Boekentip: Wild

Het is alweer even geleden, dat er een prachtige envelop klaar lag, toen ik terugkwam uit Parijs. Daarin zat een boek en een superlief kaartje. Van Willy. Nog steeds denk ik er regelmatig aan. Zo lief. Mijn blog schrijf ik om zelf stil te staan bij al het mooie in mijn leven en in het leven in het algemeen. Dat kan ik natuurlijk ook lekker anoniem doen in een dagboek ofzo, maar ik doe dat on line, voor de hele wereld.

Waarom zou je alles openbaar het wereldwijde web ingooien, hoor ik regelmatig. Maar ik heb daar wel mijn redenen voor. Allereerst vind ik het een mooi medium voor mezelf. Lekker egoïstisch, maar zo is het. Leuk om zo in de loop der jaren al meer dan 1700 stukjes leven verzameld te hebben. Dit blogje is nummer 1785 om precies te zijn.
Ten tweede hoor ik van familie en vrienden dat ze het leuk vinden om me te volgen. Fijn om het ze zo makkelijker te kunnen maken een deel van je leven te zijn. Handig en soms onhandig, omdat ik niets meer hoef te vertellen 'Ja, dat las ik al op je blog'.

Maar ten derde heb ik ook een naïef idee dat ik met mijn kleine stukjes mooie dingen in de dag niet alleen mijn leven, maar ook dat van anderen af en toe eventjes een stukje leuker maak. Zo ervaar ik dat zelf wel, als ik een rondje doe langs mooie blogs. Even een glimlach in de dag. Even bewust van mooie, leuke dingen. Door mooi en leuk te delen hoop ik de wereld een ietsiepietsie leuker te kunnen  maken. Naar en serieus nieuws is er al genoeg.

En Willy liet weten dat ze genoot van mijn blog en dat ze dit boek echt iets voor mij vond. Geweldig! Dat vind ik dan zo ontzettend leuk en lief. Dat iemand de moeite neemt om je zoiets te vertellen en zo'n gaaf boek te sturen. Ik heb haar al bedankt, maar ik doe het gewoon nog eens!


En het is een aanrader, dit boek. Waarom?

Ik hou van 'waargebeurde verhalen, van mensen die dromen waarmaken en bijzondere dingen doen'. Bergbeklimmers, solozeilers, wereldreizigers. Dat soort werk. Dit is het waargebeurde verhaal van een jonge vrouw die in haar eentje 1700 km ging wandelen, met een gigantische rugzak op haar rug.

Ik hou van de kracht van de natuur. Ik merk zelf hoe blij ik word van de seizoenen, van de natuur, van het gevoel een klein stipje te zijn op deze enorme aarde. In haar verhaal beschrijft ze zo mooi en goed de helende werking van de natuur. En dan niet op een wattige manier. Maar het is gewoon zo. Winkelen is leuk. Je huis mooi inrichten is heerlijk. Op avontuur in steden is geweldig. Maar niets haalt het bij de natuur. En dat hoeven niet perse gletchers in Canada te zijn, of ravijnen in Noorwegen, of vlaktes vol leegte in Australie, dat kan gewoon, om de hoek bij je thuis, want zelfs tussen de stoeptegels is als je goed kijkt veel natuur te vinden. In dit boek gaat het overigens niet over stoeptegels, maar over de Pacific Crest Trail, een voettocht door de wildernis van Amerika. Ruig, weids, wild, onbeschrijvelijk. Maar toch proef je in alle regels de kracht en het plezier van alleen zijn en niets nodig hebben, niets meer dan de bomen, de wind, het gras, een beekje. Simpel.

Daarbij kan ze schrijven. Goed schrijven. Het is geen sec verslag van een onmenselijke tocht. Het is het verhaal van hoe sterk en veerkrachtig een mens kan zijn. Hoe moeilijk ook, je leven kun je weer in eigen handen nemen. De kracht van het verhaal is enorm. Ik werd gegrepen, van de eerste wankele stappen met het monster van de rugzak op haar rug, tot het einde, met alle tussenstappen, in haar wandeltocht en in de tocht van haar leven. Het kan al snel een dramatisch verhaal worden, de verhaallijnen zijn soms ook erg dramatisch, maar ze weet het zo goed te omschrijven, met heldere observaties en originele invalshoeken. Het is zo'n boek dat bijblijft.



