Skip to main content

Dag 4 Een beetje de hemel - en de piripiriberg


Oh, als ik dit zie, wil ik weer teruhug!

De ochtenden, lekker stil, iedereen slaapt uit, maar ik ben meestal rond half 8 wakker en om kwart voor 8 komt dan de zon boven de heuvel uit.


Op die stoel zit ik dan, beetje te appen, te lezen, lekker kopje koffie. Sapje. Ogen dicht en genieten van alle vogeltjes.


En daarna de achtertuin in.



En flinke lading sinaasappels zoeken. Ze liggen gewoon op de grond en de bomen hangen overvol.


Daar gaat 't draakje en haar papa. Liefjes.


Ik kan hier niet voorbij lopen zonder nog een keertje extra te kijken. Het ziet er zo mooi en relaxed uit. De waarheid is overigens wel dat het ligbed in februari vooral mooi is om naar te kijken. Door de schaduw van de palmen is het er fris en is het matras klam en koud. Maar dat geeft niet. Alleen kijken al geeft het gevoel dat je in de hemel bent.


In de hemel wordt ook gewerkt!


Nog een snelle rondleiding door het huis. Vind je het niet prachtig?




Het is echt zo mooi en sfeervol.







Ondertussen ben ik ook zo megamegablij met mijn nieuwe camera. In de schemerige keuken. Zonder flits.




Mag ik weer terug?


Rondjes rennen in de buurt. Ook zo prachtig.



En dan uitpuffen naast het zwembad.


Later in de middag gingen we op pad. Naar Monchique en de PiriPiriberg. Dat klinkt misschien als een stripboek van Kuifje, maar dit is een gevalletje 'in je herinnering was het leuker'.

Het mooiste van het uitje was onderweg: overal gele bloeiende mimosa.


In Monchique maakte ik dezelfde foto's als een paar jaar geleden. http://jojo-co.blogspot.nl/2013/02/dag-5-monchique.html 













We stopten bij dezelfde verrekijker als toen. Met als doel: kip piripiri eten. De weg tussen Monchique en Foia is namelijk vol restaurantjes. Die allemaal heerlijke kip piripiri hebben. We hadden trek intussen, het water liep ons al in de mond bij de herinnering aan die lekkere geuren en smaken.



Maar dit jaar waren alle restaurantjes gesloten. Of ze waren aan het verbouwen. Na een tijdje rijden vonden we toch een tentje. Dat er nog een kerstboom op de bar stond had ons moeten alarmeren. Maar hee, wij hadden trek. En ze hadden piripiri op de kaart.

Maar toen we wilden bestellen, bleek dat ze die dag maar drie gerechten hadden. Pasta. Gevulde inktvis en wild boar.


Welja, die pasta daar kan niet veel mis mee. Inktvis is lekker, en wild zwijn, als gerecht van het huis. Prima. Nou. Dat was iets. te. optimistisch.

Het smaakte zo'n beetje alsof het was gemaakt in de tijd dat ze die kerstboom neer hadden gezet. Met lange tanden aten we een paar hapjes, we wilden niet onbeleefd zijn. Maar zo snel als we konden renden we hard weg, nog wel eerlijk aangegeven dat het niet echt lekker was. Sorry zei die mevrouw en ze probeerde nog te lijmen met een likeurtje van het huis en een snoepje waarvan Lotte bijna moest overgeven....

Weg hier.
Die berg af.
Waar het ook nog waaide en koud was.

Misselijk naar beneden.
Langs de mimosabomen.

Naar ons eigen veilige huis. Waar we een diepvriespizzaatje in de oven knalden en een glaasje sap dronken om te vieren dat we terug waren in onze hemel.

