens het meemaken weet dat je dit nooit meer zult gaan vergeten.

Isa had voor haar verjaardag van vriendinnen Fleur en Merel een geweldig gaaf cadeau gekregen: een vollemaansrit. Ik besloot met Brigitte mee te gaan om foto's te nemen en mee te genieten. Wat hadden ze er zin in!



Een prachtige manege in Schoorl, Poelenburg. De paarden werden verdeeld. Tijd om te poetsen en te zadelen.



De paarden hadden het best een beetje warm. Zo lief hoe ze allemaal met hun koppies buiten hangen.


En dit zijn Jut en Jul, in een tweelingstalletje.















Best wel een beetje groot, die paarden.


Maar eng vonden alleen Brigitte en ik het een beetje. Die meiden hadden nergens last van.



Daar gaan ze, op avontuur. Op paarden door de bossen, om de volle maan op te zien komen op het strand en daar lekker voluit te galopperen.

Brigitte en ik hadden ons eigen avontuur. Wij reden naar haar vader, Opa Theo, in Schoorl en ze liet me alle plekjes zien waar ze was opgegroeid. Wat een geluk om daar kind te kunnen zijn. Wij hadden ook geluk, want Opa Theo heeft een tandem en zo konden we met zijn drieën op de fiets.

Door bos en duin, richting de Kerf. De zon was al onder, het was behoorlijk aan het schemeren. De warmte van de dag hing nog in het bos. Het rook er naar gesmolten hars en af en toe waaide er een vleugje kamperfoelielucht voorbij. Er waren amper meer mensen en wij reden daar, gewoon de duinen door. Op een tandem! Zo gaaf! Ultiem vakantiegevoel.


Bij de Kerf aangekomen was het nog een flink stukje wandelen naar het strand. Het warme zand tussen mijn tenen, mijn ogen wenden langzaam aan het donker.
Op het strand zagen we de maan, groot en oranje, opkomen boven de duinen. Magisch. Echt magisch. Het zand had nog de sporen van de enorme regenbuien van gisteren, er waren niet veel mensen geweest hier vandaag. De lucht rook zout en de wind bracht verkoeling. Ik liep naar de zee en verwonderde me over de leegheid van het strand en de stilte van deze plek. En achter me de volle maan, die best wat licht gaf, het was nog steeds niet volledig donker.




En opeens hoorden we geluiden uit het bos komen. Daar kwamen ze aan, op hun paarden. Wow, wat een belevenis! Het was te donker om goed foto's te nemen, ik was een beetje aan het prutsen met mijn flits, die ik niet kon instellen - zo dom, had ik eerder moeten uitzoeken, maar ik flits nooit -. Ik besloot gelukkig al snel dat we het dan maar moesten opslaan in onze hoofden en te genieten van het moment in dit moment. Jeempie, het was zo bijzonder.




De paarden kwamen weer terug en gingen op de terugweg naar de manege. Wij liepen ook terug, het was inmiddels al na middernacht. En zo in het donker was het nog best lastig om het juiste paadje te vinden. Maar het lukte en we stapten weer op de fiets. Ik achterop de tandem, Het leek wel of door de donkerte onze zintuigen extra alert waren. Het knarsen van de wielen op het pad. Het ruisen van de wind. De geur van een zomernacht in de duinen, de wind die hier en daar opeens weer wat warmer was. En wij daar dus fietsend met zijn drietjes, in een verlaten duingebied. Magisch. Echt magisch.

De meiden hadden het geweldig gevonden, wat een belevenis, maar het gekwebbel achter in de auto verstomde al snel....

No comments:

Dit vinden anderen leuk nu