De paden op

Het miezert. Hijgend ren ik mijn hoofd leeg. De keuken die ik schoon wil hebben. De bedden die nog verschoond moeten worden. Het laatste werk dat in mijn inbox staat.
Stap voor stap laat ik het achter.

Als de heuvel te steil wordt en het zanderige pad te zwaar, ga ik wandelen. Mijn hartslag zakt, ik adem in en ruik het natte bos.

Wat heb je toch weinig nodig. Alle pré-vakantiestress smelt weg. Stapstapstap. De tassen pakken we morgen wel in. Boodschappen doen, no problem. Die tuin, we kijken wel wat er lukt en anders hebben de huisoppassers er een leuk klusje aan ;). 

Ik kijk om me heen en zie de prachtige duinen. Je kunt altijd op pad om de natuur op te zoeken.

Dan zie ik dat ik gebeld ben. Isa. Ze is met twee vriendinnen een buitenrit aan het maken. Haar verdiende geld direct weer aan het opmaken. Er is een meisje van een paard afgevallen. Het paard van 1,80 is daarna bovenop het meisje gaan staan. Ze is halfdood volgens Isa, maar ze is op een andere pony getild en ze stappen terug.

Mijn adem stokt. Het leven is zo kwetsbaar. Ik vind het maar eng, dat paardrijden. Maar ja, je kunt ook thuis uitglijden en vallen. Of met hardlopen over een boomstronk struikelen. 

Toch kan het leven van het een op andere moment totaal anders zijn. Een paar zomers terug was dat voor mijn lieve vriendin Fleur zo. In de zomer zit ze extra in mijn hoofd. Nu loopt het goed af voor dit meisje, horen we later gelukkig, maar het kan zo maar.

Pluk de dag. 

Ik adem nog eens diep in. In mijn oren klassieke muziek. Ik dartel de heuvel af, springend over stronken en boomwortels. Leef, mensen, leef.  




























(die laatste twee zijn van een fotoshoot die Isa met een vriendin deed. Wat wordt ze groot en wat blijft ze altijd mijn kleine meisje waar ik bezorgd over zal blijven)

No comments:

Dit vinden anderen leuk nu