Het boek is een bestseller geweest, waarschijnlijk mede omdat Oprah er zo enthousiast over was. Er wordt een film van gemaakt, waar ik erg nieuwsgierig naar ben. In de trailer kun je foto's zien, echte foto's van de echte voettocht.



Ik zou zeggen: veel leesplezier!

Het leven is mooi - stukjes dag

In de mooiste tijd van het jaar, voorjaar met mooi weer, is het wel heel makkelijk om gelukkig te zijn. Kijk maar mee met de stukjes dag van afgelopen dagen.

Passievrucht.


Heerlijk geurende hyacinten.


En prachtig mooie tulpen.


De zon gaat weer onder met een lach in mijn teletubbie land.



Beetje Zweden, vlak bij huis.


Deze distel was net de zon.


Soms moet je door je knieen om het moois te zien. Niet alleen brandnetels tussen de stenen.


Kaboutermos, ik dacht altijd dat kabouters en elfjes hierop gingen slapen, zo zacht als het is. (denk ik nog steeds trouwens)


Nog meer mos van dichtbij.


De bloesem is alweer bijna aan z'n end.



Isa is goed bezig. Voorbereiding op de toetsweek.


Ik deed weer een yogalesje.


Zo heerlijk, de lucht klinkt anders nu. Je hoort de grutto weer!



Prachtige zonsondergang in het zuiden van het land.


Joost had zo'n lekkere lunch voor me gemaakt, rocula met nootjes, peer, gegrilde groente en blauwe kaas.


En weer zo'n mooie zonsondergang.


Ik was naar de film met een vriendin. Dat was even heftig, we wilden naar een andere (Budapest hotel oid), maar die bleek opeens 's middags te draaien. Dan maar naar August, Osage County. Met Meryl Streep en Julia Roberts. Ze acteerden geweldig, maar het was wel een gitzwarte film. Als bloemenkind vind ik het lastig te verteren. Al het leed in zo'n familie. De hel. Ondanks alle ellende ook wel grappige scenes, maar jee, wat heftig. Ik sliep er erg onrustig van.


Gelukkig kwam de zon gewoon weer op in mijn Teletubbieleven.


Isa doet een zeehond na.


De rode clan. Strijd om het voer. De kippen winnen. Altijd. Suffe kater.


Hardlopen in Amsterdam, brugtraining. Leuk hoor! 16 x brug op en af. Prachtig uitzicht zo in de stad, zo anders dan in de polder! En gezellig!




Violen halen.


Samen met Lotteke.


Het mysterie van de weessokken. Ze breiden zich razendsnel uit. Weggooien is geen optie volgens Francine. Dan komen stiekem daarna toch de broertjes en zusjes weer tevoorschijn. Ze doen het expres zegt ze. Maar ik zeg 'heb medelijden met de arme zielige eenzame sokken'. Ik hou hoop, op hereniging. In de tussentijd heb ik mijn eigen oplossing: gewoon twee verschillende sokken aan.


Hij wurmde zich op schoot.


Maar dat bleek niet voor mij te zijn.


In Edam is een nieuw initiatief geopend. Een afscheidshuis. Erg mooi bedacht, aardige mensen ook, ik keek rond en maakte een praatje. Voorlopig hoef ik het niet nodig te hebben, maar wat een prettige een persoonlijke benadering bij het afscheid van een dierbare.


Ik ging het leven snel weer tegemoet. De magnolia knalde tegen het blauw van de lucht.



Ik blijf genieten van Edam.





Mooi toch, die combi van water en oude huisjes.




Lotte oefende met haar orkest. Ik las een tijdschrift in de zon.



Toen we terug kwamen waren Marijn en Berend aangekomen. Ik vertoefde de rest van de dag buiten. 's Morgens had ik de eerste 180 violen al geplant. Nu de rest.

De meisjes zochten stenen.



En ze maakten parfum van madeliefjes.


Berend kwam mij helpen.





Die had weer de tijd van zijn leven met Ome Joost.


De laatste blogs

Dit vinden anderen leuk nu