Anne Frank en de troost van de natuur

Soms zet iets opeens alles in een ander perspectief.

Vrijdag gingen we, drie moeders en vriendinnen met drie dochters en ook vriendinnen (hoe bijzonder is dat dan?) naar de voorstelling Anne Frank.

Door de sneeuwstorm, via een McDrive (met zijn zessen patatjes eten in een auto is een avontuur op zich), naar het prachtige nieuwe theater aan het IJ. Indrukwekkend was de voorstelling. Bijzonder. Bijzonder mooi. Het gekke was, dat in mijn hoofd Anne Frank een beetje een filosofische puber was. Waarschijnlijk door de statische zwartwitfoto's die ik kende. Maar in de voorstelling bleek ze vol levenslust te zijn. Zoals Lotte het zei 'het (de voorstelling) was helemaal niet alleen maar zielig, in het Achterhuis was het ook vaak grappig en leuk'.

Indringend toch ook wel, de gedachte dat zoveel mensen hun leven verloren. Dat iemand als Hitler met zijn idee├źn zoveel macht kon krijgen. En dat ik me afvraag of het wel zo is dat zoiets nooit meer kan gebeuren.

En toen zag ik vanmorgen in de Flowkalender heel toevallig een citaat van Anne Frank 'ik geloof heel sterk dat de natuur troost biedt voor alle zorgen'. 

En dat geloof ik ook. 



Het leven gaat zo snel. Het lijkt nog maar gisteren dat de meisjes nog zo waren.



En nu ga ik al naar voorstellingen die ik voor mezelf al wel heftig vind.




Door alle jaren heen, zijn er steeds weer de seizoenen. De regen die valt, het licht dat terugkomt. Is er de kracht van de natuur in het voorjaar, dat alles weer laat groeien. Het grote wordt klein in de oneindigheid van dagen en het kleine juist weer groot.


Ja, vergeef me mijn melancholische inslag maar. Die heb ik nou eenmaal af en toe. Gelukkig rijd ik ook nog zo nu en dan gewoon heel simpel door een prachtig winterlandschap.




De dijk is een ijsbaan.


Joost heeft de paadjes weer aangevuld. Het onkruid schiet alweer de grond uit. Maar ik zie ook heel veel bollen boven de grond.




Vergetengroentesoep. Met pompoen, ingewikkelde wortels en knollen waarvan ik de naam niet ken en zoete aardappel. Een verwarmende wintersoep.


Hyacintjes.



Donkere sneeuwluchten.


En ook de gewone dingen gaan gewoon door. Dit blad verzamelde ik op Isa's kamer. Oeps. Sorry mam. (en ja, de volgende keer moet ze het zelf opruimen)


En in alle rush van drukte en gedachten is er dan gewoon iedere ochtend weer de zon die opkomt. Zo heerlijk voorspelbaar. Op de minuut in zonsopgangsschema's te vatten (we hebben al anderhalf uur meer licht dan op de kortste dag, wist je dat?), maar tegelijkertijd zo onvoorspelbaar anders, iedere ochtend weer.

Ik ben blij dat ik ervan geniet.







Ik geloof het ook Anne. Je was een wijs meisje!


En daar was de volle maan!

2 comments:

Jacqueline DH said...

Ik heb de voorstelling ook gezien, prachtig. Na de indrukwekkende eindwoorden van Otto Frank schuifelde iedereen stilletjes de zaal uit. Kippevel....

Groetjes
Jacqueline

Femke said...

Wat was het mooi he. Ik ben ook met Door geweest, tranen (bij mij) en op de terugweg er allebei nog helemaal vol van. Heel indrukwekkend.

Dit vinden anderen leuk nu