Dat is niet normaal hoor.....

"Zou je niet even je bloed laten testen?", "Dat is echt niet normaal hoor.", "Moet je niet even naar de dokter?"



Een week koorts, een antibioticakuur, dagen in bed. Na het douchen beneden op de bank moeten gaan liggen om bij te komen. De afwasmachine in delen uitruimen, omdat je staat te hijgen. De trap op en mijn hart als een bezetene te keer voelen gaan. Een restaurant inlopen voor een familielunch en het zweet voelen uitbreken en in straaltjes op mijn rug voelen lopen. Na een uurtje werken alleen nog maar met wattig hoofd voor me uitstaren 'wat moest ik nu ook alweer doen'.



Ik vond het niet leuk meer. Dat vond ik al niet in de eerste week, stom, zo na de vakantie, met daarvoor ook al ziek geweest. Maar na een week of twee begon het te knagen. Ging ik me toch zorgen maken. De koorts was wel gezakt na de antibiotica. Maar toch. Het bleef maar verhoogd. 37,8, 37,6, 38,4, 38,2. Als ik het geheugen van de thermometer doorscroll zie ik het voorbij komen. Met daartussen 36,8, 36,9, 36,4. Want ik vertrouwde dat ding niet meer. Hij zou toch niet kapot zijn. Dus ook Joost, Isa en Lotte getest. Maar bij hen gaf ie keurig aan. Ik vond het maar raar. En vervelend. Want op den duur zijn er toch dingen die moeten. Werk, wat echt moet. De was, boodschappen, koken, kinderen brengen en halen. Joost deed al weel zoveel mogelijk, maar ik wilde toch ook doen wat ik kon.



Ik mis het zo. De energie, rondhuppelen in de dag. Het gevoel na een lekker loopje. Wat een Stomme Rotgriep. Want dat heb ik lang volgehouden. Het was gewoon bijkomen van een Stomme Rotgriep. Het halve dorp was geveld. Iedereen liep lang met klachten. Gewoon geduld hebben. Bovendien, bloedprikken vind ik het engste wat er is, ik moet al huilen als ik er alleen aan denk. Dit zou vanzelf wel over gaan.



Maar echt opknappen deed ik toch maar niet. De stemmen van anderen "Dit klopt niet", "Ik zou toch echt even je bloed laten controleren", "Dit is toch wel raar hoor", gingen in mijn eigen hoofd ook steeds luider praten. Nou ja, in hemelsnaam maar. Doe dat stomme bloedprikken dan maar. Wat natuurlijk meeviel, hoefde maar een beetje te huilen.

Zo goed mogelijk probeer ik steeds zelf de balans te vinden, in doen van wat kan en daar dan enorm van genieten. Het wandelingetje in Lindau. Biertje op een terras. Broedend kipje, Koken voor een vriendin met een dochtertje in het ziekenhuis. Appeltaart van een andere vriendin. Naar de film in een blinddate met een blogvriendin. Smullen van heerlijk eten van Joost. Lachen om de verhalen van de kinderen.



En dan weer ontzettend enorm balen omdat ik weer moet gaan liggen met hoofdpijn en een zwaar lijf. Omdat ik trillende schouders en spierpijn heb van een plankje van een minuut. Omdat iemand zegt 'je moet gewoon even helemaal niets doen'. Omdat ik het stom vind. En me stiekem toch een beetje zorgen maak. Een beetje boel.

Maar maandag belde de dokter. Mijn bloed is goed. Er is echt geen enkele andere verklaring te vinden voor de verhoging dan dat de thermometer stuk is. Het is naar en vervelend, dat gebrek aan energie. Maar het is normaal. Het hoort erbij. En belangrijker nog. Het gaat weer over.

En aan de ene kant sla ik mezelf voor mijn kop, dat ik me toch gek heb lopen maken, dat ik ben gaan hypochonderen. Dat ik door me zorgen te maken, het ook in stand houd. Dat ik gewoon meteen al geduldiger had moeten zijn. Aan de andere kant is het ook gewoon zo. Is het niet zo gek dat je ook zelf toch ongeduldig en ongerust wordt. En is het fijn om echt bevestiging te hebben dat het niks raars, geks of engs is. Dat bloedprikken was niet helemaal voor niets.

Zondag lag ik nog de halve dag in bed. Gevloerd van een toch wel iets te drukke zaterdag. Maar maandag ging het wat beter. Gisteren ook. En vanaf nu af aan is het gewoon geduld en voorwaarts!


4 comments:

Corinne said...

Wat vervelend dat je je nog steeds niet goed voelt. Hopelijk zit er nu vooruitgang in. Ik geniet altijd zo van je prachtige foto's. Maar ze zijn op z'n mooist als je ze maakt vanuit je eigen (goede) gevoel. Sterkte en veel beterschap!

Willy said...

Goed om te horen dat je bloed goed is! Ik hoop zo dat jejje snel weer helemaal de oude voelt!

Anonymous said...

He Jo, wat fijn dat je bloed goed is! Maar, wat nu? Ga je verder spitten, of geef je het meer tijd? Er is duidelijk iets niet lekker qua energie, maar wat en hoe en waarom..... Beterschap en kus
Femke

Jolanda said...

Gelukkig is je bloed goed, gaat het beter én gaan we de mooie tijd tegemoet.
Wat blijf ik mij trouwens verbazen over hoe je kunt schrijven zoals ik ook vaak denk.

Dit vinden anderen leuk nu