De tijd van het jaar

Meestal beschouw ik mezelf als iemand die door het leven danst. Lichthartig. Een bofkont. De zon schijnt, ook al is het achter de wolken. Het leven is mooi. En dat is het ook in deze tijd van het jaar. De herfst is prachtig. Maar met de kortere dagen, verandert ook mijn gemoed. Het is raar te omschrijven, maar de lichtheid verandert in zwaarte. Een onrustig gevoel in mijn lijf, alsof er onraad nadert. Een soort mist in mijn hoofd.


Jaren lang -en nog steeds af en toe- voelde ik me er bijna schuldig over. Count your blessings, dacht ik dan, wat heb jij nou te miepen. Kijk toch eens hoeveel moois er is. Ik kan je zeggen, dat helpt niet echt. Tegenwoordig probeer ik het te accepteren. Ik doe wat ik kan. Ik heb al een paar jaar zo'n lamp, die ik nu weer trouw gebruik. Ik loop hard en ga zoveel mogelijk naar buiten. Ik pluk nu geen dagen, maar momenten. Sta er zo bewust mogelijk bij stil. De weerspiegeling van de steiger in het water als ik in een drukke werkdag wacht op de bus. Een lief berichtje van iemand. De warmte van het haardvuur. De liefheid van mensen om me heen. De zon die prachtig opkomt. Ik zie het allemaal.

Misschien in deze tijd van het jaar wel extra.


Terwijl de zon ondergaat, lijkt het alsof de wolken op de sloot zijn gaan liggen.


Spiegel.


Lotte is klaar voor Sint Maarten.



Met een heel groepje gaan ze het dorp door. Wij wachten ze op bij vrienden. Met een wijntje, haardvuur en muziek. Het leven is mooi.



Met mijn stelregel in mijn achterhoofd 'voor het einde van het jaar moet het boek van het jaar daarvoor klaar', zit ik nu 's avonds en in verloren uurtjes achter de computer. Het boek van 2013. Het past ook bij deze tijd. Terugkijken hoe het was. Hoe mooi het was. Wat we deden. Hoeveel we zijn gegroeid. Met tegelijkertijd de vertrouwdheid van de seizoenen. Weten jullie nog hoe mooi die winter was, begin 2013?


En hoe lang die winter duurde? Ik spiekte vast vooruit naar maart (ben nu in februari), en eind maart was de wereld nog diepbevroren.


De zon komt prachtig op. Ik zie het.


Lotte heeft ogen als schoteltjes met haar snoepvoorraad.


Ter compensatie zorg ik voor fruitontbijtjes. Met extra liefde voor Isa, die ziek is. We zijn allemaal niet helemaal lekker, de dames uit ons gezin, beetje slapjes, hoofdpijn. Maar Isa had zulke waterige oogjes, dat ik die een dagje thuis hield en vertroetelde terwijl ze in bedje lag.


De zon gaat onder.




Dertig minuten tijdsverschil. De avonden zijn zo prachtig.





Joost heeft energie voor tien. Een nieuw project wacht. Don't ask, maar hij heeft een stacaravan cadeau gekregen. In Convoi Exceptionelle brachten ze 'm thuis. Daar is hij nu bezig om 'm leeg te halen en op te knappen.


Ik heb niet zoveel energie. Ik kijk naar de lucht.



En naar de mistige ochtenden.




De ochtenden zijn prachtig.









(dat ik de rest van de dag achter de computer zat, dat zet ik er niet bij, evenmin dat ik maandag nog tot middernacht aan het werken was. Geeft niet, zo gaat dat soms. En ik heb vrije tijd genoeg.)


Joost is lekker bezig.


Hij ziet al wat het wordt. En ik eigenlijk ook.



Ik sleep een heleboel boodschappen ons hol in. Weekend. Met elkaar!


2 comments:

Jolanda said...

Vervelend die terugkerende herfst-/winterdip. Gelukkig herken je het en zorg je er bewust voor er niet in weg te zakken. Vervelend blijft het.
Geweldig weer zo'n stacaravan. Ik vind die projecten van Joost zo mooi altijd. :-)
En wow! Wat heeft Lotte veel snoep! Een jaarvoorraad. Haha.
Over 5 weken worden de dagen al weer langer!!

Monique Helfrich said...

Veel lichtpuntjes gewenst die je energie teruggeven. En oh die stacaravan - dat wordt vast een plaatje!

Dit vinden anderen leuk nu