Skip to main content

Dat is niet normaal hoor.....

"Zou je niet even je bloed laten testen?", "Dat is echt niet normaal hoor.", "Moet je niet even naar de dokter?"



Een week koorts, een antibioticakuur, dagen in bed. Na het douchen beneden op de bank moeten gaan liggen om bij te komen. De afwasmachine in delen uitruimen, omdat je staat te hijgen. De trap op en mijn hart als een bezetene te keer voelen gaan. Een restaurant inlopen voor een familielunch en het zweet voelen uitbreken en in straaltjes op mijn rug voelen lopen. Na een uurtje werken alleen nog maar met wattig hoofd voor me uitstaren 'wat moest ik nu ook alweer doen'.



Ik vond het niet leuk meer. Dat vond ik al niet in de eerste week, stom, zo na de vakantie, met daarvoor ook al ziek geweest. Maar na een week of twee begon het te knagen. Ging ik me toch zorgen maken. De koorts was wel gezakt na de antibiotica. Maar toch. Het bleef maar verhoogd. 37,8, 37,6, 38,4, 38,2. Als ik het geheugen van de thermometer doorscroll zie ik het voorbij komen. Met daartussen 36,8, 36,9, 36,4. Want ik vertrouwde dat ding niet meer. Hij zou toch niet kapot zijn. Dus ook Joost, Isa en Lotte getest. Maar bij hen gaf ie keurig aan. Ik vond het maar raar. En vervelend. Want op den duur zijn er toch dingen die moeten. Werk, wat echt moet. De was, boodschappen, koken, kinderen brengen en halen. Joost deed al weel zoveel mogelijk, maar ik wilde toch ook doen wat ik kon.



Ik mis het zo. De energie, rondhuppelen in de dag. Het gevoel na een lekker loopje. Wat een Stomme Rotgriep. Want dat heb ik lang volgehouden. Het was gewoon bijkomen van een Stomme Rotgriep. Het halve dorp was geveld. Iedereen liep lang met klachten. Gewoon geduld hebben. Bovendien, bloedprikken vind ik het engste wat er is, ik moet al huilen als ik er alleen aan denk. Dit zou vanzelf wel over gaan.



Maar echt opknappen deed ik toch maar niet. De stemmen van anderen "Dit klopt niet", "Ik zou toch echt even je bloed laten controleren", "Dit is toch wel raar hoor", gingen in mijn eigen hoofd ook steeds luider praten. Nou ja, in hemelsnaam maar. Doe dat stomme bloedprikken dan maar. Wat natuurlijk meeviel, hoefde maar een beetje te huilen.

Zo goed mogelijk probeer ik steeds zelf de balans te vinden, in doen van wat kan en daar dan enorm van genieten. Het wandelingetje in Lindau. Biertje op een terras. Broedend kipje, Koken voor een vriendin met een dochtertje in het ziekenhuis. Appeltaart van een andere vriendin. Naar de film in een blinddate met een blogvriendin. Smullen van heerlijk eten van Joost. Lachen om de verhalen van de kinderen.



En dan weer ontzettend enorm balen omdat ik weer moet gaan liggen met hoofdpijn en een zwaar lijf. Omdat ik trillende schouders en spierpijn heb van een plankje van een minuut. Omdat iemand zegt 'je moet gewoon even helemaal niets doen'. Omdat ik het stom vind. En me stiekem toch een beetje zorgen maak. Een beetje boel.

Maar maandag belde de dokter. Mijn bloed is goed. Er is echt geen enkele andere verklaring te vinden voor de verhoging dan dat de thermometer stuk is. Het is naar en vervelend, dat gebrek aan energie. Maar het is normaal. Het hoort erbij. En belangrijker nog. Het gaat weer over.

En aan de ene kant sla ik mezelf voor mijn kop, dat ik me toch gek heb lopen maken, dat ik ben gaan hypochonderen. Dat ik door me zorgen te maken, het ook in stand houd. Dat ik gewoon meteen al geduldiger had moeten zijn. Aan de andere kant is het ook gewoon zo. Is het niet zo gek dat je ook zelf toch ongeduldig en ongerust wordt. En is het fijn om echt bevestiging te hebben dat het niks raars, geks of engs is. Dat bloedprikken was niet helemaal voor niets.

Zondag lag ik nog de halve dag in bed. Gevloerd van een toch wel iets te drukke zaterdag. Maar maandag ging het wat beter. Gisteren ook. En vanaf nu af aan is het gewoon geduld en voorwaarts!


Comments

Corinne said…
Wat vervelend dat je je nog steeds niet goed voelt. Hopelijk zit er nu vooruitgang in. Ik geniet altijd zo van je prachtige foto's. Maar ze zijn op z'n mooist als je ze maakt vanuit je eigen (goede) gevoel. Sterkte en veel beterschap!
Willy said…
Goed om te horen dat je bloed goed is! Ik hoop zo dat jejje snel weer helemaal de oude voelt!
Anonymous said…
He Jo, wat fijn dat je bloed goed is! Maar, wat nu? Ga je verder spitten, of geef je het meer tijd? Er is duidelijk iets niet lekker qua energie, maar wat en hoe en waarom..... Beterschap en kus
Femke
Jolanda said…
Gelukkig is je bloed goed, gaat het beter én gaan we de mooie tijd tegemoet.
Wat blijf ik mij trouwens verbazen over hoe je kunt schrijven zoals ik ook vaak denk.

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more