Uit mijn Iphone


De bloesem is er weer. Overal waar je kijkt komt kleur naar boven. Dat verse frisse lentegroen. Het zoete roze van de bloesem. Good times ahead!


Het gaat langzaam wat beter. Wat fijn! Zou je zeggen. Maar als je dan Jolanda heet, dan ligt dat toch weer wat gecompliceerder. Want als het beter gaat, dan kan er ook meer en dan doe ik al snel teveel. Het was een strijd tegen de frustratie van afgelopen week. Een les in kijken naar wat wel kan in plaats van vergelijken wat anderen kunnen, of wat ik eerst kon. Jemig, ik voel me echt een enorme doos, met al mijn zengedoe. Een beetje accepteren dat ik moet bijkomen van een griepje, dat kan ik niet eens. Maar goed. Genoeg gezeurd. Tijd voor wat moois. Heel veel vogels bijvoorbeeld.


En voor wat lekkers. Gezonde salade van spinazie, kikkererwten en geroosterde appeltjes, met een sateetje van varkenshaas erbij. Wow, daar knapt een mens van op!


En lekker iedere dag wat doen. Wandelen, fietsen. Steeds een stukje verder.






Onze dijk veel in het nieuws.


De week van de kuikens!



Genieten van een mooie bos bloemen.





En buiten staat de magnolia in bloei.


Eindelijk is het cadeau voor mijn vader en Hannie compleet.


Zo leuk! Voor de 50e verjaardag van een vriend deden we Wie is de Mol. In Amsterdam. Geweldig. Hele middag lol.






Ik deed goed mee, weer een mijlpaal en haakte voor het avondeten af. Om half 8 thuis en mijn bed in en slapen tot de volgende dag. Met spierpijn wakker worden. Oma.



Pasen op het strandje.



Avondwandelingetje.


Birds.


Mensen die niet van saaie blogs houden kunnen afhaken hoor.


Ik gooi er nog maar een zonsondergang tegen aan.


En een smeulend paasvuur.



Deze foto dook opeens op. Bijna 14 jaar geleden. Volop in de verbouwing van ons huis in de Beemster. Baby Isaatje voor haar geboortehuis in Amsterdam. Met een jonge Joost.


En welja, nog maar een mooie avondlucht. We zijn er nou toch.


Twee meisjes hadden zich keurig zelf omgekleed en het logeereiland gereed gemaakt (twee oude banken tegen elkaar aangeschoven, met veel kussens en dekbedden). Ik gaf ze nog een kusje en ging zelf naar bed. De badkamer vond ik zo :))).


En de tafel beneden zo....


De volgende ochtend was er weer een nieuw kuiken bij.




We deden een cruisetochtje langs de dijk. Het licht was zo mooi.


Ik fietste weer een stukkie verder.


En de zon kwam weer op. Zo rijgen de dagen zich aaneen. Vol kleine momenten. Ik sta verbaasd van hoeveel geluk en blijdschap ik kan halen uit de grutto in het land. Het licht op het IJsselmeer, de zon die door mijn fietsmandje schijnt. Wat heb je nog meer nodig? Niet zo veel toch?




Alhoewel, te laat komen op een werkafspraak door een combinatie van een tankstation dat verbouwd werd, een rijdende afzetting vlak voor me en en open brug op de A8, dat mag wel achterwege. Ik voelde me een smoezenkoningin 'en de brug stond ook nog open'.


Toen kon ik het niet meer houden. Ik trok mijn renschoenen aan en ging ervoor. Blokjes van 5 minuten, daarvan steeds iets meer hardlopend. Eerst 2, toen 2,5, 3, 3,5 en tot slot zelfs 4 minuten. En ik leefde nog. Sterker nog, een paar uur later stuiter ik nog na van alle endorfines die in mijn lijf rondzingen. Het is als goedkoop dronken worden na een zwangerschap zonder drank en dan een eerste wijntje mogen drinken. De kick van het lopen. Ik wil weer!


Maar eerst maar lekker slapen. Morgen komt de zon vast weer op!


4 comments:

Jolanda said...

Zou het dan echt aan de naam liggen? Ik herken exact wat je schrijft in de tweede alinea.
Mooi plaatje van jonge Joost en baby Isa. <3

Dorien H said...

Ik hou van jouw mooie Holland

Sil said...

Niks niet saai niet.
Hartstikke fijn logje!

Anonymous said...

Nee, helemaal niet saai! Lees al een tijdje mee en geniet zo van de foto's en bovenal van je schrijfstijl.
Wilde het nu dan een keer zeggen.

Gera

Dit vinden anderen leuk nu