Over kamp en de watjesmoeder


Al sinds het voorjaar heeft ze een appje dat de dagen telt. De dagen tot kamp. Waar Isa op haar achtste al in haar uppie op ponykamp ging, hoefde Lotte nooit zo nodig. We vroegen het wel eens hoor, of ze het niet leuk zou vinden, zeilkamp, sportkamp, maar nee, ze had er geen zin in. Knutselkamp leek haar wel leuk en een paar jaar geleden gingen we op zoek, maar vonden we alleen maar hele kerkelijke knutselkampen. Leek me toch niet echt iets. Tot ze er zelf mee kwam. In de National Geographic Junior had ze het gezien. Een National Geographic kamp. Dat leek haar superleuk. We schreven haar in en wat later wilde een vriendinnetje ook wel heel graag en ging ze dus niet meer alleen. Maanden, weken lang telde ze de dagen. En nu was het bijna zover en had ze opeens oorpijn. Nare oorpijn. Voor de zekerheid ging ik even met haar naar de huisarts. Oorontsteking bleek het te zijn, maar niet van het middenoor en druppels zouden snel helpen. Gelukkig, want morgen zou ze al gaan.

Die middag was ze slapjes en hangerig, ze voelde zich niet fit.


Ik had eigenlijk een werketentje, maar ben na het eerste drankje snel naar huis geraced, met die arme Lotte in mijn achterhoofd. Die nacht was rot. Gewoonweg rot. Ze had zo'n pijn. Zo'n stekende pijn. De druppels hielpen niet. De paracetamol hielp niet. Warme drupjes olie hielpen niet. Rechtop slapen hielp niet. Ze was zo verdrietig en voelde zich zo ellendig. Hoe moest dat nou, over een paar uurtjes zou kamp al beginnen en ze had zo'n pijn. Ze wilde per se en dikke tranen biggelden over haar wangen. Toen ik haar over haar haren aaide, kromp ze ineen van de pijn. Ik kon zelf ook bijna wel huilen. En deed dat de volgende ochtend ook toen ze om 7 uur werd opgepikt om te gaan.


Maar. Ik had een Plan. Overdag zou het vast wel gaan, als je bezig bent, dan merk je niet zoveel van de pijn. Bovendien, oorontsteking is vooral naar als je ligt. Ik zou haar niet nog zo'n rotnacht laten beleven, maar dan met vreemde begeleiding op een slaapzaal. Ik boekte een kamer in de buurt en na mijn werk en etentje met vriendin reed ik door naar de Veluwe. Daar had ik op een sjiek terrein voor weinig een soort stacaravan. Toen ik Lotte oppikte vlak voordat alle kampkinderen gingen slapen, was ze blij en vol verhalen, maar ook moe en met een bleek koppie. Ze had de afgelopen nacht ook maar een paar uurtjes geslapen.




Best fijn vond ze het. Even in de rust. Een nacht samen met mama. Na druppeltjes en pcm vielen we hand in hand in slaap. Om twee uur werd ze wakker van de pijn. Maar gelukkig hielp nu ibuprofen, die ik na overleg met de huisarts mocht geven. En ze viel weer in slaap en ik lag er naast en hoorde haar ademhalen en was blij dat dit zo goed ging.


Nu we wisten dat dit werkte en ze de volgende morgen vroeg een stuk frisser wakker werd, durfde ik haar met een gerust hart achter te laten.


Ze schoof aan bij het ontbijt en ik wenste haar veel plezier!


Mooie plek hoor, waar ze zitten!


Ik kocht een ontbijtje en probeerde er maar het beste van te maken.



Heerlijk picknicken ergens op een bankje in het bos. Er kwam een groep fietsers aan, op mountainbikes, met helmpjes. Verrek, dat is Lottes groep. Ik zwaaien!!!!


En daarna wandelde ik tot mijn hart weer gerust was. Wat ontzettend mooi.



Wat is het dan toch fijn om de natuur op te kunnen zoeken.




Ik klom in een jachthut en keek om me heen. Die Lotte, zie zou het nu wel redden.













En dat bleek ook. Hier en daar kreeg ik wat foto's en enthousiaste berichten. Morgen mag ik haar weer halen. Jammer vond ze. Veel te kort was het. Volgend jaar een hele week. Zonder oorpijn.


(maar nu tel ik de uren af.....)

2 comments:

Anonymous said...

Wat een TOPmoeder!!!!
En wat een fijn kamp, dat je het op deze manier mag oplossen.
Wat naar voor Lotte, dat ze nu net met die oorpijn zit. (is er ergens een verband met je te veel verheugen en ook wel een beetje stress hebben voor iets en net dan ziek worden? Mijn zus kreeg elke jaar een dikke keelontsteking als ze op schoolreis zouden gaan...)
Ik hoop dat ze zich langzaam beter gaat voelen en ten volle kan genieten.
Marjolein

jojoco said...

Fijn dat ze het zo leuk had he, Marjolein? En het zou best wel iets van zenuwen kunnen zijn, maar ze had ook wel extreem veel gezwommen de dagen ervoor. Als baby en klein kind had ze ook altijd oorontstekingen. Pechvogel. We hadden wel van die speciale oordoppen voor het zwemmen, maar de laatste jaren leek dat niet meer nodig.

Dit vinden anderen leuk nu