Dag 4 Een beetje de hemel - en de piripiriberg


Oh, als ik dit zie, wil ik weer teruhug!

De ochtenden, lekker stil, iedereen slaapt uit, maar ik ben meestal rond half 8 wakker en om kwart voor 8 komt dan de zon boven de heuvel uit.


Op die stoel zit ik dan, beetje te appen, te lezen, lekker kopje koffie. Sapje. Ogen dicht en genieten van alle vogeltjes.


En daarna de achtertuin in.



En flinke lading sinaasappels zoeken. Ze liggen gewoon op de grond en de bomen hangen overvol.


Daar gaat 't draakje en haar papa. Liefjes.


Ik kan hier niet voorbij lopen zonder nog een keertje extra te kijken. Het ziet er zo mooi en relaxed uit. De waarheid is overigens wel dat het ligbed in februari vooral mooi is om naar te kijken. Door de schaduw van de palmen is het er fris en is het matras klam en koud. Maar dat geeft niet. Alleen kijken al geeft het gevoel dat je in de hemel bent.


In de hemel wordt ook gewerkt!


Nog een snelle rondleiding door het huis. Vind je het niet prachtig?




Het is echt zo mooi en sfeervol.







Ondertussen ben ik ook zo megamegablij met mijn nieuwe camera. In de schemerige keuken. Zonder flits.




Mag ik weer terug?


Rondjes rennen in de buurt. Ook zo prachtig.



En dan uitpuffen naast het zwembad.


Later in de middag gingen we op pad. Naar Monchique en de PiriPiriberg. Dat klinkt misschien als een stripboek van Kuifje, maar dit is een gevalletje 'in je herinnering was het leuker'.

Het mooiste van het uitje was onderweg: overal gele bloeiende mimosa.


In Monchique maakte ik dezelfde foto's als een paar jaar geleden. http://jojo-co.blogspot.nl/2013/02/dag-5-monchique.html 













We stopten bij dezelfde verrekijker als toen. Met als doel: kip piripiri eten. De weg tussen Monchique en Foia is namelijk vol restaurantjes. Die allemaal heerlijke kip piripiri hebben. We hadden trek intussen, het water liep ons al in de mond bij de herinnering aan die lekkere geuren en smaken.



Maar dit jaar waren alle restaurantjes gesloten. Of ze waren aan het verbouwen. Na een tijdje rijden vonden we toch een tentje. Dat er nog een kerstboom op de bar stond had ons moeten alarmeren. Maar hee, wij hadden trek. En ze hadden piripiri op de kaart.

Maar toen we wilden bestellen, bleek dat ze die dag maar drie gerechten hadden. Pasta. Gevulde inktvis en wild boar.


Welja, die pasta daar kan niet veel mis mee. Inktvis is lekker, en wild zwijn, als gerecht van het huis. Prima. Nou. Dat was iets. te. optimistisch.

Het smaakte zo'n beetje alsof het was gemaakt in de tijd dat ze die kerstboom neer hadden gezet. Met lange tanden aten we een paar hapjes, we wilden niet onbeleefd zijn. Maar zo snel als we konden renden we hard weg, nog wel eerlijk aangegeven dat het niet echt lekker was. Sorry zei die mevrouw en ze probeerde nog te lijmen met een likeurtje van het huis en een snoepje waarvan Lotte bijna moest overgeven....

Weg hier.
Die berg af.
Waar het ook nog waaide en koud was.

Misselijk naar beneden.
Langs de mimosabomen.

Naar ons eigen veilige huis. Waar we een diepvriespizzaatje in de oven knalden en een glaasje sap dronken om te vieren dat we terug waren in onze hemel.

3 comments:

wilmi said...

WAt onwijs mooi allemaal, en wat een geweldig huis! Algarve wordt zo steeds aantrekkelijker!

Xandra Logtenberg said...

Hi,

Ik volg je blog al jaren en lees steeds weer met plezier je verhalen en geniet van de mooie plaatjes.
Dit vakantiehuis ziet er inderdaad prachtig uit en ik kan me voorstellen dat je in zo´n week weer helemaal oplaadt. Kan je mij vertellen via welke organisatie jullie dit huis hebben gevonden=

Groeten, Xandra

jojoco said...

@wilmi,
jij gaat lekker nog he? Ik ben jaloers op je ;)

@Xandra, leuk dat je een reactie achter laat! Wij hebben dit huis geboekt via Michele van algarvehousing.net.

Dit vinden anderen leuk nu