Skip to main content

De paden op

Het miezert. Hijgend ren ik mijn hoofd leeg. De keuken die ik schoon wil hebben. De bedden die nog verschoond moeten worden. Het laatste werk dat in mijn inbox staat.
Stap voor stap laat ik het achter.

Als de heuvel te steil wordt en het zanderige pad te zwaar, ga ik wandelen. Mijn hartslag zakt, ik adem in en ruik het natte bos.

Wat heb je toch weinig nodig. Alle pré-vakantiestress smelt weg. Stapstapstap. De tassen pakken we morgen wel in. Boodschappen doen, no problem. Die tuin, we kijken wel wat er lukt en anders hebben de huisoppassers er een leuk klusje aan ;). 

Ik kijk om me heen en zie de prachtige duinen. Je kunt altijd op pad om de natuur op te zoeken.

Dan zie ik dat ik gebeld ben. Isa. Ze is met twee vriendinnen een buitenrit aan het maken. Haar verdiende geld direct weer aan het opmaken. Er is een meisje van een paard afgevallen. Het paard van 1,80 is daarna bovenop het meisje gaan staan. Ze is halfdood volgens Isa, maar ze is op een andere pony getild en ze stappen terug.

Mijn adem stokt. Het leven is zo kwetsbaar. Ik vind het maar eng, dat paardrijden. Maar ja, je kunt ook thuis uitglijden en vallen. Of met hardlopen over een boomstronk struikelen. 

Toch kan het leven van het een op andere moment totaal anders zijn. Een paar zomers terug was dat voor mijn lieve vriendin Fleur zo. In de zomer zit ze extra in mijn hoofd. Nu loopt het goed af voor dit meisje, horen we later gelukkig, maar het kan zo maar.

Pluk de dag. 

Ik adem nog eens diep in. In mijn oren klassieke muziek. Ik dartel de heuvel af, springend over stronken en boomwortels. Leef, mensen, leef.  




























(die laatste twee zijn van een fotoshoot die Isa met een vriendin deed. Wat wordt ze groot en wat blijft ze altijd mijn kleine meisje waar ik bezorgd over zal blijven)

Comments

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Summer Breek in Etersheim 2017

Op het laagste punt van Nederland, bij de molen - 'mijn' molen - speelt de derde editie van Summer Breek. Een soort Oerol in de polder. De Parade, maar dan rustig en niet zo commercieel. Obscure bandjes (voor mij dan, ik ben geen echte muziekkenner), theater, gekke dingen. 
Een echte festivalganger ben ik niet, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's, maar dit festival is een pareltje in de modder. En dit jaar was het prachtig weer! Vrijdagavond gingen we met zijn drietjes, op de fiets.

Even lekker wat eten (en meteen de kas spekken, want hartstikke duur, maar ja, veel subsidie krijgen ze niet en zo halen ze toch wat geld binnen).


Het was rustig, zeker in het begin van de avond. Ik gun Summer Breek meer publiek, al was de sfeer ook nu ontzettend goed. Eén groot vakantiegevoel.




De zwaaiende handjes achter de gevaarlijke sloot.

Een rij van figuren met zweefhoofd gemaakt van in plastic verpakt huisvuil.


Strike a pose.


Ik vond het heerlijk. Het zonnetje, overal rond struin…

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …