Skip to main content

MijnMoment 2014

De laatste dagen van het jaar zijn voor MijnMoment.com.

Mijmeraar is my middlename, en ik ben dol op verhalen. Echte verhalen. Daarom is het zo'n mooi initiatief, MijnMoment, waarin mensen terugkijken op hun jaar. Ik raad je aan eens te lezen en te bladeren en zelf stil te staan bij jouw eigen moment van het afgelopen jaar.


MijnMoment van het afgelopen jaar is de #goedemorgen.
Zo vaak als ik kon, klom ik de dijk over. Soms voor een snelle glimp, soms voor een kop koffie en thee terwijl mijn ogen dwaalden over het water. Een en dezelfde plek, maar altijd anders.


Mijn mooiste #goedemorgen aan de andere kant van de dijk was Midzomernacht. De wekker gezet terwijl het nog pikdonker was. Lotte en ik sjouwden een berg kleden de dijk over en zagen hoe het langzaam licht werd.

"En we verwonderden ons. Over de vorm van de wolken. De kleur van het licht. We zaten daar gewoon, samen, en zeiden hoeveel we van elkaar hielden en van de natuur. Dit was ons bijzondere moment. Alsof de hele wereld gewoon alleen aan ons tweetjes toebehoorde. Ieder ander nietsvermoedend in bed. We stalen de tijd, de minuten die heel langzaam voorbij gingen, alsof de tijd in de ochtendschemering een andere dimensie heeft."


Die verwondering verloor ik. Langzaam, zo rond het verschuiven van de klok naar wintertijd, ik had het in eerste instantie niet eens echt door. Beetje bij beetje trok de kleur weg uit mijn leven en maakte plaats voor grijs en somber. Ik keek wel, het kijken naar mooie dingen is zo'n vast onderdeel geworden van mijn dag, ik kan niet anders meer. Maar ik zag het niet meer. Ik merkte het, om me heen merkten ze het. Ik probeerde uit alle macht positief te blijven, mezelf naar buiten te schoppen, het te analyseren en op te lossen. Te relativeren, het gaat weer voorbij. Ik heb daar extra hulp bij gezocht en nog meer zelf alles gedaan wat ik kon.

En opeens, na een week of 6 van grauwengrijs, was daar, vlak voor Midwinter, het Midwinterfeest. Waar opeens dat vlammetje van binnen weer aanwakkerde, ik merkte het zo duidelijk. Die verwondering. Alsof mijn zintuigen weer aan werden gezet. De lichtjes, de warme gluhwijn, ik keek ernaar, ik rook eraan ik dronk ervan. Ik was er weer.

Die nacht klommen we weer over de dijk. Met dikke jassen en een oude sjaal om op te zitten. Pikkedonker, met alleen in de verte vage schimmen licht, een paar rode knipperlichtjes op het water. We lagen op onze rug en keken omhoog. De bevroren schelpjes koud onder ons. Mijn ogen wenden aan het donker en steeds meer sterren werden zichtbaar.

"In de nacht van zaterdag op zondag zijn in Nederland tientallen 'vallende sterren' te zien. De weerbureaus denken dat de weersomstandigheden erg gunstig zijn.
Dat meldt de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde (KNVWS). 

De sterrenregen is vanaf 20.00 uur waarschijnlijk de hele avond en nacht overal in het land goed te zien."

We telden er vijf. Ik deed 1 wens.

MijnMoment

Comments

Marloes said…
Mooi! Fijn van het vlammetje!

Popular posts from this blog

Beetje dramatisch: the end of a dream

Een beetje fatalistisch kan ik soms wel zijn. Ik kan er niets aan doen, ben niet zo heel materialistisch en hecht me niet direct aan spullen, maar soms vertegenwoordigen spullen wel een stukje levensgeluk.
Onze caravan bijvoorbeeld. Als een oudje kwam hij binnen, en vooral Joost heeft er zoveel uren werk ingestoken: alles schoonmaken, repareren, verven. We lieten de banken opnieuw bekleden, namen een fris vloerbedekkinkje. Met veel moeite zetten we hem op de rand van de 'camping' en sloten we water aan en zorgden voor gas voor de verwarming.
De mancave was het, waar Joost en zijn vrienden af en toe een biertje dronken.  Een chillruimte voor de kinderen, die er feestjes gaven en waar hun vriendinnen bleven logeren. Een uitvalsbasis voor mij was het, om een beetje de rust op te zoeken en lekker in het zonnetje te lezen, uitkijkend over de weilanden.
Een symbool voor ons geluk hier in de polder: dat je de dingen kunt maken door er hard voor te werken en dan de tijd te nemen erva…

Onderduiken

Even geen uitgebreide blogjes. Op het moment zet ik alle zeilen bij en de tanden op elkaar.


Voor iedereen die ook genoeg heeft van de winter: het komt er echt weer aan. Dat mooie licht van vandaag is een voorbode van alle mooie dagen die weer gaan komen.
Keep your head up Keep your heart strong

Dit wil ik onthouden van januari

Januari was een van de somberste maanden sinds de weermetingen, met heel veel regen, mist en heel weinig zon.

Dat vraagt om troosteten: lekker versgemaakte uiensoep van Joost met gegratineerd stokbrood.

En ieder momentje dat de zon even te zien was, dook ik er boven op. Wat een mooie zonsondergang!

Monki/Kleine Sammy komt met me mee de dijk over.

Toetsweek. Hard aan het leren. Maar met resultaat: even opscheppen hoor, maar mijn Isa had zomaar het allerhoogste wiskundecijfer van heel 5 Havo en het allerhoogste economiecijfer uit haar klas.


Lotte is ook goed bezig, die heeft haar eigen leerlocatie opgezocht. Slim!

Hai!

Ik moest een dagje werken in Rotterdam en combineerde dat met een snel kijkje in de Markthal. Ik had al zoveel foto's gezien van het prachtige plafond. Dat vond ik dan ook meteen het mooiste daar. De hal was verder niet echt levendig, bijna een beetje uitgestorven. Weliswaar best een paar leuke tentjes, maar volgens mij hartstikke duur.

In Rotterdam was er bloesem.



L…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more