Skip to main content

Dat is niet normaal hoor.....

"Zou je niet even je bloed laten testen?", "Dat is echt niet normaal hoor.", "Moet je niet even naar de dokter?"



Een week koorts, een antibioticakuur, dagen in bed. Na het douchen beneden op de bank moeten gaan liggen om bij te komen. De afwasmachine in delen uitruimen, omdat je staat te hijgen. De trap op en mijn hart als een bezetene te keer voelen gaan. Een restaurant inlopen voor een familielunch en het zweet voelen uitbreken en in straaltjes op mijn rug voelen lopen. Na een uurtje werken alleen nog maar met wattig hoofd voor me uitstaren 'wat moest ik nu ook alweer doen'.



Ik vond het niet leuk meer. Dat vond ik al niet in de eerste week, stom, zo na de vakantie, met daarvoor ook al ziek geweest. Maar na een week of twee begon het te knagen. Ging ik me toch zorgen maken. De koorts was wel gezakt na de antibiotica. Maar toch. Het bleef maar verhoogd. 37,8, 37,6, 38,4, 38,2. Als ik het geheugen van de thermometer doorscroll zie ik het voorbij komen. Met daartussen 36,8, 36,9, 36,4. Want ik vertrouwde dat ding niet meer. Hij zou toch niet kapot zijn. Dus ook Joost, Isa en Lotte getest. Maar bij hen gaf ie keurig aan. Ik vond het maar raar. En vervelend. Want op den duur zijn er toch dingen die moeten. Werk, wat echt moet. De was, boodschappen, koken, kinderen brengen en halen. Joost deed al weel zoveel mogelijk, maar ik wilde toch ook doen wat ik kon.



Ik mis het zo. De energie, rondhuppelen in de dag. Het gevoel na een lekker loopje. Wat een Stomme Rotgriep. Want dat heb ik lang volgehouden. Het was gewoon bijkomen van een Stomme Rotgriep. Het halve dorp was geveld. Iedereen liep lang met klachten. Gewoon geduld hebben. Bovendien, bloedprikken vind ik het engste wat er is, ik moet al huilen als ik er alleen aan denk. Dit zou vanzelf wel over gaan.



Maar echt opknappen deed ik toch maar niet. De stemmen van anderen "Dit klopt niet", "Ik zou toch echt even je bloed laten controleren", "Dit is toch wel raar hoor", gingen in mijn eigen hoofd ook steeds luider praten. Nou ja, in hemelsnaam maar. Doe dat stomme bloedprikken dan maar. Wat natuurlijk meeviel, hoefde maar een beetje te huilen.

Zo goed mogelijk probeer ik steeds zelf de balans te vinden, in doen van wat kan en daar dan enorm van genieten. Het wandelingetje in Lindau. Biertje op een terras. Broedend kipje, Koken voor een vriendin met een dochtertje in het ziekenhuis. Appeltaart van een andere vriendin. Naar de film in een blinddate met een blogvriendin. Smullen van heerlijk eten van Joost. Lachen om de verhalen van de kinderen.



En dan weer ontzettend enorm balen omdat ik weer moet gaan liggen met hoofdpijn en een zwaar lijf. Omdat ik trillende schouders en spierpijn heb van een plankje van een minuut. Omdat iemand zegt 'je moet gewoon even helemaal niets doen'. Omdat ik het stom vind. En me stiekem toch een beetje zorgen maak. Een beetje boel.

Maar maandag belde de dokter. Mijn bloed is goed. Er is echt geen enkele andere verklaring te vinden voor de verhoging dan dat de thermometer stuk is. Het is naar en vervelend, dat gebrek aan energie. Maar het is normaal. Het hoort erbij. En belangrijker nog. Het gaat weer over.

En aan de ene kant sla ik mezelf voor mijn kop, dat ik me toch gek heb lopen maken, dat ik ben gaan hypochonderen. Dat ik door me zorgen te maken, het ook in stand houd. Dat ik gewoon meteen al geduldiger had moeten zijn. Aan de andere kant is het ook gewoon zo. Is het niet zo gek dat je ook zelf toch ongeduldig en ongerust wordt. En is het fijn om echt bevestiging te hebben dat het niks raars, geks of engs is. Dat bloedprikken was niet helemaal voor niets.

Zondag lag ik nog de halve dag in bed. Gevloerd van een toch wel iets te drukke zaterdag. Maar maandag ging het wat beter. Gisteren ook. En vanaf nu af aan is het gewoon geduld en voorwaarts!


Comments

Corinne said…
Wat vervelend dat je je nog steeds niet goed voelt. Hopelijk zit er nu vooruitgang in. Ik geniet altijd zo van je prachtige foto's. Maar ze zijn op z'n mooist als je ze maakt vanuit je eigen (goede) gevoel. Sterkte en veel beterschap!
Willy said…
Goed om te horen dat je bloed goed is! Ik hoop zo dat jejje snel weer helemaal de oude voelt!
Anonymous said…
He Jo, wat fijn dat je bloed goed is! Maar, wat nu? Ga je verder spitten, of geef je het meer tijd? Er is duidelijk iets niet lekker qua energie, maar wat en hoe en waarom..... Beterschap en kus
Femke
Jolanda said…
Gelukkig is je bloed goed, gaat het beter én gaan we de mooie tijd tegemoet.
Wat blijf ik mij trouwens verbazen over hoe je kunt schrijven zoals ik ook vaak denk.

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more