Comments

wilmi said…
WAt onwijs mooi allemaal, en wat een geweldig huis! Algarve wordt zo steeds aantrekkelijker!
Hi,

Ik volg je blog al jaren en lees steeds weer met plezier je verhalen en geniet van de mooie plaatjes.
Dit vakantiehuis ziet er inderdaad prachtig uit en ik kan me voorstellen dat je in zo´n week weer helemaal oplaadt. Kan je mij vertellen via welke organisatie jullie dit huis hebben gevonden=

Groeten, Xandra
jojoco said…
@wilmi,
jij gaat lekker nog he? Ik ben jaloers op je ;)

@Xandra, leuk dat je een reactie achter laat! Wij hebben dit huis geboekt via Michele van algarvehousing.net.

Dit vinden anderen leuk nu

Random zomerfotootjes

Het water is weer tot rust gekomen, de ergste golfslag is weg. Zo mooi vind ik het dan, hoe de wolken weerspiegeld worden in het water. Zeker als je aan het zwemmen bent, dan zit je daar echt Middenin. Zo fijn!

Ik kan daar echt zo van genieten, even koffie aan het water.

Nichtje Fie werd 5 en kreeg een zeemeerminnenstaart. Wat cool zeg!


Gewoon nog maar wat plaatjes van het water, ik krijg er zelf nooit genoeg van, hopelijk jij ook niet (anders klik je maar weg ;))


De kippen en haan zijn gewend aan de nieuwe slaapplek van de haan en verzamelen daar 's morgens voor het eten. De kuikens zijn al groot en ik denk dat de twee witte allebei haantjes zullen worden. Als dat maar goed gaat straks....


Prachtige zonsondergang. Cadeautje aan het einde van de dag.


Isa stuurde een fotootje, die was nog even naar Reuring met vriendinnen. Gezellig dat ze ons dan een beetje op de hoogte houdt in de familie app groep.


Zomereten: veel kleur. Daar word je toch blij van?


Tijd van de toetsweken. Het is…

Week 25: Midzomerweek - en zomer is het!

De week van midzomer, altijd een beetje een dubbel gevoel omdat de dagen weer korter gaan worden. Maar hee, de zomer is pas net begonnen en goed ook. Wat een heerlijke dagen! Werken is een beetje pittig met dit warme weer, maar als je klaar bent, begint er gewoon een heel nieuw stuk dag. En ook 's morgens vroeg is fijn, aan mijn strandje. Met zo'n begin voelt iedere dag een beetje als vakantie.




De bloemen die we Lotte gaven bij de voorstelling komen zo prachtig uit. Toverbalpioenen zijn het, en ze verkleuren langzaam van dieproze naar wit. 

Ik maak een wandeling door Purmerend op maandagavond, want Lotte doet een proefles dans. Later op de avond zwemmen we met vrienden heerlijk in het IJsselmeer en kletsen we in de tuin tot het donker is. 

Nu weer heel anders, de pioenen. Door het warme weer gaat het extra snel deze keer.


Tropenrooster: vroeg beginnen met werken. Tussendemiddag echt een uur lunchpauze en even heerlijk buiten zitten en op tijd weer klaar. 

Tijd voor een ijsje!

Walk with me, loop je een eindje mee?

Loop je een eindje mee door de tuin? Het is zo'n mooie avond, met dat zachte goudkleurige licht. Door mijn 'pak-nog-minder-mijn-telefoon-experiment' neem ik deze keer mijn echte camera weer eens mee. En eerlijk is eerlijk, hoe mooi de foto's van mijn Samsung ook kunnen zijn, dit is toch wel net even een tikkie mooier. 
Door mijn camera kijk ik extra goed naar alles om me heen. De zachte haartjes van de planten, stuifmeelkorrels, de voelsprieten van een vlinder, hoe de kleur verandert als je je blik verandert van met de zon mee naar tegen het licht in. En niet alleen mijn ogen, ook mijn andere zintuigen zet ik goed aan het werk. Het ruikt zo lekker, in de avond in de tuin. De geur van lavendel, van de vlinderstruiken. En het al beetje vochtige gras aan mijn voeten (met hier en daar een naaktslak, ieuw!), het windje dat door mijn haren waait.
Ik ben een bofkont, dat ik hier woon. Maar wel een bofkont die dat heel goed beseft en er misschien wel meer dan wie ook van kan …