Skip to main content

Sevilla - een ode aan vriendschap

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat ik zo ontzettend bof met alle lieve mensen om me heen. Kaartjes, een lief tijdschrift, bezorgde appjes, een 'zomaar-cadeautje', me meeslepen naar een film om te lachen, in ochtendjas een broodje voor me roosteren omdat ik zwaar jankend niet meer weet waar ik het zoeken moet, echt, het was zo lief en fijn. En dan was daar een van mijn oudste vriendinnetjes, die zei 'je moet gewoon een lang weekend naar de zon, kom, we gaan samen'. Het duurde even voor ik het kon inplannen. Ik zag overal beren op de weg. De boodschappen, de drukte vlak voor Kerst (ook al had ik alles afgeblazen), een afspraak met een andere lieve vriendin die ik ervoor zou moeten afzeggen. Maar Joost haalde me over en ik boekte een lang weekend Sevilla.


Vlak voor Kerst verruilden we de regen voor de zon. Je weet niet wat je overkomt.



Zulk heerlijk fel licht. De hele dag buiten zijn, op tukjes aan het einde van de middag na. Die de vakantie extra lang maakten, want daarna hadden we energie voor een avond, die voelde als een extra dag.


We kwamen aan en wisten allebei niet wat ons overkwam. Zo uit de pre-kerstdrukte tijd waarin helemaal niets hoefde. We struinden door de buurt van het hotel, in de wijk Macarena.


We aten heerlijk op een terras. In de zon. Met lekkere wijn.


Sinaasappelbomen overal in de stad.





De laatste anderhalf uur zon pikten we mee op het dakterras.





Om daarna heerlijk in slaap te vallen. En wakker te worden voor een volgende struintocht. Naar een geweldig restaurant.



We kwamen terecht in Bar Antojo, Calle Calletrava 44. Toen we tegen 22.00 uur binnenstapten was het erg rustig. Maar dat duurde niet lang. Het weekend voor Kerst gaan de Sevillanen met groepen vrienden eten. Restaurants houden er helemaal rekening mee, met speciale menu's en heel veel wijn. En zo zaten we in een restaurant waar het steeds drukker en hectischer werd, er werd gelachen, gejoeld, gezongen en geklapt. Alsof we in een andere wereld waren. En het eten was ook nog eens geweldig en de bediening superaardig.





Aanrader!

Comments

Jolanda said…
Iets om een traditie van te maken. :-)

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more