Skip to main content

De tijd van het jaar

Meestal beschouw ik mezelf als iemand die door het leven danst. Lichthartig. Een bofkont. De zon schijnt, ook al is het achter de wolken. Het leven is mooi. En dat is het ook in deze tijd van het jaar. De herfst is prachtig. Maar met de kortere dagen, verandert ook mijn gemoed. Het is raar te omschrijven, maar de lichtheid verandert in zwaarte. Een onrustig gevoel in mijn lijf, alsof er onraad nadert. Een soort mist in mijn hoofd.


Jaren lang -en nog steeds af en toe- voelde ik me er bijna schuldig over. Count your blessings, dacht ik dan, wat heb jij nou te miepen. Kijk toch eens hoeveel moois er is. Ik kan je zeggen, dat helpt niet echt. Tegenwoordig probeer ik het te accepteren. Ik doe wat ik kan. Ik heb al een paar jaar zo'n lamp, die ik nu weer trouw gebruik. Ik loop hard en ga zoveel mogelijk naar buiten. Ik pluk nu geen dagen, maar momenten. Sta er zo bewust mogelijk bij stil. De weerspiegeling van de steiger in het water als ik in een drukke werkdag wacht op de bus. Een lief berichtje van iemand. De warmte van het haardvuur. De liefheid van mensen om me heen. De zon die prachtig opkomt. Ik zie het allemaal.

Misschien in deze tijd van het jaar wel extra.


Terwijl de zon ondergaat, lijkt het alsof de wolken op de sloot zijn gaan liggen.


Spiegel.


Lotte is klaar voor Sint Maarten.



Met een heel groepje gaan ze het dorp door. Wij wachten ze op bij vrienden. Met een wijntje, haardvuur en muziek. Het leven is mooi.



Met mijn stelregel in mijn achterhoofd 'voor het einde van het jaar moet het boek van het jaar daarvoor klaar', zit ik nu 's avonds en in verloren uurtjes achter de computer. Het boek van 2013. Het past ook bij deze tijd. Terugkijken hoe het was. Hoe mooi het was. Wat we deden. Hoeveel we zijn gegroeid. Met tegelijkertijd de vertrouwdheid van de seizoenen. Weten jullie nog hoe mooi die winter was, begin 2013?


En hoe lang die winter duurde? Ik spiekte vast vooruit naar maart (ben nu in februari), en eind maart was de wereld nog diepbevroren.


De zon komt prachtig op. Ik zie het.


Lotte heeft ogen als schoteltjes met haar snoepvoorraad.


Ter compensatie zorg ik voor fruitontbijtjes. Met extra liefde voor Isa, die ziek is. We zijn allemaal niet helemaal lekker, de dames uit ons gezin, beetje slapjes, hoofdpijn. Maar Isa had zulke waterige oogjes, dat ik die een dagje thuis hield en vertroetelde terwijl ze in bedje lag.


De zon gaat onder.




Dertig minuten tijdsverschil. De avonden zijn zo prachtig.





Joost heeft energie voor tien. Een nieuw project wacht. Don't ask, maar hij heeft een stacaravan cadeau gekregen. In Convoi Exceptionelle brachten ze 'm thuis. Daar is hij nu bezig om 'm leeg te halen en op te knappen.


Ik heb niet zoveel energie. Ik kijk naar de lucht.



En naar de mistige ochtenden.




De ochtenden zijn prachtig.









(dat ik de rest van de dag achter de computer zat, dat zet ik er niet bij, evenmin dat ik maandag nog tot middernacht aan het werken was. Geeft niet, zo gaat dat soms. En ik heb vrije tijd genoeg.)


Joost is lekker bezig.


Hij ziet al wat het wordt. En ik eigenlijk ook.



Ik sleep een heleboel boodschappen ons hol in. Weekend. Met elkaar!


