Skip to main content

Over kamp en de watjesmoeder


Al sinds het voorjaar heeft ze een appje dat de dagen telt. De dagen tot kamp. Waar Isa op haar achtste al in haar uppie op ponykamp ging, hoefde Lotte nooit zo nodig. We vroegen het wel eens hoor, of ze het niet leuk zou vinden, zeilkamp, sportkamp, maar nee, ze had er geen zin in. Knutselkamp leek haar wel leuk en een paar jaar geleden gingen we op zoek, maar vonden we alleen maar hele kerkelijke knutselkampen. Leek me toch niet echt iets. Tot ze er zelf mee kwam. In de National Geographic Junior had ze het gezien. Een National Geographic kamp. Dat leek haar superleuk. We schreven haar in en wat later wilde een vriendinnetje ook wel heel graag en ging ze dus niet meer alleen. Maanden, weken lang telde ze de dagen. En nu was het bijna zover en had ze opeens oorpijn. Nare oorpijn. Voor de zekerheid ging ik even met haar naar de huisarts. Oorontsteking bleek het te zijn, maar niet van het middenoor en druppels zouden snel helpen. Gelukkig, want morgen zou ze al gaan.

Die middag was ze slapjes en hangerig, ze voelde zich niet fit.


Ik had eigenlijk een werketentje, maar ben na het eerste drankje snel naar huis geraced, met die arme Lotte in mijn achterhoofd. Die nacht was rot. Gewoonweg rot. Ze had zo'n pijn. Zo'n stekende pijn. De druppels hielpen niet. De paracetamol hielp niet. Warme drupjes olie hielpen niet. Rechtop slapen hielp niet. Ze was zo verdrietig en voelde zich zo ellendig. Hoe moest dat nou, over een paar uurtjes zou kamp al beginnen en ze had zo'n pijn. Ze wilde per se en dikke tranen biggelden over haar wangen. Toen ik haar over haar haren aaide, kromp ze ineen van de pijn. Ik kon zelf ook bijna wel huilen. En deed dat de volgende ochtend ook toen ze om 7 uur werd opgepikt om te gaan.


Maar. Ik had een Plan. Overdag zou het vast wel gaan, als je bezig bent, dan merk je niet zoveel van de pijn. Bovendien, oorontsteking is vooral naar als je ligt. Ik zou haar niet nog zo'n rotnacht laten beleven, maar dan met vreemde begeleiding op een slaapzaal. Ik boekte een kamer in de buurt en na mijn werk en etentje met vriendin reed ik door naar de Veluwe. Daar had ik op een sjiek terrein voor weinig een soort stacaravan. Toen ik Lotte oppikte vlak voordat alle kampkinderen gingen slapen, was ze blij en vol verhalen, maar ook moe en met een bleek koppie. Ze had de afgelopen nacht ook maar een paar uurtjes geslapen.




Best fijn vond ze het. Even in de rust. Een nacht samen met mama. Na druppeltjes en pcm vielen we hand in hand in slaap. Om twee uur werd ze wakker van de pijn. Maar gelukkig hielp nu ibuprofen, die ik na overleg met de huisarts mocht geven. En ze viel weer in slaap en ik lag er naast en hoorde haar ademhalen en was blij dat dit zo goed ging.


Nu we wisten dat dit werkte en ze de volgende morgen vroeg een stuk frisser wakker werd, durfde ik haar met een gerust hart achter te laten.


Ze schoof aan bij het ontbijt en ik wenste haar veel plezier!


Mooie plek hoor, waar ze zitten!


Ik kocht een ontbijtje en probeerde er maar het beste van te maken.



Heerlijk picknicken ergens op een bankje in het bos. Er kwam een groep fietsers aan, op mountainbikes, met helmpjes. Verrek, dat is Lottes groep. Ik zwaaien!!!!


En daarna wandelde ik tot mijn hart weer gerust was. Wat ontzettend mooi.



Wat is het dan toch fijn om de natuur op te kunnen zoeken.




Ik klom in een jachthut en keek om me heen. Die Lotte, zie zou het nu wel redden.













En dat bleek ook. Hier en daar kreeg ik wat foto's en enthousiaste berichten. Morgen mag ik haar weer halen. Jammer vond ze. Veel te kort was het. Volgend jaar een hele week. Zonder oorpijn.


(maar nu tel ik de uren af.....)

Comments

Anonymous said…
Wat een TOPmoeder!!!!
En wat een fijn kamp, dat je het op deze manier mag oplossen.
Wat naar voor Lotte, dat ze nu net met die oorpijn zit. (is er ergens een verband met je te veel verheugen en ook wel een beetje stress hebben voor iets en net dan ziek worden? Mijn zus kreeg elke jaar een dikke keelontsteking als ze op schoolreis zouden gaan...)
Ik hoop dat ze zich langzaam beter gaat voelen en ten volle kan genieten.
Marjolein
jojoco said…
Fijn dat ze het zo leuk had he, Marjolein? En het zou best wel iets van zenuwen kunnen zijn, maar ze had ook wel extreem veel gezwommen de dagen ervoor. Als baby en klein kind had ze ook altijd oorontstekingen. Pechvogel. We hadden wel van die speciale oordoppen voor het zwemmen, maar de laatste jaren leek dat niet meer nodig.

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Week 25: Midzomerweek - en zomer is het!

De week van midzomer, altijd een beetje een dubbel gevoel omdat de dagen weer korter gaan worden. Maar hee, de zomer is pas net begonnen en goed ook. Wat een heerlijke dagen! Werken is een beetje pittig met dit warme weer, maar als je klaar bent, begint er gewoon een heel nieuw stuk dag. En ook 's morgens vroeg is fijn, aan mijn strandje. Met zo'n begin voelt iedere dag een beetje als vakantie.




De bloemen die we Lotte gaven bij de voorstelling komen zo prachtig uit. Toverbalpioenen zijn het, en ze verkleuren langzaam van dieproze naar wit. 

Ik maak een wandeling door Purmerend op maandagavond, want Lotte doet een proefles dans. Later op de avond zwemmen we met vrienden heerlijk in het IJsselmeer en kletsen we in de tuin tot het donker is. 

Nu weer heel anders, de pioenen. Door het warme weer gaat het extra snel deze keer.


Tropenrooster: vroeg beginnen met werken. Tussendemiddag echt een uur lunchpauze en even heerlijk buiten zitten en op tijd weer klaar. 

Tijd voor een ijsje!

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …