Skip to main content

Dag 4 Een beetje de hemel - en de piripiriberg


Oh, als ik dit zie, wil ik weer teruhug!

De ochtenden, lekker stil, iedereen slaapt uit, maar ik ben meestal rond half 8 wakker en om kwart voor 8 komt dan de zon boven de heuvel uit.


Op die stoel zit ik dan, beetje te appen, te lezen, lekker kopje koffie. Sapje. Ogen dicht en genieten van alle vogeltjes.


En daarna de achtertuin in.



En flinke lading sinaasappels zoeken. Ze liggen gewoon op de grond en de bomen hangen overvol.


Daar gaat 't draakje en haar papa. Liefjes.


Ik kan hier niet voorbij lopen zonder nog een keertje extra te kijken. Het ziet er zo mooi en relaxed uit. De waarheid is overigens wel dat het ligbed in februari vooral mooi is om naar te kijken. Door de schaduw van de palmen is het er fris en is het matras klam en koud. Maar dat geeft niet. Alleen kijken al geeft het gevoel dat je in de hemel bent.


In de hemel wordt ook gewerkt!


Nog een snelle rondleiding door het huis. Vind je het niet prachtig?




Het is echt zo mooi en sfeervol.







Ondertussen ben ik ook zo megamegablij met mijn nieuwe camera. In de schemerige keuken. Zonder flits.




Mag ik weer terug?


Rondjes rennen in de buurt. Ook zo prachtig.



En dan uitpuffen naast het zwembad.


Later in de middag gingen we op pad. Naar Monchique en de PiriPiriberg. Dat klinkt misschien als een stripboek van Kuifje, maar dit is een gevalletje 'in je herinnering was het leuker'.

Het mooiste van het uitje was onderweg: overal gele bloeiende mimosa.


In Monchique maakte ik dezelfde foto's als een paar jaar geleden. http://jojo-co.blogspot.nl/2013/02/dag-5-monchique.html 













We stopten bij dezelfde verrekijker als toen. Met als doel: kip piripiri eten. De weg tussen Monchique en Foia is namelijk vol restaurantjes. Die allemaal heerlijke kip piripiri hebben. We hadden trek intussen, het water liep ons al in de mond bij de herinnering aan die lekkere geuren en smaken.



Maar dit jaar waren alle restaurantjes gesloten. Of ze waren aan het verbouwen. Na een tijdje rijden vonden we toch een tentje. Dat er nog een kerstboom op de bar stond had ons moeten alarmeren. Maar hee, wij hadden trek. En ze hadden piripiri op de kaart.

Maar toen we wilden bestellen, bleek dat ze die dag maar drie gerechten hadden. Pasta. Gevulde inktvis en wild boar.


Welja, die pasta daar kan niet veel mis mee. Inktvis is lekker, en wild zwijn, als gerecht van het huis. Prima. Nou. Dat was iets. te. optimistisch.

Het smaakte zo'n beetje alsof het was gemaakt in de tijd dat ze die kerstboom neer hadden gezet. Met lange tanden aten we een paar hapjes, we wilden niet onbeleefd zijn. Maar zo snel als we konden renden we hard weg, nog wel eerlijk aangegeven dat het niet echt lekker was. Sorry zei die mevrouw en ze probeerde nog te lijmen met een likeurtje van het huis en een snoepje waarvan Lotte bijna moest overgeven....

Weg hier.
Die berg af.
Waar het ook nog waaide en koud was.

Misselijk naar beneden.
Langs de mimosabomen.

Naar ons eigen veilige huis. Waar we een diepvriespizzaatje in de oven knalden en een glaasje sap dronken om te vieren dat we terug waren in onze hemel.

Comments

wilmi said…
WAt onwijs mooi allemaal, en wat een geweldig huis! Algarve wordt zo steeds aantrekkelijker!
Hi,

Ik volg je blog al jaren en lees steeds weer met plezier je verhalen en geniet van de mooie plaatjes.
Dit vakantiehuis ziet er inderdaad prachtig uit en ik kan me voorstellen dat je in zo´n week weer helemaal oplaadt. Kan je mij vertellen via welke organisatie jullie dit huis hebben gevonden=

Groeten, Xandra
jojoco said…
@wilmi,
jij gaat lekker nog he? Ik ben jaloers op je ;)

@Xandra, leuk dat je een reactie achter laat! Wij hebben dit huis geboekt via Michele van algarvehousing.net.

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more