Comments

Jolanda said…
Vervelend die terugkerende herfst-/winterdip. Gelukkig herken je het en zorg je er bewust voor er niet in weg te zakken. Vervelend blijft het.
Geweldig weer zo'n stacaravan. Ik vind die projecten van Joost zo mooi altijd. :-)
En wow! Wat heeft Lotte veel snoep! Een jaarvoorraad. Haha.
Over 5 weken worden de dagen al weer langer!!
Veel lichtpuntjes gewenst die je energie teruggeven. En oh die stacaravan - dat wordt vast een plaatje!

Popular posts from this blog

Donkere wolken en een eiland in het IJ

Na het eten, na de koffie. Joost en ik kijken elkaar aan, 'nog een stukje lopen samen?'
We rijden een stukje verderop langs de dijk en zetten de auto bij de camping neer. Als we de dijk overlopen zien we enorme donkere wolken onze kant op komen. Een machtig mooi gezicht.


We lopen een rondje, langs een zielig konijn met een enorme tumor op zijn borst, dat stilletjes in het gras zit. Langs wuivend riet en opvliegende spreeuwen. Hier en daar een spetter, en als we bijna weer terug zijn, barst de bui los. Dikke druppels kletteren op ons hoofd. We hebben de wind in de rug en laten ons maar natregenen.


Op weg naar huis zien we de zon weer tevoorschijn komen. En thuis wacht een verrassing.


We drogen ons snel af en trekken droge kleren aan. Ik zet een kopje thee. En verder kijk ik alleen naar het prachtige licht. Niets meer nodig verder.




Andere avond, zelfde mooie Hollandse luchten.


Ook weer een wandelingetje op de dijk, met prachtige wolken.



En dan de volgende morgen beginnen met ko…

April doet wat ie wil. En mei ook

Dit zijn Joost en Lotte.  Joost spaart auto's. Net als vroeger. Alleen zijn ze nu groter. Lotte vindt het wel grappig. Ik ook. Vooral deze leuke nieuwe. Mijn lievelings op het moment!

We gingen er een stukje mee touren.



Naar de molen, waar muziek was. Met weinig bezoekers, want het was KOUD!





Gelukkig had ik mijn eigenwijsheid laten varen en mijn echte winterjas weer van zolder gehaald. Mijn tussenjas (die eigenlijk de afgelopen weken ook niet voldeed) trok het echt niet meer, die koude wind.

Gelukkig konden we er wel om lachen. Hoe kan dat ook anders, in zo'n grappig autootje.

Herfstvakantiedingen doen: Bowlen met het gezin + aanhang. Gezellig avond, vooral het laatste potje, want toen won ik ;).


Wandelingetje.


En toen was het opeens warm. Gek genoeg maar op een paar plekjes in onze tuin. Hier achter de caravan op de camping zelfs zo warm dat ik binnen no time al mijn kleren uit had gedaan en in mijn ondergoed in de zon zat te lezen. Zo lekker!

Lotte voegde zich bij me. Ze ha…

Week 16: dingen uit deze tijd

Wat maakt het dagelijkse leven fijn deze dagen? In de opmars naar het 'echte' warme voorjaar word ik blij van veel dingen. Niet alleen de belofte van de komende warmere maanden, maar juist ook dit grillige aprilweer heeft zijn charme. Groeiseizoen.
Nieuwe plannen. Joost recyclete een oud bad tot hot tub to be. Kwestie van straks een vuurtje onder stoken en dan in bad uitzicht op de ondergaande zon. Hoe cool is dat nu weer?

De zon is alweer zo vroeg op dat ik 'm niet meer op zie komen. Al voor half 7 en dan lig ik nog in mijn bedje. Maar ik begin de dagen wel bijna altijd aan het IJsselmeer. Als ik de dijk opklim, de ganzen nu met hun ganzenkuikens, zie wegvluchten, de wolken boven het water zie hangen, dan weet ik dat het goed is.



De liefste kat van de wereld deze knorrie, eh, Rocky. Hij snurkt zo hard en kan zo goed luieren. 

Zo'n fijn stukje vind ik dit. De lage polder met de molen. Als kind speelde ik hier af en toe bij kennissen van de ouders van een vriendin, die…

Klik om verder te bladeren in mijn blog

Show more